Zakaria keek Illias goedkeurend aan. Illias knikte terug. Ze hadden het afgerond. Over een maand zou er in Miami een rechtszaak plaats vinden. Ze hadden Rachida en Dina als laatste overhoord. De video had Illias gegeven aan de FBI als bewijs. Zakaria sloot zijn ogen en verschool zijn gezicht in zijn handen.
Illias klopte op de rug van Zakaria en verliet het kantoor. Ze zouden laat in de avond vertrekken naar Peru. Dina had zichzelf opgesloten in de kamer en wilde voorlopig met niemand praten. Rachida respecteerde de wil van Dina, en liep naar Zakaria. Voorzichtig maakte ze de deur open.
Hij zat met zijn gezicht in zijn handen. Zijn houding leek kwetsbaar en wanhopig. Rachida liep naar Zakaria toe en ging voor hem knielen. Ze haalde zachtjes zijn gezicht uit zijn handen door zijn handen weg te halen van zijn gezicht. Zakaria keek Rachida met een tedere blik aan. Rachida glimlachte en streelde zijn wangen.
"Gaat het wel met je?" vroeg ze bezorgd. Zakaria knikte. "Ik vindt het vreselijk voor Dina. Ze hebben mijn kleine nichtje pijn gedaan! Ik had gezworen om haar te beschermen! Kijk nu.." "Nee, Zakaria. Je beschermt haar ook! Je bent een goede neef. Onderschat je zelf niet zo. Je hebt er niks aan kunnen doen."
Zakaria keek diep in de ogen van Rachida. "Zakaria," fluisterde Rachida zachtjes en pakte zijn gezicht in beiden handen. Ze leunde met haar voorhoofd tegen de zijne. "Je hebt er echt niks aan kunnen doen." "Ik had een detective kunnen sturen, voordat ze waren verloofd." Rachida schudde met haar hoofd.
"Je had haar belooft, dat je niks zou doen. Je bent een echte man als je je aan je belofte houdt. Beschuldig je zelf niet, je hebt niks gedaan." Zakaria werd rustiger door haar woorden. "Hoe gaat het nu met haar?" Rachida glimlachte. Ze keken diep in elkaars ogen. Haar ogen weerspiegelde haar ziel.
"Ze is er kapot van, maar met onze steun zal ze weer de oude Dina worden." "Incha'Allah," fluisterde hij zachtjes. Zakaria viel ook op de grond, en was op de dezelfde ooghoogte zoals Rachida. "Zodra ik hem te pakken krijg, is hij aan mijn genade over," zei Zakaria met een afstandelijke blik.
Rachida leek niet te schrikken. "Niet doen. Hij zal verrotten in de cel. Hij zal het vroeg of laat merken wat hij heeft aan gericht. Hij zal genoeg tijd hebben in de cel." Zakaria knikte zachtjes. Zijn huid scheurde langs de huid van Rachida. Hun voorhoofden waren nog altijd tegen elkaar gedrukt.
"En Soraya wat haar betreft, ook zij zal de bak ingaan." "Wat is haar fout?" vroeg Rachida. "Ze heeft Monsif geholpen met de moord." "Hmm," zei Rachida slechts. Ze begreep niet hoe mensen genadeloos de zielen van andere mensen kon ontnemen.
"Ik wil naar Dina toe gaan," zei Zakaria.
"Ze laat je niet naar binnen. Ze heeft even rust nodig, ik ga zo ook naar haar toe." Zakaria streelde teder over haar wangen. "Bedankt," fluisterde hij. Zijn adem streek haar lippen. "Ik doe het graag," zei ze zachtjes terug. Hij gaf haar een kleine kusje op haar lippen waardoor ze bloosde. Hij glimlachte ondeugend terug.
Zakaria omhelsde Rachida en verborg zijn gezicht in haar hals. Hij ademde haar geur in. Rachida speelde met het haar van Zakaria. Beiden zeiden ze niks. Het was overbodig. Ze begrepen elkaar. Ook Rachida verschool haar gezicht in zijn hals. "Ik houd van je," fluisterde ze heel zachtjes. Het was net nog niet hoorbaar. Tastbaar. Maar zij had het gehoord, en dat was al genoeg.
Ondanks wat er aan de hand was, probeerde ze hun best te doen om het te vergeten. Al zou het voortaan voor de rest van hun leven als een litteken op hun ziel zijn. Ze hadden een nieuwe herinnering. Met zijn alle. Een nieuwe. En nu, zou Dina Tahir het leven opnieuw ingaan. Door een nieuwe kijk op het leven.
