Part 87

1K 72 1
                                        

"မင်းတံခါးသွားမဖွင့်တော့ဘူးလား"

အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံကြားသောအခါ ချုးရှောင်က မေးလိုက်သည်။

"အိုး."

လင်းဖန်က ပြန်ဖြေသော်လည်း မလှုပ်ပေ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် တံခါးကိုဖွင့်ကိုမဖွင့်ချင်ဘူး။

"ပြသာနာ ရှိလို့လား"

လင်းဖန်၏ ရုတ်ချည်းမှုန်ကုပ်လာသည်ကိုခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချုးရှောင်က မျက်မှောင်ကြုံကာ မေးလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအရိပ်အယောင်များရှိနေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

လင်းဖန်က ခပ်တင်းတင်းပြုံးလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါတံခါးသွားဖွင့်လိုက်မယ် ဆေးကဒီမှာရှိတယ် နောက်မှကိုယ့် ဘာသာကိုလုပ်လိုက်အပြင်ထွက်လာတဲ့အခါမင်းအဝတ်အစားတွေဝတ်ဖို့မမေ့နဲ့"

"သိတယ် ငါကလေးမဟုတ်ဘူး"

သို့သော်လည်းလင်းဖန်၏ပြောစကားတွေနှင့်ပတ်သတ်ပြီးချုးရှောင်၏နှလုံးသားထဲတွင်နွေးထွေးသောစီးကြောင်းတစ်ခုစီးဆင်းသွားသည်။

ဒါဆို..ဒီကောင်လေးက သူ့အတွက်စိတ်ပူနေတာာလား..

တကယ်တော့ ဒါက လုံးဝအဲ့ဒီ လိုမဟုတ်ပေ။ လင်းဖန်သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အတွေးများစွာဝင်လာခဲ့သည်။ သူချုးရှောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တခြားလူတွေ ကိုမမြင်စေချင်ဘူး။

အဟမ်း..သူရှပ်ပွနေတာကို မြင်လိုက်လို့ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်မှာ ရှိနေတုန်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပုံစံနေခဲ့ကြပေမယ့် အခုတော့သူတို့တံခါးဝမှာ ဧည်သည်ရှိနေသောကြောင့် ချုးရှောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်း ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကိုတောင်ထုတ်မပြသင့်ပေ။

တစ်ဖက်တွင် လင်းဖန်သည် မဲမှောင်နေ သောအမူအရာဖြင့်တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

လော့လိသည် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တံခါးဝတွင်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မပျော်မရွင်ဖြစ်သွားသော်လည်း အံ့ဩချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ငါ့ရဲ့နတ်ဆိုးဆန်တဲ့စိတ်ကနိုးထလာတယ် [ဘာသာပြန်]Where stories live. Discover now