Not Like Most Boys (NL)

60. I Need You

Davina's POV:

Het is half negen als mijn wekker gaat. Vandaag gaan Noraily en ik Valentino ophalen, aangezien mam en pap beide naar oma moeten. Waarvoor weet ik ook niet, maar ik weet wel dat ze Valentino zelf willen ophalen. 

Vandaag ben ik van plan om met Justin te praten, het liefst bij hem thuis. Ik wil hem eerlijk vertellen wat er tussen Delano en mij is gebeurd, ongeacht zijn reactie. 

Hij verdiend het en ik heb hem nodig. 

Davina: Hey, kunnen we vanavond praten?

Ik gooi mijn telefoon op het bed en ga naar de badkamer om mijn tanden te poetsen. 

De kans dat hij reageert is klein, aangezien hij ook niet op de andere honderden berichten heeft gereageerd.. 

Mijn telefoon maakt een geluidje, dus ren ik de kamer in. 

Justin: Is goed, ben bij m'n pa.

Hij is bij zijn pa? Ik wist niet dat hij weer goeie was met zijn pa, maar blijkbaar wel. 

Ik wil het vragen, maar laat het gaan. 

'Davina! Schiet op, we moeten zo gaan!' schreeuwt Noraily vanaf de gang. Ik ren weer naar de badkamer en hoor mijn telefoon een paar keer afgaan, gewoon Snaps. 

Als ik klaar ben pak ik mijn telefoon weer en loop ik naar de voordeur, waar Noraily ongeduldig staat te wachten. 

'Ben jij vanavond bij het feest?' vraagt Noraily afwezig. Ik schud mijn hoofd, want ik heb afgesproken om met Justin te praten. 

'Nope, ga met James afspreken.' lieg ik, hopend dat hij nog niets heeft gezegd over zijn aanwezigheid op het feest. 

'Is goed, schiet op!' Ze trekt me mee naar de lift. Ik kijk naar mijn telefoon en zie dat Justin me weer heeft geappt. 

Justin: Bij mijn pa, omdat hij weer op zakenreis is

Ik glimlach, want het is alsof hij mijn gedachtes kon lezen, en stop mijn telefoon weg. 

'Gordel vast' zegt Noraily ongeduldig. Ik knik en maak snel mijn gordel vast, waarna we richting Rotterdam Airport rijden, om Valentino en natuurlijk ook Ayliana, Joy en Dante op te halen. 

Hopelijk is de vlucht soepel verlopen.. 

Op het vliegveld is het nog redelijk druk voor deze tijd van het jaar. Het pas februari, het hoor eigenlijk niet zo druk te zijn toch?

'Kijk, door jou zijn we laat!' zegt Noraily als we snel uitstappen en naar de ingang lopen. Valentino zit op een bankje en kijkt levenloos naar de grond. 

'Waar zijn de andere?' vraagt Noraily, maar ik weet het al. 'Ze zijn weggegaan, want jullie deden te lang.' zegt hij zuchtend. 

'Weet je zeker dat dat de reden is?' vraag ik plagend. Hij kijkt me even boos aan, maar trekt me dan glimlachend in zijn armen. 

Ik knijp hem in zijn buik, zodat hij me eindelijk loslaat, en glimlach naar hem. 

'Wacht wat?! Wanneer is dit gebeurd?' vraagt Noraily, verbaasd dat we weer praten. 'Ja, lang verhaal.' zegt Valentino zuchtend. 

'Hoe dan? Laatste keer dat ik jullie samen zag hadden jullie ruzie?' Ik haal mijn schouders op en duw Valentino naar de auto. 'Gaat het weer een beetje?' vraag ik terwijl ik hem in de auto duw. 

'Nee, maar ik ga vanavond wel met haar praten.' Ik knik en ga achterin zitten, aangezien Noraily gaat rijden en hij perse voorin wilt zitten.

'Met wie ga je vanavond praten?' vraagt Noraily nieuwsgierig. 'Niemand.' 'Ayliana, aangezien hij wat goed moet maken.' zeg ik snel.