ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ငါ့ရဲ့နတ်ဆိုးဆန်တဲ့စိတ်ကနိုးထလာတယ် [ဘာသာပြန်]

Part 89

ဖန်းမင်ကိုသတိရလိုက်သော ချန်ဖုန်းသည် မကြာသေးမီက တွေ့ရှိခဲ့သော အရာတစ်ခုကိုရုတ်တရပ်သတိရသွားသည်။ 100%မှာ 20%လောက်ဖြစ်နိုင်တယ်။

အချိန်အတော်ကြာသွားတော့ ဘောစ့်ကိုဒီအကြောင်းပြောပြရ မလားတောင်မသိဘူး။ ထိုအတွေးဖြင့် ချန်ဖုန်းမျက်မှောင်ကြုံလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် အခုအရေးကြီးဆုံးက ဘောစ့်ကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ပဲ။

"ဘောစ့် အခုပြန်တော့မလား"

ပိုပြီးပြောရရင်တော့ လင်းထျန်းချန်နဲ့ အခြားလူတွေကို ဘောစ့် အတွက်ကြိုဆိုပွဲလုပ်ခိုင်းသင့်လား..သို့သော်လည်းချုးရှောင်သည်ချန်ဖုန်း၏စကားကိုကြားပြီးနောက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"ကိစ္စရှိသေးလို့လား? မစ္စတာလန်က ဒီမှာဆက်နားထောင်ဖို့အစီအစဉ်ရှိတာလား?"

ချုးရှောင်သည် ဘေးနားတွင် တင်းမာစွာရပ်နေသော လော့လိကိုကြည့်ပြီး ရုတ်တရပ်အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ့လေသံက အိမ်ရှင်က မဖော်ရွေတဲ့ပုံစံဖြင့် ဧည့်သည်ကိုနှင်လွှတ်တဲ့ပုံပေါ်နေသည်။ ထို့အပြင်သူသည် မစ္စတာလန်ဆိုသည့် စကားကို တမင်တကာအသုံးပြုခဲ့သည်။

လော့လိက မတုံးသရွေ့ သူ့စကားထဲက သတိပေးချက်ကိုကြားနိုင်မယ်လို့ သူယုံကြည်သည်. ထို့အပြင်လော့လိသည် ထက်မြတ်သောသူလည်းဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ချုးရှောင်၏စကားကိုကြားသောအခါ လော့လိ၏မျက်နှာသည် တင်းမာသွားသည်။

"မစ္စတာချုးက မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားနဲ့စကားပြောစရာရှိတာဆိုတော့မနှောက်ယှက်သင့်တော့ဘူး"

လော့လိကပြုံးကာ ခေတ္တနား ပြီးနောက်ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ဒီနေရာက လင်းဖန်လည်းရှိနေတော့စကားပြောရတာ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး တစ်ခြားနေရာပြောင်းရင်ကော ဘယ်လိုလဲ?"

"ဘာလဲ? မင်းစကားကိုနားထောင်ဖို့လိုသေးလို့ လား?"

"မလိုပါဘူး ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်းအကြံပေးတာပါ"