ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ငါ့ရဲ့နတ်ဆိုးဆန်တဲ့စိတ်ကနိုးထလာတယ် [ဘာသာပြန်]

Part 92

"ငါတို့အိမ်ရောက်ပြီ"

ချုးရှောင်ကို အပေါ်ထပ်ထိသယ်ဆောင်ကာ လင်းဖန်သည် နှုတ်ခမ်းများကွေးညွတ်လျက် ရှားရှားပါးပါးသိမ်မွေ့သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်....."

နာကျင်မှုကြောင့်လား ဘာကြောင့်လားတော့ မသိပေမယ့် သူ့အသံက အကျယ်ကြီးမဟုတ်ပေမယ့် ချုးရှောင်က လင်းဖန်ပြောတဲ့ အိမ်ဆိုတာကို မချေပနိုင်ခဲ့ပေ။

အခု ငြင်းဖို့ ခွန်အားမရှိတော့ဘူးပေါ့..

လင်းဖန်က ပြုံးပြီး စိတ်ထဲမှာတွေးနေမိသည်။

အခန်းထဲဝင်ပြီးနောက် လင်းဖန်သည် သူ့ကိုကုတင်ပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။ သို့သော်..

လင်းဖန်က သူ့ကိုလှဲချလိုက်တာနဲ့ ခါးပေါ်တွင် တင်ထားသည့်လက်တွေကိုပြန်မယုတ်ခင်မှာပဲ လင်းဖန်ပါ ပါသွားခဲ့သည်။

ချုးရှောင်သည် အလွန်ကြည့်ကောင်း သည့်လူဖြစ်သည်ကို လင်းဖန်အမြဲတမ်းသိသော်လည်း ထိုမျက်နှာကို တစ်လနီးပါးကြာအောင်ကြည့်ပြီးနောက် တွင်လည်း သူ့လှပမှုက လျော့သွားသည်ဟု ဘယ်တော့မှမထင်ခဲ့ပေ။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ချုးရှောင်၏ မျက်နှာသည် ယခုအချိန်တွင် နီရဲနေပြီး ဆေးအာနိသင်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသည့် ပုံစံနှင့်မတူပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချုးရှောင် ၏မျက်နှာတွင် စိတ်မရှည်ခြင်း သို့မဟုတ် အဆင်မပြေမှုအရိပ်အယောင်များပင် မတွေ့ရပေ။ ပြုံးနေသည်ဟု တောင်ခံစားရစေသည်။

လင်ဖန်းအတွက် ထိုကဲ့သိုသော် ချုးရှောင်သည် အလွန်တရာမှဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ သူ့ကို ကြည့်တဲ့ပုံစံက သူ့သားကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ကျားတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေကာ လင်းဖန်ရဲ့လည်ချောင်းက လှုပ်ရှားသွားသည်...

ဒါဆို..ငါက လူတွေလို မူးနေတဲ့အမှားလိုမျိုး လုပ်သင့်လား..

ထိုအချိန်တွင် လင်းဖန်သည် ဤအရာအားလုံးကို စဉ်းစားနေလေသည်။ သို့သော် လင်းဖန်အတိအကျ အကောင်အထည်မဖော်မီ ချုးရှောင်၏ မျက်လုံးများပွင့်လာသည်။