Nocna Łowczyni

35.

Po pewnym czasie dostrzegłam cień męskiej sylwetki. W jednej chwili w mojej dłoni zapłonął ogień - instynktowna reakcja. Gdy jednak obróciłam się i rozpoznałam Parabatai, płomień zgasł tak nagle, jak się pojawił. Kilka osób przyglądało mi się z mieszaniną zdziwienia i niepokoju.

- Zaczyna się - powiedziała cicho Isabelle, spoglądając na mnie spod zmarszczonych brwi.

- Miejmy to za sobą - odparłam, podnosząc się i ruszając w stronę sali. Wszyscy już zajęli miejsca, a konsul wezwała mnie gestem do barierki.

Wstałam powoli, czując na sobie dziesiątki oczu. Podeszłam do podestu i ujęłam w dłoń Miecz Anioła. Jego ciężar był znajomy, niemal pocieszający.

- Czy są jakieś postępy? - zapytała konsul z kamienną twarzą.

- Valentine posiada moc Kielicha. Tworzy nowych Nocnych Łowców - odpowiedziałam rzeczowo.

- To już wiemy! - krzyknął ktoś z tłumu.

- Przymknij się, staruchu - syknęłam zirytowana - jeszcze nie skończyłam.

Spojrzałam z powrotem na konsul.

- Morgenstern był niedawno w Nowym Jorku.

- Spotkała go pani? - zapytała z napięciem.

- Niezupełnie - odparłam chłodno.

- Co to znaczy?

- Wysłał na mnie swoich ludzi.

- Po co? Chcieli panią porwać?

- Nie - uśmiechnęłam się krzywo - chcieli mnie zabić. W sumie... nie dziwię im się.

Na sali zapanowała cisza. Przełknęłam ślinę i dodałam:

- Chciałabym poprosić o dodatkowy tydzień na jego schwytanie.

Zapanowała chwila milczenia, po czym konsul odparła surowym tonem:

- Trzy dni. Nie więcej.

- Jak chcecie - wzruszyłam ramionami. - I tak go przyprowadzę.

- Skąd może wiedzieć, gdzie on jest?! - krzyknął kolejny głos z tłumu.

- Sam po mnie przyjdzie, gbury - odpowiedziałam z pewnością w głosie.

- Uważaj na słownictwo, panno Williams - upomniała mnie konsul.

W jej stronę posłałam lodowate spojrzenie.

- Nazywam się Rosemarie Gold. I dla waszej informacji - odkryłam to niemal sama. Wy mieliście to... gdzieś.

- Zabierzcie ją - rozkazała nagle.

Obok mnie otworzył się portal.

- Do zobaczenia - rzuciłam i bez wahania wskoczyłam w magiczne przejście.

Wylądowałam tuż przed posiadłością Waylandów. Cisza. Cień. Wnętrze pachniało kurzem i magią. W środku, oparty o ścianę, stał Jonathan.

Minęłam go bez słowa, kierując się do ogromnej biblioteki.

- Nawet nie podziękujesz? - zapytał z uśmiechem.

- Nie - odpowiedziałam sucho.

Coś przyciągało mnie do jednej z półek. Wyciągnęłam książkę, a stojąca za nią szafka przesunęła się z cichym zgrzytem. Zrobiłam krok w tył - i wpadłam prosto na Jonathana.

- Uważaj - mruknął, opierając dłonie na mojej talii.

Westchnęłam i ruszyłam w dół stromych schodów. Buty nie pomagały, a grawitacja zdawała się być moim wrogiem. Jonathan pomógł mi utrzymać równowagę. Trzymałam się jego dłoni, aż dotarliśmy na dół.

Tam, wśród cieni, zobaczyłam Anioła - zniewolonego, z klęczącym przy nim Valentine'em. Jonathan zniknął.

- Zabieram cię stąd - szepnęłam.

Moje skrzydła rozwinęły się z cichym szelestem. Dotknęłam łańcucha - ten natychmiast się stopił. Anioł spojrzał mi w oczy.

„Dziękuję."

Ziemia zadrżała. Gdy wyprostował skrzydła, Valentine został spętany przez magiczne łańcuchy. Budynek zaczął się walić. Pochwyciłam go i wzbiłam się w powietrze, a za moimi plecami posiadłość runęła z hukiem.

- Czas na zemstę, Valentine - szepnęłam, lądując tuż przed salą.

- Popełniasz błąd - wysyczał.

- Zamknij się - syknęłam.

Weszłam do środka, ciągnąc go za sobą. Wszyscy zamilkli, patrząc na nas jak na zjawy.

- Jonathan cię zniszczy - mruknął, ledwo powstrzymując śmiech.

- Trudno - wzruszyłam ramionami.

Twarz Clary zamarła w wyrazie szoku. Jocelyn zbladła. Konsul uniosła brwi.

- Proszę bardzo. Macie go - pchnęłam Valentine'a na środek sali.

„Ucieknie za kilka dni, aniołku."

„Nie szkodzi."

Schowałam skrzydła. Valentine podniósł się z kolan. Podeszłam do barierki, chwyciłam miecz i podałam mu go.

- Czy Jace to twój biologiczny syn? - zapytałam prosto.

Spojrzał na mnie z wściekłością.

- Nie! - warknął.

- Więc czemu go tak nazywasz?

- Bo go wychowałem!

Odebrałam mu miecz i odwróciłam się.

- Możecie go zabrać. Tylko to chciałam wiedzieć - rzuciłam spokojnie.

Valentine uśmiechnął się jak drapieżnik.

- I tak zginiesz!

- I vice versa - odpowiedziałam chłodno. Płomień zapłonął pod jego nogami, tworząc magiczny krąg.

- On jest gorszy ode mnie! - syknął.

- Uczeń przerósł mistrza. Nie dziwi mnie to - spojrzałam na konsul. Ta przetarła oczy i skinęła głową, dając znak, bym usiadła.

- Instytut w Nowym Jorku wywiązał się z zadania. Valentine Morgenstern został schwytany - oznajmiła.

Usiadłam między Alekiem a Isabelle.

- Jak to zrobiłaś? - szepnął Alec.

- Nie ciesz się za wcześnie - odpowiedziałam cicho.

- O co chodzi?

- On w każdej chwili może uciec - powiedziałam, nie odrywając wzroku od centrum sali.

- Panna Gold dostarczyła Valentine'a. Przesłuchamy go jeszcze dziś w nocy. To wszystko na dziś. Proszę, aby opiekunowie instytutu pozostali. Reszta może się rozejść.

Wstałam bez słowa i wyszłam. Usiadłam przy fontannie. Woda spływała cicho, jakby próbując uciszyć myśli.

Słowa Valentine'a wracały do mnie jak echo.

„On jest gorszy ode mnie."

Może i był... Ale przy mnie stawał się lepszy. I ja też się zmieniałam. On wpływał na mnie tak samo, jak ja na niego. Czułam coś... coś więcej. Ale nie umiałam tego nazwać. Wszystko było takie... poplątane.