Not Like Most Boys (NL)

79. Time To Forgive

Kira's POV:

'Oké, wie gaat me dragen? Mijn voeten kunnen dit niet meer aan!' zeg ik klagend. De volwassenen lachen, maar ik ben serieus. Ik heb het gevoel alsof ik op tachtig blaren loop.

'Ik ga echt dood!' zegt Arthur op dezelfde toon als ik daarnet. Ik stap zo ver mogelijk bij hem vandaan, waardoor ik bij Zakaria beland. 

'Ik kan niet wachten tot we bij het hotel zijn.' zegt hij zuchtend. 'Voor het eten zeker?' 

Hij knikt en grijnst naar me. 'Natuurlijk!'  

Meneer en Mevrouw Walker, Garcia en Verismo kijken achter me en verstenen meteen. 

Davina rent langs me dus draai ik me langzaam om en zie Ayliana, Joy, Dante en Valentino aankomen lopen. 

Ze kijken beschaamd naar de grond en weten waarschijnlijk niet wat ze moeten zeggen. 

'Daar zijn jullie eindelijk! Terug van de wc's!' begint meneer Garcia strikt. 'We wilden-' 'Niets we wilden! Jullie gingen alleen drinken halen verdomme!' schreeuwt meneer Walker naar zijn zoon. 

Er valt een ongemakkelijke stilte, maar het is duidelijk dat Valentino eigenlijk tegen zijn vader uit wilt vallen. 

'Rot toch op man!' snauwt hij, waardoor iedereen schrikt. Zijn vader kijkt hem dodelijk aan, maar voordat hij wat kan zeggen, springt Dante tussen hun. 'We wilden alleen maar gaan rondlopen.' 

'Zo lang?' vraagt Mevrouw Garcia achterdochtig. 'Oké, eerlijk gezegd zaten we vast op een boot, maar het was allemaal mijn idee.' zegt Joy snel. 

Ayliana schud haar hoofd en gaat naast haar moeder staan. 'We wilden het allemaal, het is helemaal niet haar schuld.' 'Vast op een boot?!' schreeuwt Meneer Verismo geschokt. 'Zaten jullie vast!?' vraagt Davina verbaasd.  

'En dat noemen jullie niets?' vraagt mevrouw Walker. Ze kijken weer beschaamd naar de grond en halen dan hun schouders op. 'Het is niet niets, maar we zijn er nu..' probeert Dante nog, maar het helpt niet. 

'De rest van de trip mogen jullie niets meer!' schreeuwt meneer Garcia, die Dante en Ayliana bij hun armen pakt en een stukje verderop gaat staan. Mevrouw Garcia loopt er snel achteraan. 

'Hier komen Joy en wel meteen!' zegt haar moeder streng. Ze loopt beschaamd naar haar ouders toe, die ook op een plekje verderop beginnen met hun preek. 

'Valentino, als je het gewoon vroeg zouden we jullie misschien laten gaan.' zegt meneer Walker zuchtend. 

Valentino kijkt zijn vader dodelijk aan en rolt daarna met zijn ogen. 'Alsof ik jou moet vragen om iets te doen. De enige persoon die ik wat zou vragen is mam.' 

'Valentino let op je toon!' zegt zijn moeder streng. 'Mam ik haat hem, dat weet je!' 

Meneer Walker grinnikt en kijkt dan naar zijn vrouw alsof zij de boosdoener is. 'Wat heb je tegen hem gezegd Emily?' 

Mevrouw Walker kijkt haar man niet begrijpend aan. 'Wat zou ik gezegd moeten hebben Aiden?' vraagt ze even bitter terug. 

'Je weet verdomd goed waar ik het over heb!' snauwt hij terug. Meneer Smith komt deze kant op en gaat voor zijn vriend staan. 'Rustig Aiden..' 

Het is dat het geen familie van me is, anders had ik zeker weten gemengd. Ik moet mijn mond houden, want dit heeft niets met mij te maken. Ik kijk naar Davina, maar zij weet duidelijk ook niet wat ze moet zeggen. 

'Nee vertel maar Aiden, wat moet ik gezegd hebben?' vraagt hun moeder nu geïrriteerd. 'Mam niet doen..' zegt Davina fluisterend. Het is amper hoorbaar, maar haar moeder heeft het gehoord.