ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ငါ့ရဲ့နတ်ဆိုးဆန်တဲ့စိတ်ကနိုးထလာတယ် [ဘာသာပြန်]

Part 79

လဲ့လဲ့ထွက်သွားပြီးသည့်နောက် ဧည့်ခန်းပေါ်ရှိဆိုဖာသည် သဘာဝအတိုင်း ပိုင်ရှင်မဲ့သွားပြီဖြစ်သည်။

ချုးရှောင်သည် မနေ့ညက အပြင်ထွက်ခွင့်မပေးသောကြောင့် လင်းဖန်သည် ချုးရှောင်နှင့် အိပ်ယာကိုမျှသုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ချုးရှောင်သည် လင်းဖန်၏လုပ်ရက်တော်တော်များများကို လက်ခံရုံသာမကပဲ တခြားအရာတွေကိုလည်း လိုက်လျောပေးခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဒါကိုသတိပြုမိရုံသာမကပဲ နားလည် သဘောပေါက်ကြပေမယ့် တစ်ယောက်မှမပြောကြပေ။

မနက်ခင်းမှာ ဖုန်းသံမြည်လာပေမယ့် လင်းဖန်က ဖုန်းချသည့်ခလုတ်ကို အမြန်နှိပ်လိုက်သည်။

တနလ်ာနေ့လား?.. ဒါပေမယ့် ကျောင်းမတက်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့... လင်းဖန်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေးစဉ်းစားလိုက်ကာ ဖုန်းကိုပြတ်ပြတ်သားသားချလိုက်သည်။

ဘာလို့ ဒီလိုရုပ်ချောလွန်းတဲ့လူမျိုးရှိနေရတာလဲ? အိပ်ပျော်နေသော ချုးရှောင်၏မျက်နှာကိုအနီးကပ်ကြည့်ရင်း လင်းဖန်သည် သက်ပြင်းအကြိမ်ကြိမ်ချကာ ချုးရှောင်၏အသွင်အပြင်ကြောင့် မအံ့ဩပဲမနေနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် လင်းဖန်သည် ချုးရှောင်ကိုကြည့်ရင်း သူအနုပညာလက်ရာတစ်ခုကိုသဘောကျသလိုမျိုး စိတ်ထားခဲ့သည့်နှင့် မတူတော့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် ချုးရှောင်ဆေးအာနိသင်ကို ညတိုင်းခံစားနေရတာကို မြင်သောအခါ နောင်တရမိသလို ၎င်းအတွက် ကျေးဇူးလည်းတင်မိသည်။

အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင်..ချုးရှောင်သည် Nမြို့တော်၏ မြေအောက်ဘုရင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူကလည်း သာမာန်ပြည်သူတစ်ဦးသာဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။

ချုးရှောင်မျက်လုံးထဲတွင် သူဆိုတာ ဘယ်တော့မှရှိလာမှာ မဟုတ်ပေ။ ထိုဆေးကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ချုးရှောင် သည် ထိုညကလမ်းကြားတွင် ဘယ်သောအခါမှ ပေါ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်သလို သူ့ကိုခေါ်သွားခွင့်လည်း ဘယ်တော့မှရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဒီအိမ်ငယ်လေးထဲမှာ သူနဲ့ဒီလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေးနေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ကိုညတိုင်း ထိုအရာကို လုပ်ခွင့်ပေးဖို့ဆိုတာ ပိုလို့တောင်ဖြစ်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။