ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ငါ့ရဲ့နတ်ဆိုးဆန်တဲ့စိတ်ကနိုးထလာတယ် [ဘာသာပြန်]

Part 71

"မင်း..ဖြစ်ပြန်ပြီလား"

ချုးရှောင်ရုတ်တရပ် မျက်မှောင်ကြုံတာကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်တယ်။ သူဘာပြောချင်တာလဲဆိုတာ နှစ်ယောက်လုံးသိတယ်။

"အင်း"

ချုးရှောင်က ခေါင်းညိမ့်ပြီး ရှုံ့တွစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ဆေးအာနိသင်က ပိုပြီး အားကောင်းလာသလိုပဲ သူ့ခန္တာကိုယ်ထဲက ခွန်အားတွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အချိန်ကလည်း ပိုစောလာခဲ့တယ်။

"ငါမင်းကိုလိုက်ပို့ပေးမယ်"

လင်းဖန်က ဆိုဖာပေါ်တွင် အားနည်းစွာ လဲကျသွားသော ချုးရှောင်ကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်တယ်။ ထို့နောက် ငြင်းဆိုရန်အချိန်မပေးတော့ပဲ အိပ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ချုးရှောင်က လင်းဖန်ရဲ့စေတနာကို မငြင်းတော့ပေ။

"ဒီမှာ ငါမင်းကိုမလိုအပ်ဘူး မင်းလုပ်စရာရှိတာသွားလုပ်"

ချုးရှောင်က ကုတင်ပေါ်မှာလှဲရင်း သူ့ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ လင်းဖန်ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါပထမဆုံးအကြိမ်မှမဟုတ်တော့ပဲ သူ့ကိုယ်သူနေနိုင်ပါတယ်။

ပြီးတော့ချုးရှောင်က တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အိပ်ရာပေါ်မှာ ပြုစုပေးရလောက်တဲ့အထိ အားနည်းတဲ့သူမဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် လင်းဖန်ကို သူဆေးအာနိသင်ကြောင့် ဖြစ်ပျက်နေသည့် ပုံစံကို မမြင်စေချင်ပါ။

အကြောင်းအရင်းကို သူကိုယ်တိုင်တောင် မရှင်းပေမယ့် ဘာလိုပဲဖြစ်ဖြစ် မမြင်စေချင်ပေ။

သို့သော် မနေ့ကလိုပဲ လင်းဖန်က ချုးရှောင်ပြောတဲ့အတိုင်း ဘယ်မှမသွားပဲ ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူစာဖတ်နေတယ်ဆိုပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ သူစာဖတ်လား မဖတ်ဘူးလားဆိုတာတော့ လင်းဖန်ကိုယ်တိုင်သာ သိတယ်။ သူကနာရီပေါ်က အချိန်တွေကို အကြိမ်နှစ်ဆယ်လောက်ကြည့်နေပြီး သူ့အကြည့်တွေ စာမျက်နှာရဲ့ ပထမအကြောင်းမှာပဲ ရှိနေဆဲပင်။