Not Like Most Boys (NL)

96. The Postponed Talk

Ayliana's POV:

Ik word wakker en rek me uit. Het licht dat door mijn gordijnen hebben me wakker gemaakt, maar dat is niet erg. Het was toch al de bedoeling dat ik vandaag vroeg wakker zou worden zodat ik weer naar het ziekenhuis kan gaan. 

Het is pas zes uur s' ochtends en iedereen slaapt nog, dus probeer ik zo zacht mogelijk de deur uit te gaan. Ik pak mijn scooter uit de garage en rij weg. 

Eerst ga ik naar een winkel, om snel wat te eten te halen, en daarna ga ik meteen naar het ziekenhuis. 

Ik zie Justins auto op de parkeerplaats staan en bereid me voor op alles wat er kan gebeuren. 

Gister kwam ze pas toen ik alweer weg moest, dus hebben we niet kunnen praten. Vandaag is anders, aangezien ze er nu al is. 

Ik loop meteen door naar zijn kamer en zie Aiden in de gang zitten. 'Goedemorgen, jij bent ook vroeg.' zegt hij glimlachend en ik knik. 'Goedemorgen, mag ik naar binnen?' 'Natuurlijk, alleen Davina en Justin zijn er ook.' 

Ik knik en glimlach naar hem, waarna ik naar binnen stap. Ze kijken me allemaal aan, maar Valentino begint meteen te stralen. 

'Goedemorgen.' zeg ik glimlachend. 'Goedemorgen, waarom ben je zo vroeg?' vraagt Valentino verward en ik haal mijn schouders op. 

'Ik kan niet lang blijven.' geef ik toe en dat maakt hem alleen maar verwarder. Hij weet niet dat ik hem niet mag zien van mijn ouders en ik wil het hem eigenlijk niet vertellen. 'Dan wachten wij wel op de gang.' zegt Davina zuchtend. 

'Nee, wij moeten ook praten.' Ze kijkt me aan en haalt haar schouders op. 'Ik denk dat je beter eerst met hem kunt praten, aangezien je snel weer naar huis moet.' 'En hoezo moet je snel naar huis?' vraagt Valentino nieuwsgierig. 

Ik bijt in mijn wang en weet niet wat ik moet zeggen. Ik wil het hem vertellen, maar ik weet het niet zeker. 'Omdat je moet rusten.' lieg ik, ook al is het niet echt een leugen. Hij moet rusten. 

Davina lacht en staat op van haar stoel. Haar buik is groter dan vier weken terug, maar dat is logisch. Het voelt gewoon raar omdat ik haar zo lang niet meer heb gezien. 

'Is dat echt de reden Ayliana?' zegt ze bitter. 'Davina, niet doen.' zegt Justin geïrriteerd, maar ze kijkt hem niet eens aan. 'Waar gaat dit over?' 

We kijken alle drie naar Valentino die ons verward aan blijft gapen. 'Nergens over.' zegt Davina geïrriteerd en ze loopt de kamer uit. 

Ik wil haar tegenhouden, zodat we eindelijk kunnen praten, maar ik doe het niet. Het is duidelijk dat ze het niet wilt oplosssen, dus waarom zou ik moeite doen. 

'Wat is er aan de hand Ayliana?' Ik schud zijn vraag van me af en ga naast zijn bed zitten. 'Hoe gaat het?' 'Ayliana?' hij kijkt me doordringend aan en wilt duidelijk weten wat er is, maar ik weet het zelf ook niet. 

Ik heb ruzie met zijn zusje en de reden is dom, maar ook weer niet. Hoe moet ik het aan hem uitleggen als ik het zelf niet weet. 

'Vandaag krijgen we te horen of we zijn geslaagd, ben je niet zenuwachtig?' vraag ik om van onderwerp te veranderen. Ik zie aan hem dat hij wilt doorvragen, maar hij kent me goed genoeg om te weten dat het niet gaat werken.