Love in Kiss

Eighty Nine

Eighty Nine

Sashi Bartolome, Chen POV

Pagmulat ko ay nakita ko agad siyang natutulog sa tabi ko. Hindi ko maigalaw ang aking kamay dahil napakahigpit ng hawak niya. Tipid akong napangiti at unti-unting inabot ang ulo niya. Nilingon ko rin ang tao sa paligid at naalala na nasa Hospital nga pala ako. Dim na ang light sa ibang parte ng hospital dahil natutulog na ang ibang pasyente gayundin ang mga guardian na kasama nila.

Kinapa ko ang aking ulo at may bandage ng nakalagay rito. Gumalaw ako ng konti ngunit mukhang nagising ko pa si Stephen dahil doon.

Kinusot niya ang kaniyang mata at nag-aalalang umupo ng maayos. "How's your head, masakit pa rin ba?" Unang bungad niyang tanong sa akin. Hindi na ba siya galit?

Katahimikan ang bumalot sa aming dalawa bago ko siya sagutin.

Umiling ako at nakita ko agad ang pagyuko niya at mariing hinawakan ang kamay ko. Napansin ko ang pag-aalala at pamumuo ng luha sa mga mata niya habang binabalutan ng matinding kaba. When I saw it, hinihila niya akong yakapin siya. Pinapakita niya sa way ng baway tingin niya sa kaniyang kamay na naghirap siya sa nakalipas na linggo na nagkakalabuan kami.

Kusang gumalaw ang katawan ko at kinalas ang hawak sa kamay niya at malayang dinipa upang mayakap siya. Nang makita niya ang ginawa ko, hindi na niya napigilan ang luha at niyakap ako ng mahigpit.

"I'm sorry." Salitang narinig ko sa bibig niya.

"I'm sorry, Sash."

Hindi ko na rin napigilan ang luha ko. Hinayaan ko siyang umiyak habang yakap ako. Alam ko kung gaano siya nag-alala sa akin. Bago ako mawalan ng malay, kitang-kita ko ang takot sa mga mata niya habang punong-puno ako ng dugo. I sighed heavily.

"I'm too immature for the past two weeks. I've been a jerk all this time ni hindi ko masabi sa sarili kong nagseselos ako. I'm sorry kung naapektuhan ka ng lahat," he said apologetically and sincerely.

Parang may humaplos sa puso at napangiti napangiti sa sinabi niyang nagseselos siya. Hindi ko lubos akalain na mapapalabas ko ang ganitong emosyon ni Stephen at parang napakalaking achievement no'n para sa akin. Sanay akong laging nagseselos para sa kaniya and now... he really loved me so much for him to felt this kind of insecurities.

Kumawala siya sa yakap at pinunasan ang mga luha ko kaya ganun rin ang ginawa ko sa kanya.

His lips parted while containing all of his words while looking at me. Marahan ang tingin ko at pilit lang na dinama ang mga sa salitang sasabihin niya. He's opening to me again.

"I don't know kung ano itong nararamdaman ko. But whenever I saw you with your boss, nag-iiba ang timpla ng mood ko. It drives me crazy na parang gusto kong sabihin sayo na huwag ka na lang mag-trabaho. Bigla akong nagsisi sa desisyon ko na i-pursue mo ang dreams mo and I realized I was just so immature and selfish to my thoughts of that for you." He said hardly and paused.

"Binalewala ko ang pagmamahal mo sa akin, ang trust mo, that's why I'm really sorry." Tumigil na ang luha ko sa pagtulo at ngumiti sa harap niya.

"I'm deeply sorry, Sash. I was too harsh, I'm insensitive. It's my first time handling this kind of emotion kaya nahihirapan akong sabihin sa sarili kong nagseselos ako. I'm sorry." I nodded, I know now Stephen and I understand you now.

Napalunok ako at ako naman ang humingi ng tawad. "I'm sorry also kung pinag-alala kita this past few days, I was childish. Nandoon lang naman ako kay Tin that time."

"I know."

"Paano mo nalaman?" nagtatakang tanong ko.

"Bilang lang naman sa daliri mo ang kaibigan mo kaya alam ko." Nagsalita ang maraming kaibigan. Hindi ko alam kung nang-iinsulto ba siya o matutuwa ako sa sinabi niya. But at least he knew my whereabouts.