𝘿𝘼𝙒𝙉’𝙎 𝙋𝙊𝙑:
Sobrang sakit ng ulo ko at hindi ko alam kung bakit nandito ako sa lugar na ’to.
Sina Chant ang kasama ko kagabi ah?
Napatingin din ako sa suot kong damit....at biglang nanlaki ang mga mata ko.
ISINUKO KO BA ANG PERLAS NG SINILANGAN KAGABI?!
Sinilip ko ang loob, m-meron naman akong br* at p*nty na suot.
PERO ANG TANONG, PA’NO?!
Pagtayo ko ay agad kong tinignan ang kama kung meron bang bakas ng d*go. Pero wala naman...
Agad din akong tumakbo sa cr at tinignan kung meron ba akong chikin*n* pero wala naman.
Napaupo na lang ako’t napahinga ng malalim.
Sobrang sakit ng ulo ko ngayon...parang mabibiyak na.
Naghilamos lang muna ako bago ko napagpasyahang sumilip sa kabilang kwarto.
Bukas doon kaya akala ko’y nando’n si Haruto. Pero wala siya rito.
Pero pumasok pa rin ako dahil sobrang kalat.
Maraming tissue ang nasa sahig at medyo basa rin ang kama.
Umiyak ba siya buong magdamag?
“ B-baby, what are you doing here?” napalingon naman ako nang marinig ko ang boses niya.
“ Pagkagising ko’y hinanap agad kita. Tatanungin sana kita kung...kung ano ang mga nangyari kagabi. Tapos nakita kong sobrang kalat dito sa kwarto mo kaya nilinisan ko na sana. Bakit sobrang daming tissues sa baba ng kama mo? Umiyak ka ba kagabi?”
Pupulutin ko na sana ang mga tissues subalit agad niya akong pinigilan.
“ B-baby, no!”
“ Bakit? Lilinisan ko lang naman.”
“ A-ako na. May hang over ka pa so you should take a rest muna.”
“ Sigurado ka? Baka may problema ka, ’di mo man lang sa’kin sinasabi.”
“ W-wala—”
“ E bakit sobrang daming tissues dito? Makakadal’wang kahon ka na nga e.”
“ Sobrang init lang kagabi.”
“ You sure?” paniniguro ko pa.
“ Y-yeah. Very sure. Breakfast is ready. Let’s go?” aniya’t inalalayan ako.
Inusog niya ang upuan para sa’kin at hinalikan ang aking noo bago rin siya umupo.
Agad niya ring nilagyan ng pagkain ang plato ko at hinainan ako ng isang mangkok ng sabaw.
“ Eat a lot, baby. I-I’ve never seen you get that drunk.”
“ I-I’m sorry kung hindi ko sa’yo sinabi kung saan kami pumunta. Gusto kasi ni Chant na—”
“ You should eat first. We can talk about that later.”
“ Are you mad at me?”
“ No, I’m not.”
Pinagpatuloy ko na lang ang pagkain ko ng almusal habang siya rin ay naghihigop ng kape.
Gusto ko na sanang ipagpaliban muna ang tanong na ’to...pero gusto ko na talagang malaman.
“ Uhm...baby.”
“ Hmm?”
“ Did we do something last night?”
YOU ARE READING
TANGLED STARS
Romansa"Stars may collide, stars may die, but stars will never get tangled." Meet Hope Dorothea Dawn Villanueva, a 22-year-old Entrepreneur student and the Unica hija of her family. Her family spoils her with love, care, and support. She also has true frie...
