ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ငါ့ရဲ့နတ်ဆိုးဆန်တဲ့စိတ်ကနိုးထလာတယ် [ဘာသာပြန်]

Part 76

လဲ့လဲ့ကသူဒီနေ့အရမ်းပျော်တယ်လို့ခံစားရတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ဝမ်းကွဲက သူ့ရဲ့မိန်းမကို ခေါ်လာတယ်။

အဲ့တာအပြင် ဦးဦးလှလှက သူ့ကိုလည်းလာကြိုတယ်။ ဒုတိယက ဦးဦးလှလှက သူ့အတွက် အဝတ်တွေ အများကြီးကိုလည်း ဝယ်ပေးသေးတယ်။ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ သူက ဝမ်းကွဲအကို, ဦးဦးလှလှတို့နဲ့ ညစာအတူ စားခဲ့သည်။

ဝိုး! သူက မိဘမဲ့ဂေဟာထဲက အပျော်ဆုံးကလေးဖြစ်လောက်တယ်။ ထျန်းထျန်းထက်တောင် ပိုပီး ပျော်ရွင်တယ်! လဲ့လဲ့သည် ထိုအရာနှင့်ပတ်သတ်ပြီး အရမ်းကို ကျေနပ်နေသည်။

သူကဆိုဖာပေါ်မှာ လဲနေပြီး သူ့ပါးစပ်ကို တစ်ကြိမ်တောင် မပိတ်ခဲ့ပေ။

လဲ့လဲ့အရမ်းပျော်နေတာကို ကြည့်ပြီး လင်းဖန်က သူ့မျက်ခုံးကိုပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘန်းမုန့်လေး...တော်သင့်တဲ့အချိန်မှာ တော်ရမယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မို့လား?" ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ချုးရှောင်က ဘန်းမုန့်လေးကို အရမ်းကိုကောင်းကောင်းဆက်ဆံနေတာပဲ သူကနည်းနည်းလေး...

အဟွတ်..ဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူး...

"ပြီးတော့မနက်ဖြန်က စပြီး ချုး...ငါဆိုလိုတာက ဦးဦးလှလှလို့ခေါ်ခွင့်မပြု တော့ဘူး။ နားလည်လား?"

လင်းဖန်က ခေါင်းစဉ်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။ လဲ့လဲ့ ချုးရှောင်ကို ခေါ်တဲ့ပုံစံကို ပြင်ဖို့လိုအပ်တယ်လို့ သူထင်တယ်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ချုးရှောင်က စိတ်ဆိုးပြီး လဲ့လဲ့ကို သတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါလဲ့ဝူကို အလျော်ပေးဖို့ တခြားကလေးကို မရှာနိုင်ဘူး။

အဲ့တာအပြင် အိမ်မှာခေါ်တာက ကိစ္စမရှိပေမယ့် အပြင်မှာခေါ်လိုက်ရင်တော့ အဲ့တာက နည်းနည်း မသင့်တော်လောက်ဘူး...

"အဲ့တာဆို သားသူ့ကိုဘယ်လိုခေါ်သင့်လဲ?.."

"သူ့ကို အန်ကယ်ချုလို့ခေါ်"

"အိုး.."

အဲ့တာက ဦးဦးလှလှထက်တော့ မကောင်းဘူး။

"အဟမ်း..မေ့လိုက်တော့ အကိုချုးလို့ပဲခေါ်တော့ နားလည်လား?"