Labyrinthine

Maze 32: Merry Christmas

Jovs

Kanina ko pa nililingon ang paligid ko dahil ilang minuto na rin ang nakakalipas nang magpaalam si Rachel na may kukunin sa sasakyan.

Dad gave a speech at kahit gaano siya ka-proud sa akin, I felt really disappointed. Matapos nga iyon ay kinongratulate ako ng mga kasama namin saka ako lumapit kay dad na nasa gilid nakikipagkwentuhan kay Gen. Fajardo.

"Dad." I called him at inexcuse naman niya ang sarili niya sa kanyang kausap. Napakamot naman ako sa aking sentido. "Really? Is that necessary?" tanong ko.

"What?"

"Gayahin ako ng kapatid ko?" kunot noo kong tanong. "Didn't you see the look on her face?"

"I did." stern niyang sagot. "Kung hindi siya masasaktan, hindi siya magtitino."

I want to throw things. For real? "Are you hearing yourself? Not to ruin your night, pero naiintindihan ko na talaga why Mika doesn't want to stay in a place with you." napailing ako. "Have you seen yourself nung nahostage siya? Akala ko magbabago ka na."

"I just want what's best for her."

"What's best for her is having a father who wouldn't compare her. Hindi mo talaga kilala si Mika ano?" I scoffed. "She's better than me in all aspects, you're just to blind to acknowledge that."

"Aren't you supposed to get mad that your girlfriend was shot because of her?" tanong nito.

Gusto ko na talagang suntukin si dad, kahit isa lang, kasi bakit ganito siya mag-isip? "Dad, Mika was shot as well, sa tingin mo ba talaga pinahamak niya si Rachel? Her body aches, she's losing blood that time tapos siya pa sisisihin mo? Kung hindi niya ginawa yun, malamang hindi nanaman natin sila kasama ngayon." hinaing ko. "I'm starting to hate you, admiral."

"Hate me all you want, your sister needs to toughen up." sagot niya.

"But you being heartless and insensitive around her isn't going to help." I tucked my hand sa aking bulsa. "Alam mo, dad?" I looked at him disappointedly. "Sorry but, hindi mo deserve maging anak si Mika."

"Jovelyn, sumosobra ka na ha." wika niya.

Nagkibitbalikat ako. "Ikaw din, kung sa tingin mo isang pagkakamali lang si Mika, asshole." I chuckled. "It's your fault not hers. Kung icocompare mo siya sa iba, bakit hindi mo muna i-assess ang sarili mo?" He then lifted his hand. "Gusto mo akong saktan? Go, panigurado wala pa iyan sa kalahati ng lahat ng sakit na binigay mo kay Mika."

Then he walked out.

Typical of him.

Lumabas ako para hanapin si Rachel dahil kanina pa pero hindi pa siya bumabalik. Sa paglalakad-lakad ko ay nakita ko sila ni Mika. Emotions are stirring up, kapatid ko si Mika, hindi dapat ako magselos. She pulled her for a hug, malamang nasaktan talaga siya sa ginawa ni dad, pero dapat bang ako ang makaramdam ng backslash na yun?

No, hindi ako gagantihan ni Mika. Pilit kong pagkumbinsi sa aking sarili.

Go back, stop staring.

Go back, don't overthink.

Bumalik ako sa loob feeling uneasy kahit hindi dapat. We already went through this, we promised we won't get involved in the same girl ever again. Hindi naman siguro niya gagawin yun diba?

She won't. Pagkumbinsi ko sa aking sarili. Close sila dahil sila ang laging magkasama sa misyon diba? They're just friends.

"Hun." rinig kong sambit ni Rachel, nakabalik na pala siya. "Sorry natagalan ako, ano ng kaganapan dito?" tanong niya.