Not Like Most Boys (NL)

19. Let's Take Off

Joy's POV:

'Ik kan nog steeds niet geloven dat je een week weggaat.' zegt pap emotioneel. Ik had al verwacht dat hij plakkerig zou doen, helemaal de laatste dagen, maar omdat hij vrijdag avond nog niet was begonnen hoopte ik stiekem dat hij niks zou doen.

Helaas, hij zit nu de hele tijd naast me en trekt me in zijn armen. 

Jordan komt mijn kamer binnenlopen en kijkt ons verward aan. 

'Help me.' gebaar ik met m'n mond. Hij grinnikt en loopt mijn kamer weer uit. 

'Pap, het is maar een weekje.' Hij laat me los en kijkt me recht in mijn ogen aan. Een beetje intimiderend, maar ook wel liefdevol. 

'Zeven dagen, zonder je familie is lang.' 'Laat haar met rust Jayden, ze red zich wel.' Mam staat bij de deuropening en glimlacht naar ons. 

'En als er iets is belt ze wel, toch Joy?' Ik knik en kijk naar pap. 

Het lijkt wel alsof hij elk moment in tranen kan uitbarsten, en dat alleen omdat ik voor een weekje naar Griekenland ga met school. 

'Heb je alles al?' 'Ja.' Mam loopt naar het bed toe en komt rechts van me zitten. 

'Weet je het zeker?' vraagt pap, die links zit. 

Ik knik en kijk naar de deur, waar Jordan nu weer staat. 

'Waarom deden jullie niet zo bij mij?' vraagt hij beledigd. Ik rol met mijn ogen en sta op. 'Omdat ik de favoriet ben, duh!' zeg ik speels. 

'Geloof mij maar, je ma was erger bij jou dan ik.' Pap krijgt een klap van mam, die niet zo blij is. 

'Waarom moet je liegen, jij was even erg als ik.' Jordan lacht en slaat zijn arm om mijn schouder. 

'Kijk je wel uit?' een gefrustreerde zucht verlaat mijn mond. 'Jij ook al?' vraag ik zuchtend. 

Hij knikt en laat me eindelijk los. 'Je bent en blijft mijn kleine zusje.' 'Bek dicht Jordan.' Hij rolt met zijn ogen en geeft me een duwtje, waardoor ik bijna tegen de kast aanvlieg. 

'Jordan!' Mam kijkt hem streng aan, dus helpt hij me van de grond. 

Als mam er niet zou zijn, zou hij me gewoon laten liggen. Waarschijnlijk had ik hem dan ook terug geklapt en zouden we vechten, maar dat is alleen als mam en pap er niet zijn. 

'Het is bijna tijd, zullen we alvast gaan?' Ik knik en loop naar de kast, om nog snel mijn jas en tas te pakken. 

'Joy!' 'Ik kom al!' Ik ren zowat naar de deur, achter mijn ouders en broer aan naar buiten. 

De hele autorit naar Schiphol moet ik paps stress aanhoren. Hij kan het echt niet aan dat ik voor één week wegga. Hij is veel te bezorgd.. 

'Ga je nog uitstappen?' Ik rol met mijn ogen en gooi de deur open, tegen Jordan aan. 

Hij kucht en doet alsof het niets is, maar ik kan duidelijk zien dat hij pijn heeft. 

'Lukt het joh?' Hij knikt en recht zijn rug. 

'Volgens mij wachten je vriendinnen op je.' zegt pap, die naar Davina en Ayliana wijst. 

'Joy!' Ik loop naar hun toe en geef ze beide een snelle knuffel. 'Waarom zijn jullie zo vroeg?' 

Ze zuchten en kijken naar binnen. 'Ze stressen dood erg.' 'Alsof we dood gaan ofzo.' 

Ik moet lachen, omdat pap precies hetzelfde doet. 'Same for me.' Ik haal mijn schouders op en kijk terug naar de auto.