YAN KOMŞUM

Bir anne vakası

Abim ve Elif şimdiden düğün hayallerine dalmıştı. Gerçi bizimde farkımız yoktu. Gökçe ve ben de şimdiden düğün organizasyonunu, davetli listesini ve düğünde giyeceklerimizi kafamızda kurmuştuk.
Bugün Merve geliyordu. Birazdan hep Beraber - ciddi anlamda hepimiz- onu almaya havaalanina gidecektik.

Gelmesine daha yarım saat vardı ancak şimdiden hepimiz havaalanindaydik. Abim ve Elif sarmaş dolaş ayakta dururken diğerleri olarak biz oturuyorduk.

"Ya ben Merveyi çok özlediiiğğğmm."

"Dur be kızım! Az kaldı zaten. Dayan azcık. (Toprak)"

"Aynen Ece. İki saattir 'çok özledim' diye dır dır dir. Beni bu kadar özlemezsin yemin ediyorum (Beril)"

"O ne demek abla ya! Sen arada geliyodun. Merve hiç gelmedi."

"Geliyo işte. (Ateş)"

"Merve kim? (Mira)"

"Hani geçen alışveriş merkezinde bizim yanımızdaki kızıl kız.  (Gökçe)"

"Heee hatırladım. (Mira)"

"Merve tek mi geliyor? (Elif)"

"Evet. Malesef."

"Daha kimi bekliyordunuz acaba Ece hanım? (Berke)"

"Diğerlerini de özledim abi ya!"

"En çok hangisini özledin acaba? (Beril)"

Yaptığı imayla ablama bakıp gözlerimi kıstım ve cevap verdim.

"Merveyi özledim tabiki!"

Derken uzaktan gelen Mervenin sesiyle ayağa fırladım.

"Ya bende seni özledim !"

"Aşkım geldiiii."

Koşarak Mervenin boynuna atladım. Birbirimize sıkı sıkı sarılırken Merve kulağıma fısıldadı.

"Seninki sana selam soledi. Bide benim yerime öp dedi. Dur öpiyim."

Ve yanağıma kocaman bir öpücük kondurdu.

Kocaman gülümserken konuştum. Bu arada diğerleri de yanımıza gelmişti.

"Hoşgeldin kardeşim."

"Hoşbuldum kardeşim."

Merve sırasıyla herkesle kucaklaştı. Ardından Eve gitmek için yola çıktık. Arabayla değil ama. Yürüyerek. Evet böyle bir manyağız. 

Erkeklere valizi satıp biz kızlar olarak Güle oynaya yürüyorduk. Arada erkekler de muhabbete katılıyordu. Şu an ben olan biten heeer şeyi başından anlatıyordum.

"İşte sonra ablam da nişanlandı. Eniştemizin adı baran. Sonra geçen işte abim Elife evlenme teklifi etti."

"Ne!? Ya insan bi beni bekler! Aşk olsun abi!"

"Kusura bakma Merve ya. Biraz Sabırsızdım da. Bu kızı kaybetmek istemiyorum."

Biz kızlar Koro halinde bir 'Ayyyyy çok tatlı yaaa ' nidaları atarken Elif biraz Utanmış gibiydi ve kocaman gülümsüyordu.

"Tamam abi tamam. Affettim."

Ardından benim yanıma geldi ve fısıldayarak konuşmaya başladım.

"Bomba haberim var!"

"Söyle kız."

"Sana geçmiş olsun diyorum."

"Neden ki?"

"Ben buraya gelmeden önce Metenin ailesinin yanına gittim. Biliyosun Rüzgarların Sedaların Alara ların ailesi De orda."

"Eee."

"Senin kayınvalidenle de tanıştım."

"Ay nasıl biri?"

"Aslında bakarsan çok tatlı bi kadın."

"E ne güzel işte. "

"Evet ama oğluna daha doğrusu oğullarına fazla bağlı. İşin biraz zor."

"Yapma ya!"

"Yaptım valla."

"Ben Ece yim.  Yaparım!"

"Yürü be kızım kim tutar seni."

"Ruzgar şimdi ailesinin yanında dimi."

"Aynen."

"Çok sağol bebeğim. Bi tanesin."

"Biliyorum!"

İkimiz de gülerken Yanımıza Elif ve Gökçe de geldi. Mira ve ablam da sohbet ediyorlardı.

İlk kelime Gökçe den çıktı.

"Ya ne güzel dimi! Yine hep beraberiz!"

Üçümüz Aynı anda 'aynen' deyince bir kahkaha tufanı koptu.

Yaklaşık iki saatin sonunda eve gelebilmistik. Ayaklarıma kara sular inmişti. Eve geldiğimizde Toprak, Ateş ve Mira eve gitmişti. Bizimkiler de geldikleri gibi salona yığılmışlardı. Abim büyük koltuğa yatmış Elif onun üzerine yığılmış, Gökçe ve ablam da yere yatmıştı, Merve ise ikili koltukta yığıldı. Ben ise koşa koşa mutfağa gittim. Fırsattan istifade Sevgilimi aradım. Çok geçmeden açılmıştı.

"Nasılsın sevgilim?"

"Rüzgarın işi var. Ben annesiyim. Niye aramıştin kızım?"

Sıçtımmı?
Kesinlikle, Evet!