"Nolcak şimdi?"
"İstanbula geri dönüyorsun."
Birşey diyemedim. Ne diyebilirdim ki? Ne diyebilirdik?
Abim, ablam, ben. Hepimiz anneme bağlanmıştık artık. O ne derse o.
Sessizce kalktım koltuktan. Odama doğru yola çıkarken annem seslendi yine arkamdan.
"Üzgünüm Ece! Yarın gidersin İzmire. Eşyalarını toplar arkadaşlarınla vedalaşırsın! Çok Üzgünüm."
Elimden ne gelirdi ki? Yarın izmire gidecek vedalaşacak ve tekrar geri istanbula dönecektim. Peki bundan sonra ne olacaktı? Kim bilebilir?
Devamı yarın...
ŞİMDİ OKUDUĞUN
YAN KOMŞUM
Teen FictionEce on yedi yaşında bir genç kız. Herkes gibi o da bir okulda okuyor ve o da okulunki yakışıklı bir çocuğa aşık olabiliyor. Ancak bir gün okulundaki büyük yangın ve babasının işi yüzünden yeni bir okula gitmesi gereklidir. Bu nedenle en yakin arkad...
