Not Like Most Boys (NL)

88. Done for the week

Joys POV:

Ik kan niet geloven dat we nu al klaar zijn met onze eindexamens. Davina trekt me mee naar de deur en begint te schreeuwen zodra we buiten zijn. 'Eindelijk klaar met school!' 

Glimlachend trek ik haar richting de auto van Valentino en Dante. Ayliana loopt samen met Kira naar ons toe en kijken Davina raar aan. 

'Lukt het allemaal?' vraagt Kira lachend. 'Ben jij niet blij?' 'Natuurlijk wel, maar niet zoals dit.' Ayliana wijst naar Davina en kijkt naar het schoolgebouw. 

Ons schoolgebouw. Dit is misschien een van de laatste keren dat we het gaan zien, op uitreiking of herkansingen na dan. 

'Ik ga het wel missen hier.' zegt Kira opeens emotioneel. Ik knik en voel hoe Davina me omhelst. Ik glimlach naar haar en kijk naar Ayliana. 'Zes jaartjes.' 

We blijven staan en staren in stilte naar het gebouw waar we de laatste zes jaar naartoe gingen. Het is een soort van tweede huis voor ons geworden, want de meeste tijd hebben we hier gespendeerd. 

'Ik kan niet geloven dat ik er pas een half jaartje op zit.' 'Het voelt inderdaad alsof je er al langer opzit.' zegt Davina die daarna glimlachend Kira's hand vastpakt. 

'Helaas ga je helemaal naar Amerika.' Ik vind het jammer, want ik ga haar wel missen, maar het is iets wat ze altijd al heeft willen doen. 

'Wat nou als we zaterdag een feest houden, gewoon om stres weg te werken en te genieten van onze laatste dagen samen.' 

Davina en Ayliana knikken. 'Je weet dat we nog een hele maand hebben tot de uitslag en dan nog een week voor de uitreiking, toch?' Ze kijken me droog aan en halen dan hun schouders op. 

'Ik vind het best.' 'Yes! Dan ga ik nu naar huis om te kijken of ik mijn vader weg kan jagen dit weekend.' We moeten allemaal lachen, maar volgens mij was het niet grappig bedoeld. 

'Tot morgen!' Kira rent naar de auto en rijd snel weg. Ayliana komt aan mijn andere kant staan en glimlacht naar het gebouw. 

'Weet je nog onze eerste dag?' Ik denk terug aan de eerste dag dat we hier waren en kan me nog vaag herinneren dat Dante en Valentino toen ook al populair waren. 

'Toen Valentino zijn fles water over me heen goot, natuurlijk.' zegt Davina zuchtend. 'Oh ja! Dat was ik helemaal vergeten!' zeg ik waarna we alle drie keihard moeten lachen. 

'Waarom gaan jullie zo stuk?' vraagt James die onze kant op loopt. 'Niets.' zegt Davina die net bijkomt van het lachen. 'We dachten aan Davina die helemaal doorweekt werd door Valentino.' 

James kijkt ons raar aan maar begint al snel te lachen. 'De eerste schooldag!' 

Na nog een paar rare en leuke herinneringen opgehaald te hebben, is de halve parkeerplaats al leeg. 

'Waar blijven ze zo lang?' 'Echt hé.' Net wanneer de woorden uit mijn mond komen gaat de deur open en stappen Justin, Valentino, Andrew en Dante het gebouw uit. 

Davina rent zowat naar Justin toe en springt in zijn armen, terwijl de andere onze kant op komen. 

'Kira houd morgen dus een feest.' Andrew kijkt ons raar aan en rolt dan met zijn ogen. 'Natuurlijk doet ze dat.' Hij loopt richting zijn eigen auto en gooit zijn tas naar binnen.