YAN KOMŞUM

KONUŞAMAZSIN

İlk okul gününü de acısıyla tatlısıyla bol tehdit ve göz devirmeleriyle bitirirken eve dönüyorduk. Bugün okulda kısa bir süreliğine uyumuştum. Hay uyumaz olaydım! Bizim sınıfın kızları hemen Rüzgarın etrafına Akbaba gibi toplanmışlar. Tabi ben de kızların gülüşmelerine uyandım ve uyanır uyanmaz gördüğüm ilk kızın saçına yapıştım.

Off Rüzgarı kızlardan korumak ne zor iş! Bir günü daha kaldırabilirmiyim bilemiyorum. Ama mecbur yarın, yarından sonraki gün ve ondan sonraki gün de okula gitmek zorundayım. Allahım sen bana güç kuvvet ve yolma isteği ver. Amin.

Araba durduğunda arabadan yavaşça indim ve Mervenin yanına geçip yürümeye başladım. Tabii Rüzgarcım da beni tutup yanına çekti.

"Ece?"

Bıkkın bir sesle cevap verdim.

"Hı?"

"Iyimisin?"

Dalga geçer gibi konuşmaya başladım.

"İyi mi? Harikayim! Neden olmıyım? Sabah sevgilimin kollarında uyudum ve cok zman geçmeden gözlerimi bir kızın gülmesiyle açtım. Bi baktım sevgilimin yanında 5-6 tane kız. Neden iyi olmiyım?"

"Eski arkadaşlarım işte. Niye bu kadar büyüttün ki?"

"Gözlerimi açtığımda ilk gördüğüm kız kimdi biliyomusun? Okula ilk geldiğim gün sınıfın arkasında öpüştüğün kız!"

Bir cevap bekledim. Bekledim. O ise sadece susup yüzüme bakmakla yetindi.

"Tamam Rüzgar. Görüşürüz."

Çantamı sırtıma sertçe atıp hızla eve gittim. Odama adım atar atmaz sinirimden çığlık attım. Odada bir ileri bir geri yürürken bir yandan da söyleniyordum.

"Salak! İyi miymişim?!  Eski arkadaşıymış! Ben eski arkadaşlarımla konuşsam o bana kızmaz mı? Ateşle gülüşerek konuşsam hatta burnunun dibinden ayrılmasam o zman ne olur?"

"Asla!" Diye bir hırlama duyuldu arkamdan. Gözlerinden Ateş çıkarirken de devam etti.

"Asla böyle birseyi yapma! Bırak yapmayı aklından bile gecirirsen hem onu hem seni bitiririm!"

"Yok ya! Sen kızlarla gülüşüp konuşuyosun ama!"

"Böyle kızacagini bilseydim yapmazdım! "

"Kızacağımı bilebilirdin!"

"Nasıl bilebilirdim! Onlar benim sınıf arkadaşlarım!"

"O kafanı biraz kullansaydin bilirdin. Ben de o zman sınıftaki bütün erkeklerle konuşabilirim!"

"Konuşmazsın! Konuşamazsın!"

"Görürüz!"

Bağırmaktan ses tellerim acımış, nefes nefese kalmıştım ve gözlerim dolmuştu.

Rüzgar iki adımla aramızdaki mesafeyi kapatıp yanıma gelmişti. Kollarıyla beni sıkıca sararken bende ipler kopmuş ve gözyaşlarım teker teker akmaya başlamıştı.

"Özür dilerim." Diye fısıldadı. Ve devam etti.

"Özür dilerim. Düşünemedim. Birdaha asla olmaz. Söz veriyorum."

"Olmasın." Dedim iç geçirirken.

"Olmiycak." Dedi yine fısıldarken.

Ben hayatımda hiç bu kadar kıskanıcaģimı düşünmezdim. Şu anki halimi eski ben görse bana iğrenir gibi bakardı sanırım. Ne oluyordu bana böyle?!