I Already Found Him | On-Going

Chapter 14

Sometimes a smile happens in a flash. But the memories of it can last a lifetime.

Just smile guys :)

Enjoy reading :)

* * *

Paalis na ako kaya inangat ko ang ulo ko. And to my surprise ay nandoon si Drixx.

🎵 I follow and follow you home

I follow and follow you home.

Gosh... Umagang-umaga, mukha niya ang bubungad sa akin?

Nagkunwari na lang akong hindi siya nakita at nakinig na lang ng music. At ang magkasalubong kami ay siya pa ang umiwas.

At ang kapal naman ng mukha niyang iwasan ako samantalang siya naman itong may ginawa sa aming dalawa. Di ko na lang siya pinansin.

After 1 hour ng pagjo-jogging ay napag-pasyahan ko ng umuwi kaya naglakad na lang ako. Tinanggal ko na rin ang earphone at nilagay ito sa bulsa.

"Hi ate Sophia." napatingin ako sa bumati sa akin.

"Hi." ngiting sagot ko kay Nathalie. One of my neighbour.

"Ahyiee... Nakatingin si Drixx." sabay hiyaw nilang lahat. Tiningnan ko si Drixx at bigla siyang umiwas. Kaya napa-iwas na lang din ako.

"Sige, uwi na ako ah." Sabi ko at ngumiti naman si Nathalie. Pero bago pa man ako umalis at tumingin ako sa direksyon ni Drixx. At naka-tingin na naman siya sa'kin. Umiwas na lang ako at nag-simula nang maglakad.

Masyadong maliit itong Subdivision para sa aming dalawa ni Drixx. Kaibigan ko si Nathalie, at kaibigan niya rin iyon. Not just a friend. But they we're cousin.

And all of my friends are also friends with Drixx.

What a small wold it is?

* * *

🎵 Now I know my ABC, next time won't you singing with me.

Napatingin ako sa screen ng laptop ko. My lips forming a smile.

I still remember the days when I was a kid. I miss the childhood days. Yong nga araw na pinag-aagawan lang ay yong simpleng laruan. Iiyakan lang yong simpleng candy na isang piraso lang naman. Yong maiiyak ka na lang bigla dahil sa sobrang sakit ng sugat mo sa tuhod, dahil sa pagkakadapa mo. Yong nga panahong laro lang iniisip mo, pagkain at laruan na nagpapasaya sayo, at tulog na iniiwasan mo tuwing hapon.

How I wish I would go back that time.

Ayoko na sa panahong ngayon. You're happy because of love, you're crying because of love. You're broken because of love. And you're in pain because of love.

At yong sakit na yon ay hindi katulad ng sugat sa tuhod na pagkatapos mong pahidan ng dinikdik na malunggay ay kinabukasan ay gagaling na agad.

But because heart is hurting. The pain won't away easily. It takes time, a months or years to fully complete your broken heart.

"Tita, lipat mo na po sa Iang sa ibang video." naputol ang pagmuni-muni ko nang mag-salita si Maine, pamangkin ko. She's a 4 year old girl. Medyo kayumanggi ang kulay, may kabilugang mata at mukha. Anak siya ni kuya Ram, pangalawa sa aming magkakapatid.

Nilipat ko sa ibang video.

Nanonood kasi si Maine ng video sa laptop ko. Kasi yong ate niyang si Tiffany ay iniwan siya. Andoon sa labas naglalaro pa rin.

Imagine mula umaga hanggang ngayong gabi ay naglalaro pa din iyon. 8:30 PM na ng gabi.

Gosh!!! Hindi man lang napagod.

Sabagay bata naman siya.

Wait until she came to my age. I know she will surely hates the real world.

Because the real world sucks!!!