Not Like Most Boys (NL)

86. A True Love Story

Davina's POV:

Ik heb een simpele, maar elegante outfit aan. Ik wil namelijk geen slechte indruk maken op mijn opa, ook al is het misschien de eerste en laatste keer dat ik hem zie.

'Klaar om te gaan?' vraagt Justin die ook netjes gekleed komt. Hij draagt een overhemd met een zwarte spijkerbroek en een gouden horloge. Ik knik en geef hem een kus. Zijn armen glijden om mijn middel en ik krijg het warm. 

'Je ziet er prachtig uit kleintje.' Ik glimlach naar hem en bekijk hem goed. 'Jij ook.' 

We lopen samen naar de lift, die ons naar de lobby brengt. Mam, pap, Valentino en Noraily zijn er allemaal al. Zelf dragen ze ook nette kleren, waarschijnlijk omdat mam het aan hun gevraagd heeft. 

Ik loop naar mam toe en geef haar een knuffel. De boosheid die ik eerder voelde is gewoon helemaal weg. Alleen voor mijn ouders. 

Op Noraily en Valentino ben ik nog steeds boos. Ze wisten het al die tijd en zeiden niets tegen me. Ze deden leuk tegen me, alsof dat alles beter moet maken. 

'Klaar om te gaan?' vraagt pap aan me. Ik knik en kijk naar mam. Ze glimlacht zwakjes naar me en slaat haar arm om me heen. We lopen met z'n alle naar een taxi die bij de ingang van het hotel wacht. 

Ik hou mams hand de hele rit vast en als we er eindelijk zijn begin ik nerveus te worden. Pap stapt als eerst uit en daarna de rest. Als ik buiten sta, trek ik mijn jurk glad, hoppend dat ik er nog redelijk uitzie. 

Zodra we het gebouw instappen voelt er iets verkeerd. De geur van ziekenhuizen ruikt nu niet lekker, maar vies. Vanmiddag kon ik niet wachten om naar het ziekenhuis te gaan vanwege de baby, maar nu wil hier zo snel mogelijk weg door de vieze geur en het slechte nieuws dat ons te wachten staat. 

Niemand zegt iets als mam gewoon doorloopt naar de juiste etage. Bij kamer 104 blijft mam staan. 

Ze draait zich om en kijkt naar pap. 'Ik ga eerst, daarna gaan we één voor één. Anders kan het te druk worden.' Ik knik en glimlach naar haar. 

'Ik ga wel als laatst.' 'Ik denk dat Davina beter als laatst kan.' geeft pap toe. Ik knik en ga op een van de stoelen zitten. 

'Je hoefde echt niet mee te komen Justin..' Hij komt naast me zitten en pakt mijn hand vast. 'Natuurlijk wel. Je hebt me nodig.' 

Ik wil hem vertellen dat dat niet zo is, maar ik weet het zelf ook niet zeker. Ik weet niet of dit zwaar gaat vallen of niet, want ik ken deze man niet. In mijn hoofd weet ik dat hij mijn opa is, maar ik ken hem niet persoonlijk. Maar wat als het wel zwaar valt? 

Justin pakt mijn hand vast en ik knijp zachtjes in zijn hand. 'Bedankt.' 'Altijd.' Zijn lippen zijn zacht als hij de brug van mijn hand kust. Het is een lief en teder gebaar. 

Na een paar minuten gaat Noraily naar binnen. Wanneer zij klaar is, gaat Valentino en daarna gaat pa. Zodra hij naar buiten stapt, kijkt iedereen naar mij. 

'Moet ik mee?' vraagt Justin en ik schud mijn hoofd. Dit moet ik wel alleen doen. Tenminste zonder hem. 

'Mam, kan je mee.' Ma knikt en glimlacht naar me. Ze staat ook op en steekt haar hand naar me uit. Samen lopen we de kamer in, waar allemaal apparaten piepen en pompen om de man op het bed levend te houden. 

De man is dunner dan ik had verwacht en hij lijkt sprekend op Oom Angelo. Hij kijkt onze kant, maar beweegt niet. 

Hij is zo bleek dat hij er door zijn tint grijs uitziet. 'Hey papa. Dit is Davina. Mijn jongste.' zegt mam trots. Ik volg haar naar de rand van het bed en zie dat één van zijn handen boven de dekens liggen.