ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ငါ့ရဲ့နတ်ဆိုးဆန်တဲ့စိတ်ကနိုးထလာတယ် [ဘာသာပြန်]

Part 57

Part 57.
ဆေးရဲ့အာနိသင်ကပြင်းလွန်းတယ်။

"ငါတို့ရောက်ပြီ"

လင်းဖန်က ချုးရှောင်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး တိုက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ငါ့အဖေက ငါမမွေးခင်ကတည်းက ပျောက်သွားတာ နှစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ ငါ့အမေကလည်း ချမ်းသာတဲ့ယောက်ကျာ်းတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်သွားတယ် အာ..တစ်ခြားနည်းနဲ့ပြောရရင် နောက်ယောကျာ်းယူသွားတာ အဲ့တာကြောင့် ဒီအိမ်မှာ ငါတစ်ယောက်ပဲနေတာ"

လင်းဖန်ကိုယ်တိုင်လည်း ချုးရှောင်ကို သူ့မိသားစုအကြောင်းကို ဘာလို့ပြောပြမိမှန်းမသိတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ အဲ့တာက အရေးတော့မကြီးပါဘူး။ သူ့ရဲ့စကားတွေက ချုးရှောင်နဲ့စိတ်ထဲကို ရောက်လိမ့်မယ်လို့မထင်ပေ။

သူမှန်ပါတယ်။ ချုးရှောင်က သူ့ရဲ့စကားတွေအပေါ်မှာ အာရုံစိုက်မနေပေ။ ချူးရှောင်တိုက်ခန်းထဲကို ဝင်လိုက်သည်နှင့် တိုက်ခန်းအခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည်။

အိပ်ခန်းတစ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းသာရှိပြီးအလွန်ကျဉ်းမြောင်းသည်။ ချုးရှောင်ရဲ့ပရိဘောဂအခန်းသည်ပင် လင်းဖန်ရဲ့အခန်းတစ်ခုလုံးထက်ပိုကျယ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ခန်းက တော်တော့်ကိုသန့်ရှင်းပါတယ်။

ထို့ကြောင့် ချုးရှောင်သည် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်မျှမပြခဲ့ပေ။ လင်းဖန်က ချုးရှောင်ကိုအခန်းထဲသို့ရောက်အောင်ကူညီပေးပြီး

"မင်းပတ်ကြည့်ချင်သေးလား?"

နောက်ဆုံးမှာတော့ ချုးရှောင်က ဒီနေရာမှာ အချိန်အကြာကြီးနေရတော့မှာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်လေ.....

ဒါပေမဲ့ ချုးရှောင်ကတော့ လင်းဖန်ရဲ့အတွေးကိုသတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူက အေးစက်သည့်အသံဖြင့်

"မလိုဘူး"

ဒီဘာမှန်းမသိတဲ့ဆေးကြောင့် သူ့အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးလာတယ်လို့ ခံစားရသည်။ သူ့လက်တွေ ခြေထောက်တွေ အားနည်းလာပြီး သူ့ကိုယ်သူထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ဒီလိုဖြစ်နေတာတွေ အားလုံးက သူ့ကိုစိတ်တိုစေတယ်။