Not Like Most Boys (NL)

52. Drunk Night

Dante's POV:

'Kunnen we niet gewoon thuis blijven?' vraag ik slijmend. Joy glimlacht naar me en drukt haar lippen op die van mij. Het voelt zo lekker als ze dat doet, gewoon een kus. 

'Nee, want anders ga je haar nog dood irriteren!' zegt Ayliana plagend. Irriteer ik haar? 

Misschien heeft Ayliana gelijk, ik heb Joy de hele week bij me gehouden. Ik heb haar gesmeekt bij ons te slapen, gewoon zodat ze dichtbij zou zijn. Ze helpt me door er gewoon te zijn. Ze hoeft niets te zeggen of doen, gewoon er zijn. Als ik bij haar ben doet het allemaal minder pijn. 

'Je irriteert me niet hoor.' fluistert Joy in mijn oor. Ik trek haar naar me toe en sla mijn arm om haar middel. 

'Gaan we nou eindelijk of wat?!' vraagt Ayliana klagend. Ze staat al bij de auto en zucht diep. 

Ik knik en loop samen met Joy naar de auto. Ayliana gaat achter zitten, zodat Joy dichter bij mij zit. Ik hoefde niet uit te leggen aan Ayliana waarom ik dit doe, want ze begreep het wel. 

De hele week heb ik niks anders gedaan dan denken. Alison heb ik sinds die avond niet meer gesproken. Het doet haar te veel pijn als ze met jou omgaat, zegt Justin. Ik snap dat het haar pijn doet en respecteer haar keuzes. Misschien is het wel beter zo. Nu kunnen we beide verder met onze levens, ik met Joy en zij met wie ze wilt. 

We rijden de oprit van de Verda's op, het is alweer aardig druk. 

'Hoe krijgen ze het voor elkaar om zoveel mensen uit te nodigen?' vraag ik verbaasd. 

'Social Media.' zeggen de twee dames tegelijkertijd. Ik grinnik en stap uit. Ze stappen ook beide uit en lopen naar de deur. Ik loop achter ze aan en volg ze naar de bank. 

Mensen dansen op tafels, stoelen en zelfs lage kasten. Ik ga op de bank zitten en trek Joy op mijn schoot. Ze glimlacht naar me en kijkt even naar Ayliana. 

Valentino staat bij haar en knikt naar me. Ik knik terug en kijk weer naar Joy. Ze kijkt nog steeds naar me en dat maakt me blij. 

Het maakt me blij omdat ik de enige ben naar wie ze kijkt, ik ben de enigste voor wie ze aandacht heeft. 

'Gaat het?' Ik knik en leg mijn hoofd op haar schouder. 'Als het niet gaat moet je het zeggen, dan gaan we naar een kamer of naar huis..' 

'Het gaat wel Joy..' Ze knikt en legt haar hand op mijn hoofd, zodat ze met haar vingers door mijn haar kan gaan. 

De drukte boeit me niet eens zoveel, ik zou denken dat ik het super irritant zou vinden, maar dat vind ik niet. Omdat Joy erbij is. Ik weet honderd procent zeker, dat als zij er niet was, ik zou trippen. Daarom hou ik haar de hele week al zo dichtbij me, want als ik dat niet doe, trip ik. 

'Hey tortelduifjes.' zegt Noraily plagend. Ik geef haar een duwtje, waardoor ze tegen Jordan aanbotst, niet dat het erg is want ze beginnen meteen met zoenen. 

Davina glimlacht naar ons en loopt dan naar de tuin, waar meerdere mensen al staan. Het is nog winter ook al voelt het niet zo. Het is best wel frisjes, maar niet fris genoeg om de hele tijd binnen te blijven. 

'Wil je wat drinken?' vraagt Joy na een tijdje. Ik kijk haar meteen aan, want ik wil niet dat ze me alleen laat. 'Ja, maar ik ga wel mee.' 

'Wat als iemand onze plek inpikt?' vraagt ze glimlachend. Ik haal mijn schouders op, want het kan me geen flikker schelen. 

'Je drinkt gewoon Cola toch?' Ik knik, maar pak haar steviger vast. 'Ik ben zo terug oké?' Ik zucht en laat haar langzaam los. 'Oké, maar schiet op..' zeg ik zacht.