The Divorce

Chapter 96: Easy To Please

Pagkatapos maghugas ng kanilang pinagkainan at maglinis sa labas ng kaunti ay saka pa lang pumasok sa silid si Samantha. Pakiramdam niya kase kanina ay busog na busog siya kaya naman nagpababa muna siya ng kinain.

Wala naman silang ibang mapaglilibangan. Hindi niya rin naman maaaya sa labas si Arem para maglakad-lakad dahil nag-aalala siya na baka lagnatin na naman ito mamayang gabi.

Nakahiga na si Arem nang pumasok sa loob ng kwarto si Samantha. Tanging liwanag na nagmumula sa ilaw na nasa labas ng poste na lang ang nagsisilbing liwanag sa loob ng kwarto. Kinakabahan na naupo sa double sized na kutson si Samantha.

Kinakabahan siya sa totoo lang.

Ito ang unang pagkakataon na matutulog silang dalawa na may linaw na ang relasyon nila.

And that is ...they wanted to be together.

Walang kibo si Arem noong mahiga na si Samantha sa higaan.

Tulog na kaagad?

Hindi tuloy mapigilan ni Samantha ang makaramdam ng lungkot. Halos ilang araw itong panay tulog lang, dala na rin marahil sa gamot na iniinom at masama nitong pakiramdam. Pagkatapos kaninang nagkamalay naman ito, kinailangan niyang lumabas.

Gusto niyang sabihin ang mga nakita at ginawa niya kanina. Pero siguro, hindi ito interesado.

Tahimik na bumuntong-hininga si Samantha. Tumagilid siya ng higa, patalikod kay Arem. Itutulog niya na lang kung ano man ang nararamdaman niya. Baka dala na naman ito ng buwanang dalaw niya.

Maingat na nagtalukbong ng kumot si Samantha. Ayaw niyang magising si Arem lalo na at alam niyang nagpapahinga ito. Ni hindi man lang muna siya hinintay para mag-good night.

Matutulog na lang ba sila ng hindi man lang nag-uusap?

Malungkot na ipinikit ni Samantha ang kanyang mga mata. Ibinaluktot niya ang kanyang mga hita habang nakaunan ang ulo sa kanyang braso.

Good night, darling.

Bulong ni Samantha sa isipan. Magg-good morning na lang siya bukas. Ayaw niya namang maging demanding. Porke hindi nag-good night sa kanya, magtatampo na siya. May sakit ito kaya normal lang na matulog ito ng maaga.

Makalipas ang ilang minuto, naramdaman ni Samantha ang paggalaw ng katabi niya sa kanyang likuran. Parang tuod tuloy na nanigas siya mula sa pagkakahiga. Maging ang paghinga ay pinipigilan niya sa pag-alala na baka magising ito ng dahil sa kanya.

"Sleeping already?" Arem whispered in Samantha's ears, his warm breath sending a shiver down her spine. As he pulled her closer, enveloping her in his arms, his voice took on a slightly aggrieved tone, "I'm waiting for you to bid me good night."

Samantha's heart rate accelerated in response. "I thought you were tired and wanted to rest earlier, as you were not moving or speaking," she replied, attempting to compose herself.

Ilang beses na napalunok si Samantha.

She can feel the muscle in his arms tensed while hugging her.

Arem sighed, a hint of exasperation in his voice. "You consistently assume I don't want to talk to you whenever I'm not actively speaking. Is it not possible that I'm simply waiting for your attention?"

He loosened his hold just enough to let her turn over to face him, and in the dim glow of the light from outside the house, Samantha could see the soft look in Arem's eyes—part fondness, part longing. He reached up to brush a stray strand of hair from her forehead, his thumb lingering on her cheek for a moment before he spoke again.