Not Like Most Boys (NL)

93. Harsh Words

Joys POV:

'Joy stap nou eindelijk in!' Ik loop nu al 3 uurtjes een random richting op, zodat hij me met rust laat, maar hij blijft me volgen.

'Waarom, zodat je me weer duidelijk kan maken dat je niets wilt?! Of nee, wacht. Daar heb je andere voor nodig want dat is logisch! Je praat met iedereen behalve mij!'

'Ik hoef toch niet alles met je te bespreken Joy?' Wat? Ik stop met lopen en draai me abrupt om. 'Wat?' 'Ik hoef toch niet alles met jou te bespreken schat?' 

Ik rol met mijn ogen en sla mijn armen over elkaar. 'Ten eerste noem me geen schat  en ten tweede, als het over ons gaat wel!' Hij knikt en kijkt me beschaamd aan. Nu pas heeft hij echt door wat hij heeft gezegd en wat hij fout heeft gedaan. 

'Laat me je alsjeblieft gewoon naar huis brengen.' zegt hij zuchtend. 'Waarom? Zodat je me weer kan vertellen hoeveel het je spijt of hoe goed we voor elkaar gemaakt zijn? Je wilt het toch niet, dus waarom zou je nep doen Dante?' 

Hij geeft gas en rijd zo de stoep op, waardoor hij mijn weg blokkeert. Ik sla mijn armen over elkaar en wacht totdat hij weer opzij gaat, maar hij stapt uit en loopt op me af. 

'Luister Joy. Ik weet dat ik een fout heb gemaakt. Ik wou je geen pijn doen en dat wil ik nog steeds niet. Ik wil verdergaan met jou, maakt niet uit dat ik naar Engeland ga. Het was meer dat jij misschien iemand anders zou vinden en dat je dan niet-' Ik kan mijn lach niet meer inhouden. 

'Je dacht dat na alles wat we hebben meegemaakt, je het uit kon maken zodat ik  met iemand anders kon gaan?!' zeg ik schreeuwend en half lachend tegelijk. 

Ik snap niet waar hij het in zijn hoofd haalt om keuzes voor ons beide, in zijn eentje te maken. 

'Waar haalde je het in je hoofd om die keuze voor mij te maken? Voor ons!?' weer kijkt hij weg, want hij weet dat het absurd is. 'Ik weet het niet oké, maar alsjeblieft laten we erover praten..' 'Een beetje laat daarvoor, je hebt je keuze al gemaakt toch?' 

Snel schud hij zijn hoofd en net wanneer hij wat wilt zeggen gaat zijn telefoon. Zijn aandacht is weer ergens anders, nu is mijn kans om te rennen. Weg van hem en alle drama die er mee komt kijken bij Dante Garcia. 

Ik hoor een plons en kijk naar het water. 'Joy praat met me!' Heeft hij zijn telefoon nou weggegooid? 

 'Was dat je telefoon?' Hij knikt en loopt weer naar me toe. 'Praat met me. Alsjeblieft.' smeekt hij bijna. 

'Waarom zou ik? Je hebt je keuze al gemaakt, ik heb het zelf gehoord.' zeg ik bot. Ik wil dat hij voelt wat ik voel. Pijn. 

Het deed pijn om hem zo te horen praten over onze relatie. Hij maakte keuzes waar hij niet eens de uitkomst van wist over onze relatie. En in plaats van er met mij over te praten, praat hij erover met Valentino. 

'En waarom gooi je je fucking telefoon weg!?' Hij haalt zijn schouders op en probeert mijn hand vast te pakken, maar ik trek mijn hand weg. 'Omdat ik dit op wil lossen en als ik op zou nemen zou je weglopen.' legt hij simpel uit. 

Hij staat er weer bij alsof dit een van onze zoveelste ruzies is en alles weer goed gaat komen na een goed gesprek, maar voor mij voelt het niet zo. 

'Dante je had naar mij toe moeten komen-' 'Weet ik, maar ik was bang oké. Het spijt me en ik zal het nooit meer doen, maar beloof dat je bij me blijft en het niet uit laat gaan door zo een domme fout.' Het liefst wil ik hem geloven, maar ik weet dat het niet gaat veranderen. Niet nu tenminste. 

'Ik weet het niet Dante.' Hij knikt nadenkend en bekijkt me onderzoekend. Alsof hij probeert te achterhalen wat ik wil horen. Terwijl ik het zelf ook niet weet.