His Third Downfall (MSS#2) [Completed]

Kabanata Cuarenta y dos

42th Fall

Arrival

Parang nalunok ko ang hangin dahil sa nakikita ko sa aking harapan. Hell! Baka nanaginip lamang ako! I slapped my face hard just to make sure I ain't dreaming. Napamura nalang ako nang makaramdam ako ng sakit. Narinig ko ang paghalakhak ng lalaking nasa harap ko. God.

Bigla na lamang akong napatayo. Mukha akong natauhan dahil sa kanyang tawa.

"Anong ginagawa mo rito?!" iritadong sabi ko.

Iyong mga taong nakaupo lang din sa malapit na benches ay napalingon sa dako namin dahil sa biglang pagtaas ng aking boses. But I care no more! Ang tanging nasa isip ko lamang ngayon ay kung bakit nandito ang lalaking ito! I can't believe it! Akala ko nagmamalikmata lamang ako kanina!

My heart is fucking racing so much right now. Hindi ko alam kung dahil ba sa gulat o ano. Just looking at his handsome face right now made me tremble! Pakiramdam ko ay maiiyak ako. To hell with these too much emotions!

After months...after those times I haven't seen him...

Gusto kong kumawala ng bigla niyang hawakan ang palapulsuhan ko at hinila papalapit sa kanya. Pero masyado siyang malakas.

"Come on, Dressa. It's not good to see you shouting in public."

Damn his voice!

Pakiramdam ko mas lalo lamang kumulo ang dugo ko dahil sa pagiging kalmado ng kanyang boses. And how dare he...called me with that name!

Nag-ipon ako ng lakas para mahila ko pabalik ang aking kamay. I'm still dumbfounded by his sudden appearance. Bakit siya nandito? Why is he in Spain?! And the worse, paano niya ako nakita?

Hindi ko makontrol ang halo-halong emosyong nararamdaman ko ngayon: gulat, naguguluhan, iritasyon, kalungkutan at galit. I can't believe how he manage to make me feel those different emotions at once!

Nakita ko ang pagkatigil niya ng mabawi ko na ang aking kamay. "Hindi ako sasama sa'yo. At bakit ka nandito?!" Pinanatili ko ang pagmamatigas ng aking boses para hindi lamang pumiyok sa kanyang harapan. For goodness' sake! I won't cry in front of this man! No, not again!

His sudden presence right now made me feel like I'm back at those times when I am weak and desperate. Natatakot akong mangyari ulit iyon ngayon.

"Dressa..." His voice is pleading.

"Don't. You. Call. Me. Dressa!" I spat. Emphasizing every words I've said. Tumataas baba ang aking balikat dahil sa sobra-sobrang emosyong nararamdaman ko ngayon. What the hell is happening to me? Bakit kanina parang ayos pa naman ang lahat, a? Bakit naghi-hysterical ako ngayon?

"Alma, please. Pumunta ako rito para makausap ka..." Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. Iyong boses niya ay punong puno ng pagsusumamo. Nang tingnan ko ang kanyang mga mata sa unang pagkakataon ay doon ko lang napansin ang bahid ng pagod at kalungkutan. Nag iwas ako ng tingin. There's no way in hell I'd going to be fooled by those wicked eyes again. No. Way.

I remained a calm and determined face even though it is the total opposite of what I really feel inside.

May parte sa akin na nagsasabing yakapin siya dahil miss na miss ko na siya. Dahil pagkatapos ng mahaba-habang panahon ay muli ko na naman siyang nakita. But my dignity and pride is saying otherwise. If I let him break my weak walls again, I'm afraid I'll find myself on the ground again.

Malamig ko siyang tiningnan sa mata. Ang mga mata niyang dating walang emosyon at tila blanko lamang ay wala na. The once cold and blank eyes I used to look at is now replaced with tiredness and sadness. Ibang iba sa mga matang nakasanayan ko na noon. "Wala na tayong pag-uusapan pa, Jack. Aalis na ako." My voice is cold and indifferent.