Not Like Most Boys (NL)

85. Interesting News

Noraily's POV:

'Wanneer mogen wij?' Valentino haalt zijn schouders op en stopt snel een stuk brood in zijn mond. Volgens mij is dat het enigste wat hij de laatste twee dagen heeft gegeten, brood.. 

'Wanneer mogen wij wat?' vraagt Davina nieuwsgierig. We hebben het haar nog steeds niet verteld, want ja ze mag niet stressen. 'Wanneer mogen we weten wat het geslacht van je kind is?' 

Valentino is goed in liegen, ik niet. Ik wil niet tegen haar liegen want ze hoort dit te weten. Ik weet niet eens of het haar veel zou doen, ze heeft hem nog nooit gezien. Wij wel, maar we waren klein. We hebben weinig contact gehad met onze opa, maar alsnog. Het doet wel pijn. 

'Nou we gaan vandaag naar het ziekenhuis.' zegt Davina opgewonden. Justin gaat naast haar zitten en schuift zijn bord naar haar. 'Ik hoorde trouwens van mam dat dit ook het ziekenhuis is waar ze erachter kwamen dat ik in haar buik zat.' gaat ze enthousiast verder. 

'Ja, dat weten we.' zegt Arthur droogjes. 'Ik wist het niet.' zegt Valentino vrolijk. Hij wilt al het slechte nieuws van Davina vandaan houden, maar dat gaat hem niet lukken. 

Als ze er nu achter komt gaat ze boos worden en dat is nou ook niet bepaald beter. Maar het is beter dan dit liegen wat we nu doen. 

'Davina.. We moeten je wat vertellen.' begin ik, maar ik val stil door Valentino's blik. Het lijkt wel alsof hij me in zijn gedachten vermoord. 

'Wat is er?' vraagt ze met haar hand voor der mond. Valentino kijkt me nog steeds aan, maar dat ziet Davina niet. 'Ik hoop dat het een meisje is.' lieg ik. 

Het is eigenlijk niet helemaal gelogen, ik wil ook een meisje, maar dat is niet wat ik eigenlijk wou zeggen. 

'Jij ook al.' zegt Justin grinnikend. Ik knik en stop snel een stuk meloen in m'n mond. 

'Maar ik wil juist een jongen.' 'Hoort het uit te maken?' vraagt Valentino plagend. Davina schud haar hoofd en kijkt naar Justin. 'Mij maakt het niet uit, ik ga ervan houden no matter what!' zegt ze verdedigend. 

De rest van de lunch ben ik stil. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Valentino houd me wel de hele tijd goed in de gaten en dat irriteert me. 

'Ik ga naar de kamer.' 'Je hebt amper iets gegeten' merkt Davina op. 'Heb geen honger en ga zo nog even met Jordan bellen.' Ze knikt en stopt snel een stuk ananas in haar mond. 

'Jij en je ananas.' Ik sta op en schuif mijn stoel weer aan, waarna ik naar de liften loop. 

Gisteren is ma laat teruggekomen en ze heeft weinig gepraat. Ze was kapot. Waarschijnlijk heeft ze vannacht ook weinig geslapen, want ze was al weg voordat ik wakker was. 

Als de liftdeuren opengaan stap ik uit. Ik loop de kamer in en ga op de bank zitten. 

'Waarom vertelde je het haar niet gewoon?' vraag ik aan niemand minder dan mezelf. 

Ik ga op mijn rug liggen en kijk naar het plafond. Plotseling ben ik helemaal kapot. Ik heb het gevoel alsof ik elk moment in slaap kan vallen. 

Net wanneer ik mijn ogen dicht heb gaat de deur open. Ik ga rechtop zitten en kijk naar Davina en Maggie. 

'Ik kwam even wat spulletjes halen.' 'En ik ga met Arthur en Valentino naar het zwembad, kom je ook?' vraagt Maggie zuchtend. 

Davina duikt de badkamer in en gooit de deur dicht. 'Nee, ik moet zo met Jordan bellen. Misschien daarna.' Ze knikt en loopt naar de kast, om haar badpak te pakken. 

Na ongeveer tien minuten ben ik weer helemaal alleen en ga ik weer op m'n rug liggen. Het plafond is prachtig versierd met witte ribbeltjes die in prachtige vormen over heel het plafond gaat.