Not Like Most Boys (NL)

22. A Little Talk

Justin's POV:

Als we bij het huis aankomen, kleed iedereen zich meteen om, om te gaan zwemmen. 

Kleintje en ik kunnen dat niet doen, want we moeten koken voor iedereen. 

We lopen naar de keuken en leggen alle ingrediënten klaar. 

'Nou, succes. Brand het huis alsjeblieft niet af. Wij zitten ook bij het zwembad.' Ik kijk naar kleintje die vrolijk knikt. 

'Over je voorstel van vanochtend...' Ik kijk haar afwachtend aan. 'Ja?' 

Ze knikt en zegt: 'Ik denk dat we het wel kunnen proberen toch?' 

'Echt?' vraag ik verward. Ze knikt en begint de groenten te spoelen. 'Ben je van gedachte veranderd?' Ik schud mijn hoofd en stap naar haar toe. 

Ze glimlacht en kijkt om ons heen, of iemand in de buurt is. 'Ze zijn allemaal gaan zwemmen als natte honden.' 'Hey, het zijn mijn vrienden.' Ze geeft me een tik tegen mijn borst en duwt me een klein beetje weg. 

'Precies, net als jij een natte hond.' Haar mond valt open van verbazing. Ze rolt met haar ogen en pakt een snijplank uit de kast. 

Ze pakt ook een mes en begint met snijden. 'Heb je daar geen kom voor nodig?' 'Kan ik niet bij.' zegt ze beschaamd. Ik moet lachen en ga achter haar staan, met mijn hoofd in haar nek. 

'Is er iemand te klein?' vraag ik plagend. 'Kijk uit North, iemand kan zo komen.' Ik druk mijn lippen in haar nek en hoor haar hijgen. 

Als ik naar haar gezicht kijk zie ik dat ze op haar lip bijt. 'Ik zal het wel voor je pakken kleintje.' Ze giechelt en terwijl ik de kom uit de kast pak, gaat ze verder met snijden. 

We hebben besloten om een soort gezonde pasta te maken, met kip ernaast. 

Zij doet de kip, ik de pasta. 

'Hier, je kom.' Ze glimlacht en legt het op het aanrecht. 

Ik ga weer achter haar staan en druk mijn lippen weer in haar nek, omdat het gewoon goed voelt. 

'Moet jij niet beginnen?' vraagt ze glimlachend. Ik haal mijn schouders op en sla mijn handen om haar middel. 

Ze draait zich om en kijkt omhoog, om me aan te kijken. 

'Ze gaan honger hebben.' 'Dan mogen ze lekker zelf koken.' Mijn lippen belanden op die van haar en ik voel het weer, de elektriciteit. 

Al mijn lichaamsdelen gaan aan door de stroom die ze me geeft. Alsof ik een machine ben en zij mijn batterij is. 

Het voelt zo goed dat ik haar op wil tillen en naar mijn kamer wil sleuren, maar dat doe ik niet. Nog niet.. 

'Justin..' Ze stopt de kus en kreunt mijn naam zowat. Het is het beste wat ik haar ooit heb horen zeggen, of eerder kreunen. 

'We kunnen beter het eten afmaken.' Ik zucht diep en knik. 'Voordat ze ons opeten.' zeg ik speels. Ze rolt met haar ogen, maar kan haar lach niet onderdrukken. 

Ik begin aan de pasta en zij gaat verder met het snijden van haar groente. 

Zodra het eten klaar is, komt iedereen naar binnen. Alsof ze aanvoelen dat we klaar zijn. 

Kleintje en ik dekken de tafel en de andere gaan meteen zitten, alsof ze in een hotel zijn ofzo. 

Iedereen valt aan als we allemaal zitten. Ze vinden het heerlijk en bedanken ons. Zelfs Tino en Dante bedanken me. Dat is iets wat ik nooit had verwacht.