Not Like Most Boys (NL)

53. Instant Regret

Justins POV:

Sinds gisteravond probeer ik Davina te bereiken, maar ze reageert nergens meer op. Het was niet mijn bedoeling om haar zo te kwetsen, alleen ik was gewoon boos op dat moment. Ik heb er ook echt spijt van, dat ik het heb gezegd, en nu laat ze me het niet uitleggen. Maar wat valt er uit te leggen? Ik meende het niet eens. Ik hoop gewoon dat ze me vergeeft.. 

'Justin, je kan gaan. David neemt je shift wel over.' zegt Steve. Ik knik en loop terug naar achter, waar ik me snel omkleed en alles in mijn tas prop, voordat ik naar buiten ren en op mijn scooter naar huis rij. 

'Ik ben thuis!' Geen reactie, maar wat verwacht ik. Waarschijnlijk slaapt mam en is Alison weer ergens op straat of in haar kamer. Ze praat amper met iemand en sluit zich bijna de hele week al op in haar kamer. Ze is niet eens naar school gegaan deze week. 

'Hey jongen.' Will staat in de woonkamer en glimlacht naar me. Ik loop door naar de keuken en pak wat te drinken uit de koelkast. 

'Ik wou vragen of je misschien wat wou doen, gaan stappen ofzo?' zijn stem klinkt zo ongemakkelijk dat ik bijna moet lachen. 

'Nee bedankt.' Ik loop naar mijn kamer en pak snel een stapel kleren voor naar het feest. 'Hoezo niet?' vraagt hij terwijl hij mijn kamer instapt. 

'Ga uit mijn kamer.' Hij zucht en stapt naar achter, totdat hij uit mijn kamer is. 'Waarom niet?' 

'Ik heb al plannen en ik wil het niet.' zeg ik simpel. Hij knikt en kijkt beledigd naar de grond. Ik loop langs hem, naar de badkamer waar ik snel douche. 

Als ik klaar ben, loop ik naar mijn kamer om m'n telefoon te pakken. Hij ligt niet meer waar ik hem had gelaten. 

Ik loop naar de woonkamer en zie hem door mijn telefoon gaan. 'Geef hier!' 

'Justin, alsjeblieft. Praat niet zo tegen me.' Ik rol met mijn ogen en wil mijn telefoon uit zijn handen trekken, maar hij trekt het steeds weg. 

'Waarom wil je niet wat leuks gaan doen met me?' vraagt hij zielig. Ik wil hem klappen, gewoon omdat hij het nog durft te vragen. 'Wat denk je zelf?' 

Hij kijkt me verward aan en nu kan ik mijn lach niet meer inhouden. 'Blijf dom spelen Will.. Geef mijn telefoon, ik moet gaan.' 

Even twijfelt hij, maar dan zucht hij en geeft hij mijn telefoon terug. 'Veel plezier en doe alsjeblieft voorzichtig.' 

'Niet de goede ouder uithangen Will, want dat ben je niet.' Ik wil net weglopen, maar zijn stem trekt me terug als hij schreeuwt: 'Waarom haat je me zo erg?!'

Het feit dat hij nog steeds niet begrijpt waarom is het ergst. 

'Wat denk je zelf?' vraag ik grijnzend. Hij haalt zijn schouders op en staat op van de bank. 'Blijf daar.' zeg ik dreigend, want ik zie in zijn ogen dat hij naar me toe wilt lopen. 

Ik heb geen behoefte aan dat zielige gedoe, want hij is de reden van al deze bullshit. 

'Praat met me Justin..' Hij klinkt hopeloos, alsof hij dit echt nodig heeft. Ik heb het niet nodig, dus waarom hij wel?

'Ik ga daar niet nu op in Will, ben al te laat.' Ook al maakt het echt niet uit hoe laat ik op het feest aankom. 

'Als je me gewoon verteld wat er is, kan je gaan.' Ik begin keihard te lachen, want hij praat alsof hij me hier kan houden als ik het niet doe. 

'Ik ben serieus Justin.' Ik knik en zwaai naar hem. 'Doei Will.' zeg ik lachend, voordat ik naar buiten loop, op mijn scooter stap en weg rij. 

Op het feest is het zoals verwacht druk, nog drukker dan gister. Ik zie Kira en Zohaib praten en loop meteen naar hun toe.