Not Like Most Boys (NL)

47. The Past

Justins POV:

Een oud koppel loopt de zaak in en gaat zitten bij het raam. 'Doe jij die tafel?' David knikt en geeft me een tik op mijn schouder. 'Succes nog!' 

Ik loop via de achterdeur naar buiten en zie Davina staan. 

'Hey, wat doe jij hier?' vraag ik geschokt. Ik had haar namelijk niet verwacht. 

Ze negeert me nu al voor twee dagen en ik heb geen idee waarom. 

'Mag ik je niet opzoeken dan?' vraagt ze zuchtend. Ik had verwacht dat ze het plagend bedoelde, maar dat is niet aan haar te zien. 

Ik schud mijn hoofd en geef haar een knuffel. 'Het is toch goed gekomen met Arthur, we hebben gepraat en hij gaat zich niet met ons bemoeien.' 

'Wauw..' zegt ze droogjes. Ik had meer enthousiasme verwacht, want dit is wat we beide wilden. Toch? 

'Wat is er aan de hand?' Ze kijkt me eindelijk aan en haalt haar schouders op. 'Zeg jij het maar.'

'Ik heb geen idee. Je negeert me sinds die driedubbele date, sinds dat Valentino je weg heeft gesleurd uit het restaurant.' Ze knikt en kijkt naar de grond. 

Ik stap op haar af en buk een beetje, zodat ik haar aan kan kijken. 'Praat met me..'

Ze stapt naar achter en loopt het steegje uit. 'Davina..' Ik loop achter haar aan en pak haar arm vast om haar om te draaien. 

'Wie is Megan van je?' ik kijk haar raar aan. 'Waar komt dit vandaan?' 

'Beantwoord de vraag Justin.' Ik knik. 'Ik heb natuurkunde met haar, meer niet..' 

'Bullshit... Ze is je ex!' Shit.. Ik wil mezelf wel een klap verkopen. 'Hoe weet je dat?' Ze lacht geamuseerd en wilt weer weglopen, maar ik ga voor haar staan en kijk haar recht in haar ogen aan. 

'Wat boeit het, jij moest degene zijn die me het vertelde, maar dat deed je niet.' Ik had verwacht dat ze zou schreeuwen, gillen, weet ik veel. Alles behalve de koude toon waarmee ze nu tegen me praat. 

'Ben je daarom boos, omdat ze m'n ex is?' Ze schud haar hoofd en stapt naar achter. 'Ik ben boos omdat je loog en omdat je haar, van alle meisjes waar je uit kon kiezen, hebt gekozen.' 

'Ik loog om dit.' Ik wijs dramatisch met mijn handen haar kant op en stap naar haar toe, maar ze stapt weg. 'En ik kon niemand anders vinden in zo een korte tijd. Het was sowieso niet de bedoeling dat Drew mee zou gaan.' 

'Dit? vind je het echt zo gek dat ik zo reageer?' 

'Ja, want het is jou schuld dat Drew meeging.' 

Ik haat het om steeds van haar te horen dat ik fout zit, want het is niet alleen mijn schuld. 

Ze loopt via de andere kant het steegje uit en ik blijf achter haar aanlopen. 'Davina..'

Weer negeert ze me, alsof ik niet besta voor haar. 

'Davina!' Dit keer blijft ze stilstaan. Misschien omdat ik dit keer schreeuw.

'Wat?' ze draait zich om en kijkt me boos aan. 'Wil je dit niet oplossen?' vraag ik, want anders gaat dit niet goed eindigen. 

'Jij wilt niet eens toegeven dat je fout zit.' zegt ze zacht. 

'Ik zit niet fout, want ik heb niks gedaan.' Ze rolt met haar ogen en wilt weer verder lopen. Ik sta dichtbij genoeg om haar vast te pakken en doe het ook meteen. 

'Je zag er zo gelukkig uit met haar, echt wauw..' zegt ze bitter. 'Ik wil niks met haar.' 

'Zo zag het er anders niet uit..' vuurt ze terug.