Dina keek Rachida met een glimlach aan. Rachida glimlachte ook nep terug naar Zakaria. "Dat is waar. Wanneer kan je?" vroeg Rachida. Zijn blik doorboorde de hare en ze merkten, de dames, zijn blik.
"Nu. Ik moet pas om drie uur naar de bedrijf." Zijn stem klonk geamuseerd. Rachida trok een wenkbrauw op. "Wat is er zo grappig? Waarom klink je zo geamuseerd?" vroeg ze aan hem. Ze keek in zijn ogen.
Zakaria zei niks en dat irriteerde Rachida. "Ik ga ervandoor. Ik moet nog wat doen. Ik spreek jullie later!" zei Dina gehaast. Rachida opende haar mond om te zeggen dat ze moest blijven, maar Dina vertrok.
Rachida keek haar na terwijl Zakaria Rachida onderzocht. Ze had een rode T-shirt aan met een witte broek. Het stond haar goed, dacht hij in zichzelf. "Je ziet er leuk uit," zei hij met een grijns om zijn lippen.
Ze bloos en bedankte hem met een knik. "Neem maar plaats," zei hij met halfgesloten ogen. Ze keek hem droog terug en ging rustig op het bed zitten.
"Zo Zakaria Tahir, ik moet je een paar vragen stellen."
"Oké. Op één voorwaarde," zei Zakaria. Rachida gromde. "Wat is het zak?" Zakaria keek haar geïrriteerd aan en trok zijn linkerwenkbrauw omhoog. "Zak? Wanneer ga je daarmee ophouden?" vroeg hij kreunend.
Rachida snoof arrogant. "Als jij ophoudt met blondje." "Nee. Ik zal daarmee niet ophouden, maar luister dit is mijn voorwaarde: je vraagt wat je wilt. Maar op het einde ga ik jou wat vragen. Deal?"
Allerlei vragen spookten door haar hoofd. "Deal," zei ze zonder bij na te denken. "Begin maar met vragen," zei hij knikken tegen haar. Ze keek naar haar blaadje en haar haren vielen voorover.
Fascinerend, dacht Zakaria. Zijn handen jeukten. Weer. Maar dit keer, voor haar haren. Ze omsloot haar pen met haar lippen. Zakaria keek naar de pen. Oftewel naar haar lippen. De pen was zijn dekmantel.
"Wat was goed en kon beter bij de vorige modeshow, hier in Miami?" Jouw beter kussen, dacht hij, maar in plaats van dat zei hij: "Beter voorbereidt zijn. De modellen bijvoorbeeld. Er moet altijd extra zijn."
"Of jouw vaker in een jurkje zien," zei Zakaria grijnzend. Rachida zuchtte vermoeiend uit. "Houd op, zak. Ik ben serieus. Geef nou maar normaal op alle antwoorden, dan zijn we van elkaar even af" zei ze kijkend naar haar blaadje.
"Wie zegt dat ik van je af wil komen, blondje?" vroeg hij met samengeknepen ogen. In een mum van tijd keek ze op en keek in zijn ogen. "Ik. Jij. Wij," zei ze stotterend en keer weer naar haar blaadje.
Zakaria lachte zachtjes. "Waarom ben je een modeontwerper geworden?" vroeg ze. Zakaria's mond werd een strakke streek. Zijn ogen werden koud en koel. "Volgende vraag, Rachida." Zijn stem klonk hees.
Ze keek hem verbaasd aan en knikte slechts. Ze vroeg zich af, waarom hij zo'n houding aannam door een vraag. "Vertel een beetje over jezelf. Wat jouw fans moeten weten ongeveer," zei Rachida.
Het was geen vraag, maar meer een bevel, dacht hij. "Ik ben Zakara Tahir en zoals ze weten ben ik 27 jaar. Ik ben begonnen op mijn 24e. Ik bedank alle mensen die me steunen. Einde verhaal," zei hij sarcastisch.
Geïrriteerd keek ze op. "Wat is jouw probleem, zak?" Ze klonk boos, dacht hij weer. "Wil je echt weten wat mijn probleem is?" vroeg hij weer sarcastisch. "Ja," snauwde ze onbewust af. Hij kneep zijn ogen fijn en boog naar haar. "Jij, blondje. Jij bent mijn probleem."
