ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ငါ့ရဲ့နတ်ဆိုးဆန်တဲ့စိတ်ကနိုးထလာတယ် [ဘာသာပြန်]

Part 70

"ဘောစ့် ညစာစားပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ထွက်ခွာကြမလား? မင်းသူတို့ကိုသင်ခန်းစာပေးလို့ ရပါတယ်"

ချင်းဂိုဏ်းကို ပြန်လာပြီးတဲ့နောက် လဲ့ဝူက ထွက်သွားရန်ပြင်နေသည့် လင်းဖန်ကိုကကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"မလိုဘူး"

လင်းဖန်က သူ့ရဲ့နာရီကို ကြည့်ပြီး ငြင်းလိုက်သည်။
အဲ့တာက အရမ်းကို နောက်ကျနေပြီ။

"မလုပ်ပါနဲ့ ဘောစ့် ငါတို့ စာလုံး၁၅၀၀နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သုံးသပ်စာရေးပြီးပါပြီ မင်းကို ဖတ်ပြဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ နောက်ပြီး မင်းမှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိပါဘူး ဘာလို့ အလျင်လိုပြီး ပြန်နေတာလဲ?"

'အစာကျွေးဖို့'
လင်းဖန်က လဲ့ဝူကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး မသိစိတ်မှ မျက်မှောင်ကြုံလိုက်သည်။

အခုချိန်ထိ အရမ်းကို နောက်ကျနေပြီ သူကပြန်မရောက်သေးဘူး အိမ်ကတစ်ယောက်က ဘာမှမစားရသေးပေ။
'အာ ဒီလိုအရာမျိုးကိုလည်း သူဂရုစိုက်နေရတယ်။ ကြည့်ရတာ သူကတကယ့်ကို အိမ်မှာဘုရားကြီးတစ်ဆူကို ဖမ်းခဲ့မိပုံပဲ.... '

လင်းဖန်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်ကာ ကားထဲသို့ဝင်သွားသည်။

........

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ လင်းဖန်က အောက်ထပ်က စားသောက်ဆိုင်က ဝယ်လာတဲ့အစားအစာတွေကို ကိုင်ထားတယ်။ တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းဖန်က တွေးလိုက်သည်။

သူဘာပြောမှာလဲ အရင်ဆုံး သူနောက်ကျနေတာကို ပြောမှာလား ဒါမှမဟုတ် အစားအစာပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်နေမှာလား....

သို့သော်လည်း ထိုအရာက လင်းဖန်ကို အံ့အားသငိ့စေခဲ့သည်။

ချုးရှောင်က သူ့မျက်နှာနှင့် ခန္တာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကို ပထမဆုံးသတိထားမိခဲ့တယ်။

"ဘာဖြစ်ခဲ့လို့ မင်းမျက်နှာပေါ်မှာ ဒဏ်ရာတွေရနေတာလဲ?"

လင်းဖန် တံခါးကနေဝင်လာတာ ကြည့်ပြီး မျက်နှာပေါ်က သိသာထင်ရှားတဲ့ အမာရွတ်တွေနဲ့ သူ့ခန္တာကိုယ်အကန်ခံရတဲ့ပုံကို ပထဆုံးတွေ့ပြီး အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။