Not Like Most Boys (NL)

38. The Photo

Joys POV:

'Waarom praat je met haar, moet ik de foto naar de politie brengen?' vraagt ze dreigend. 

'Over welke fucking foto heb je het?' vraagt Davina verward. 

Alison begint te lachen en kijkt naar Dante. 

'Dus je kan toch geheimen bewaren?' vraagt ze lachend. Hij kijkt naar de grond, waardoor ze alleen maar harder gaat lachen. Ze klinkt als een gestoord persoon door haar lach, want het is allemaal zo dramatisch. 

'Welke fucking foto Alison!?' snauwt Ayliana naar haar. 

Ze rolt met haar ogen, pakt haar telefoon en drukt het in mijn handen. 

Ik kijk naar het schermpje en zie een foto van die ene avond in het park. De avond dat ik erachter kwam dat Arthur vreemdging. De avond dat ik en Dante voor het eerst hebben gezoend. De avond waar alles veranderde. 

Ik geef het telefoontje aan Ayliana die er vaag naar kijkt. 

'Wat is er mis met die foto?' vraagt Davina als ze meekijkt naar het schermpje. 

De telefoon gaat zo een tijdje door, maar ik snap niet wat er zo erg is aan die foto, alleen Ayliana lijkt het te begrijpen. 

'Daarom vroeg je dat aan mam..' zegt ze nadenkend. Dante knikt en kijkt naar mij. 

'Jij fucking bitch!' Ayliana rent op Alison af en tackelt haar. 

Ze vallen beide op de grond, maar Alison vangt de klap op en komt keihard met haar hoofd tegen de grond aan. 

'Haal haar van me af Danty!' schreeuwt ze tussen de klappen door. 

Ayliana trekt aan haar haar en ik zweer dat ik een paar plukken zie vliegen. 

'Ayliana!' Davina probeert haar van Alison af te trekken, maar het werkt niet. 

Ik weet niet wat ik moet doen en kijk alleen maar.

'Zomaar verpest je alles!' schreeuwt ze terwijl ze door gaat met klappen. 

'Ayliana niet doen!' schreeuwt Dante naar haar, maar hij kan niet veel doen. 

'Fucking slet! Ik wil dat je uit zijn buurt blijft! Blijf gewoon uit al onze levens!' Valentino pakt haar bij haar middel vast en tilt haar op. 

Hij trekt haar mee naar zijn auto en zorgt dat ze geen kant op kan gaan. 

'Ik zie je zo bij mij thuis...' zegt Alison die opstaat. Dante knikt en kijkt naar mij. Hij gaat nog steeds naar haar.. 

'Kunnen jullie ons alleen laten?' vraagt hij aan Justin en Davina, die knikken. 

Ik kijk naar Davina en schud mijn hoofd, maar ze Justin sleurt haar al mee naar de andere. 

Ik wil niet alleen zijn met hem, niet na alles wat ik net heb gehoord. Hij heeft weer met haar genomen omdat er een foto is van ons, kussend, op een bankje, in een park. 

'Ik weet niet eens waar ik moet beginnen.' 

'Begin dan niet, want ik hoef het echt niet te horen Dante.' Hij schud zijn hoofd en strompelt mijn kant op. 

'Luister naar me.. Alsjeblieft?' 

Ik zucht en kijk in zijn ogen. Hij heeft tranen in zijn ogen en ik zie duidelijke angst. Maar waarom? 

Waar is hij bang voor? 

'Wat is er zo bijzonder aan die foto?' vraag ik, voordat hij over iets anders begint.