Held Captive

Epilogue

Last chapter before the Epilogue

Chapter 85

Lumuhod ako sa kaniyang tabi. Natataranta ako. Nanginginig ang aking mga daliri. Hindi ko alam kung ano ang gagawin.

"Arthur.. don't die on me."

Nanlalambot niyang inangat ang kaniyang kamay at hinaplos ang aking pisngi. Nalagyan ng kaniyang dugo ang aking balat. Pinatong ko ang kaniyang ulo sa aking mga binti.

Déjà vu.

How many times should I experience this scenario? How many times should I watch with my own two eyes how my loved ones die in front of me? First my mom, then Yvonne, and now Arthur.

Sa aming tabi ay tumawa si Agent Adan na akala mo ay wala ng bukas. Parang ibang Adan ang tinitignan ko. Hindi ko siya kilala. Pakiramdam ko ay iba siya sa Adan na naging tatay-tatayan ko.

"I killed Arthur! I killed him! Nyah will choose me now! No one can stop her from loving me!"

Nagdilim muli ang aking paningin kaya binato ko ang dalawa kong kutsilyo sa dibdib ni Agent Adan. Nawalan na ko ng awa para sa kaniya. Bigla na ring naglaho ang kagustuhan kong makapiling siya.

Napahiga siya sa semento habang duguan. Doon lang pumasok sa utak ko kung ano ang ginawa ko. Nanginig ang buo kong katawan. I was literally shaking. I couldn't stop myself from trembling. My teeth were gritting. My lower lip quivered.

Bigla akong napatingin sa aking mga kamay. Walang tigil sila sa panginginig. Kahit anong pilit ko ay hindi sila humihinto. Kinitil ko ang buhay ng tatay ko. Pinatay ko siya. Umiling-iling ako sa kawalan habang patuloy ang luha ko sa pagtulo. Anong ginawa ko? Bakit ko iyon ginawa?

"Eve.." Pinagsiklop ni Arthur ang aming mga kamay. Nanginginig pa rin ako. Hindi ko mapigilan. Kahit anong gawin ko ay ayaw huminto. "You did the right thing. Adan will kill you if you didn't kill him."

"Ayoko siyang patayin. Hindi ko sinasadya. Hindi ko gustong—"

"Sshh.." Umubo siya at may dugong lumabas mula sa kaniyang bibig. "You just saved yourself. You just saved Safronov by killing a traitor. Nyah must be proud of you. She raised you well, daughter."

Nang mga oras na yun ay nawala sa isip ko si Agent Adan. Pumasok sa isip ko si Mama at ang lalaking nasa harapan ko. Ang kaisa-isang lalaking minahal niya. Alam kong hindi na magtatagal ang buhay ni Arthur at gusto kong sulitin ang mga minutong ito. "My mom loved you a lot."

"I know."

"Did you love her too?"

Ilang segundo siyang hindi sumagot sa tanong ko. Mashumigpit ang kapit niya sa aking mga kamay na akala mo ay lalayo ako sa kaniya.

"I'm sorry but no. I didn't love your mom. I was just fooling her from the start." Labis akong nanghina sa naging sagot niya. Gusto kong bitawan ang kaniyang mga kamay pero mashumigpit ang kapit ng mga ito sa akin. "But you're a different story Eve."

Pinilit niyang iangat muli ang kaniyang kamay sa aking pisngi kahit nanghihina siya. He was forcing his lips to form a smile. He cupped my cheek with his hand full of blood. "I love you, daughter. I'm so sorry for my shortcomings. I'm sorry because I am a jerk. I'm so sorry for abandoning you all these years. I'm so sorry for killing your mom. I deserve to die."

"No Arthur! You won't die on me! Don't you dare die on me!"

"Before I die, will you please do me a favor? Will you please call me.."

"I don't know if I can."

"Please? I want to hear it coming from your mouth. I want my daughter to call me—"