Not Like Most Boys (NL)

78. A Trip To Italy Pt.2

Valentino's POV:

De wekker gaat veel te vroeg, maar ik dwing mezelf om op te staan en me klaar te maken. We hebben het gister toch nog wat later gemaakt dan verwacht, maar dat maakt niet uit. Hopelijk overleef ik het met vier uurtjes slaap..

'Gaan we eerst nog wat eten of beneden in de lobby wachten?' vraagt Jordan gapend.

'Hoe laat is het?' Dante pakt zijn telefoon uit zijn zak en kijkt naar het felle schermpje. 'Shit, we zijn al laat!'

We rennen de kamer uit en aangezien de lift net weg is, nemen we de trap. Beneden in de lobby staat iedereen al te wachten. Ze kijken ons raar aan, alsof we er slechter uitzien dan dat we ons voelen.

Gisteravond hebben we, toen we in onze kamer zaten, gepraat over de toekomst, wat we allemaal willen doen en shit. De meiden zijn waarschijnlijk meteen naar bed gegaan, want ze zien er stukken beter uit dan ons.

'Lekker geslapen?' vraagt Davina plagend. Ik schud mijn hoofd en haal mijn hand over mijn gezicht. Niet dat het helpt.

'Willen jullie eerst eten of eten jullie daar?' vraagt Mam glimlachend.

Ik kijk naar de andere en die halen hun schouders op. 'We eten daar wel.'

Ze knikt en loopt terug naar Maggie. Bijna meteen vertrekken we, want de bus is er al. We gaan met z'n alle naar een of andere oude stad, twee uur rijden vanaf het hotel.

'Ik ga zwaar slaap inhalen.' zegt Andrew uitgeput. Ik knik en ga naast Ayliana zitten. 'Als iedereen rustig gaat doen.' 'We zijn allemaal kapot van gister.' zegt Ayliana fluisterend.

'Je ziet er anders prachtig uit.' fluister ik in haar oor, waardoor haar wangen roze worden. 'Dat betekend niet dat ik niet moe kan zijn.' zegt ze glimlachend.

Ze leunt met haar hoofd op mijn schouder en ik leun met mijn hoofd op die van haar.

Ik doe mijn ogen dicht en hoor haar ook steeds langzamer ademhalen. De hele bus is stil, aangezien het pas zeven uur 's ochtends is.

Ik schrik wakker, omdat er keihard word getoeterd en kijk uit het raam.

De straten staan vol met toeterende auto's en schreeuwende mensen, terwijl het nog ochtend is.

'We are here!' schreeuwt de chauffeur over de microfoon. Ik wrijf in mijn ogen en kijk naar Ayliana. Ze glimlacht naar me en staat op.

'Je snurkt gek.' zegt ze glimlachend. Ik schud mijn hoofd en loop achter haar aan de bus uit.

Als we buiten zijn, wil ik meteen weer terug naar binnen. Het is veel te warm in de zon en in de bus heb je airco.

Zodra iedereen eindelijk is uitgestapt lopen we richting de schaduw. De meeste gaan zitten en praten over wat we allemaal gaan doen. De volwassenen willen natuurlijk weer allemaal oude dingen gaan bezoeken, terwijl wij juist willen shoppen en gewoon rondlopen.

Maar omdat wij nooit luisteren en volgens hun niet alleen door de onbekende stad kunnen lopen, moeten we verplicht met hun mee naar een of ander oud gebouw. Natuurlijk heeft niemand daar echt zin in, behalve Davina en James natuurlijk.

Maggie, Jessica, Alison, Micheal, Jordan en Noraily mogen wel apart van de groep slenteren, maar de rest niet. Dante en ik mochten ook gaan, maar hij wil bij Joy blijven en ik bij Ayliana.

We lopen richting het oude gebouw en zien een gigantisch lange rij bij de ingang. Ik kijk mam wanhopig aan, hopend dat ze gaat zeggen dat we toch weg mogen. Dante doet precies hetzelfde bij zijn ouders, maar het helpt niets.