ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ငါ့ရဲ့နတ်ဆိုးဆန်တဲ့စိတ်ကနိုးထလာတယ် [ဘာသာပြန်]

Part67

ဖန်းမင်ကဘယ်သူလဲ?

ဆယ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ဆေးဝါး၏အပြင်းထန်ဆုံးအကျိုးသက်ရောက်မှု ကာလသို့ ဝင်ရောက်သည့် အချိန်လည်းဖြစ်သည်။

ညဘက်တွင် ချုးရှောင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော်လည်း နီမြန်းနေသော သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း နှင့် နာကျဉ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချုးရှောင်ကို ထိုကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသော အခါ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လင်းဖန်က နောက်ဆုံးတွင်
"ငါမင်းကို ကူညီပေးရမလား"

"အဟမ်း... မင်းရဲ့ ဝေဒနာတွေသက်သာဖို့လို့ ငါပြောချင်တာ"
လင်းဖန်က ခေတ္တနားလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အင်းး ... မလိုဘူး ကျေးဇူးပဲ"

ဆယ်ရက်အတူနေပြီးနောက် ချုးရှောင်က လင်းဖန်ပြောတဲ့ "အကူအညီ" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မသိပဲမနေပေ။ .

သို့သော် ချုးရှောင်က မဆိုင်းမတွငြင်းလိုက်သည်။ ထိုဆေး၏ပြင်းထန်သော အာနိသင်၏ ခက်ခဲမှုတွေက သူ့ကို ရှုးသွပ်သွားချင်သလိုဖြစ်စေသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီလိုအရာမျိုးကို သူ့ထက် ၁၂နီးပါးငယ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလိုပြသာနာမျိုးကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ခွင့်မပြုနိုင်ပါ။ ဒီလိုရှက်စရာကောင်းတဲ့ လုပ်ရက်မျိုးကို သူမလုပ်နိုင်ပေ။

လင်းဖန်က ချုးရှောင်ရဲ့ ငြင်းပယ်မှုကို မအံ့ဩပါ။ ချုးရှောင်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဒီလိုအရာမျိုးမှာ သူ့ကို ကူညီပေးဖို့ ပြောမှာမဟုတ်ပေ....

သူက သူ့ကိုတခြားလူတွေ ထိတာ မကြိုက်ဘူး မဖြစ်မနေ ရေချိုးပေးသည့်အခါမျိုးသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ချုးရှောင်သည် ဒါရိုက်တာချန်းမှ ညွှန်ကြားထားသည့် ဆေးများကိုသောက်ပြီး လှုပ်ရှားမှု စွမ်းရည်ပြန်လည်ရရှိပြီးကတည်းက သူကျောင်းသွားပြီးနောက် မနက်တိုင်းရေချိုးခြင်းတွင် သူ့ကို ထပ်ပြီးကူညီခွင့် မပေးတော့ပေ။

ပြီးတော့ အခုလည်းအတူတူပါပဲ။ သို့သော်
ချုးရှောင်သည် လင်းဖန်၏ ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်များကို လက်မခံသကဲ့သို့
ချုးရှောင်၏ ငြင်းဆန်မှုကိုလည်း လင်းဖန်က လက်မခံပေ။