I Already Found Him | On-Going

Chapter 33

Inopen ko ang data ng cellphone ko at maraming nag-chat sa'kin.

But I avoided them because I'll play mobile legends.

Tatanggalin ko na sana ang mga naka-pop up nang makita ko ang profile picture ni Drixx. He'd waving at me daw.

You gotta go
And get angry at all of my honesty
You know I try
But I don't do too well with apologies
I hope I don't run out time,
Could someone call a referee?
'Cause I just need
One more shot at forgiveness

Then bigla kong narinig ang music. Of all music ayan pa talaga?

Broken din ba ang kapitbahay namin at ayan ang pin-lay niyang music o nananadya lang siya?

Sunugin ko bahay nila?

I know you know that I made those
Mistakes once or twice
By once or twice
I mean maybe a couple of hundred times
So let me, oh let me, redeem, oh redeem,
Oh myself tonight
'Cause I just need one more shot
At second chances

Tinanggal ko lahat ng naka-pop up sa phone ko.

Binlock niya na ako diba? Tapos na lahat sa'min diba?

Bakit pa siya nagparamdam?!?

Yeah, is it too late now to say sorry?
'Cause I'm missing more than
Just your body
Oh, is it too late now to say sorry?
Yeah, I know that I let you down?
Is it too late to say I'm sorry now?

Ano na naman ang kailangan niya? Babalik siya sa'kin para lokohin lang ako ulit? Hindi ako tanga para bumalik sa kaniya. Never again. Nagsisisi ako na binigyan ko siya ng chance noon.

'Welcome to Mobile Legends! 5 seconds to re-enemy reaches the battlefield! Smash them! All troops deployed!'

Instead na mag-overthink ako ay naglaro na lamang ako.

Magagantihan din kita Drixx. And I know you'll beg for me. Someday!

Nakaka-limang laro na ako nang tawagin ako ni Mama.

"Sophia, samahan mo ako sa labas may bibilhin lang ako." Tumayo na ako at lumabas ng kuwarto.

Ngayon kasi ang end season pero hindi ko alam kung anong oras. Kaya kanina pa kaming dalawa ni Dobi naglalaro. Legend na siya, while Grandmaster pa lang ako.

Lumabas kami ng bahay ni Mama at nakita ko si Drixx na nakatingin sa'kin sabay iwas.

Hindi ko na lang siya pinansin.

"Ate ito oh." Rinig kong sabi ni Mama. Bumili kasi siya ng pills. Ewan ko kung para saan iyon.

Basta iyon na yon.

"Ate, baka puwedeng ligawan ng anak ko yang anak mo?"

Napatingin ako sa kanilang dalawa.

Tama ba yong narinig ko?

"Ayy." Sabay tawa ni Mama.

"Ayon oh. Ayaw lumabas kasi may tigyawat." At napatinhin ako sa lalaking naglalaro ng Mobile Legends.

Napatawa ako. End season na talaga.

After n'on ay umuwi na kami ni Mama, ako naman ay chi-narge muna ang cellohone ko. At habang naka-charge ay lumabas muna ako ng bahay and luckily nakita ko si Maymay kaya lumapit ako.

"Saan ka pupunta?",  tanong niya sa'kin.

"Wala." Sagot ko.

At napatinhin ako sa tapat namin and I saw Carl and Joshua, yong friend ni Drixx at iyong dalawang hindi ko kilala pero alam kong kaibigan nila Drixx.

"Titig pa." Bulong sa akin ni Nathalie kaya napaiwas ako ng tingin sa kanila.

"Familiar lang kasi." Nasabi ko na lang.

"Joshua, matunaw." At napatingin naman ako kay Nathalie. Ano problema nito?

Kung hindi lang talaga naka-charge ang cellphone ko, hindi talaga ako lalabas ng bahay.

"Bakit?",  tanong ko.

"Nakatitig kasi sa'yo." Sabay ngiti niya, ako naman ay napakunot-noo na lang.

Maya-maya umalis na sila Carl at sumunod si Nathalie.

"Parang may feelings sa'kin si Drixx, hindi niya lang masabi sa'kin." Napatingin ako kay Maymay.

"Bakit?"

"Kasi bata pa ako."

"Congrats... Balik na ako baka full charge na iyong cp ko." At hindi ko na siya hinintay pang sumagot.

Hindi ako nasaktan... Pero bakit ako nalungkot?

Bakit ganoon?