Not Like Most Boys (NL)

82. The Feeling

Kira's POV:

'Kira wacht dan!' Ik stop met lopen, omdat het stoplicht rood is. Davina komt naast me staan en trekt aan m'n arm. 'Laat me even met rust Davina.' 

Ze schud haar hoofd en trekt me weg van het zebrapad. 'Praat met me.' 'Waarover! Je hebt gezien wat er is gebeurd! Ik wil niets met hem te maken hebben.' Ik draai me om en loop weer verder. 

Aangezien ze al vijf minuten in stilte achter me aanloopt, besluit ik om op een pleintje te gaan zitten. Te lang lopen, terwijl je zwanger bent, lijkt me niet goed. En al helemaal niet in de felle zon. 

Ze komt naast me zitten, maar zegt niets. Ik weet wat ze probeert en ik ben bang dat het haar gaat lukken. Ik kijk voor ons uit en hoor haar in m'n oor zuchten. 

'Wat wil je dat ik zeg Davina?' vraag ik zuchtend. 'Wat voel je voor mijn neef?' 

Ze vraagt het zo schaamteloos dat ik een beetje moet lachen, maar ook omdat ze denkt dat ik iets voor hem voel. 

'Helemaal niets.' ze trekt een wenkbrauw op en begint te grijnzen. 

'Echt niet?' Ik schud mijn hoofd en kijk haar recht aan, omdat ik weet dat ze anders gaat denken dat ik lieg. 

'Zo zag het er anders niet uit.' zegt ze trots. Ik snap niet waar ze het over heeft, maar ik laat het gaan. Het kan me eigenlijk helemaal niets schelen. Toch? 

 Een deel van mij wilt echt weten waar ze het over heeft. Hoe weet zij wat ik voor iemand voel. Is het dan anders voor toeschouwers, want voor mij was het wel duidelijk. Hij schold me uit, kuste me, schold me uit omdat ik hem wegduwde en toen liep ik weg. 

'Heb je dat gevoel niet bij hem?' Ik kijk haar niet begrijpend aan, waardoor ze verder gaat met haar uitleg over "het gevoel". 

'Het gevoel alsof je veilig bent. Alsof je niets anders wilt dan hem?' Dat had ik wel.. Maar niet meer.. Allang niet meer.. 

Ik denk terug aan al die keren dat Arthur met verschillende meiden ging, gewoon voor m'n neus. Normaal voelde ik een steek als ik eraan denk, nu word ik alleen maar misselijk bij de gedachte dat ik ooit wat in hem zag. 

'Nope, alleen maar misselijkheid.' 'Waarom zoende je hem dan ongeveer vijf seconde.' zegt ze plagend. Ik rol lachend met mijn ogen en kijk haar daarna schuin aan. 'Ja wat, jij kwam met de vijf-seconde-kus-regel.' 

'Bij mij is het een uitzondering. Het telt niet.' Ik leun achterover en knijp mijn ogen dicht, vanwege de zon. 

'Dus je hebt ook geen effect bij hem?' 'Nope, vroeger wel.' geef ik toe, aangezien maar door blijft vragen. 

'Je hoeft niet met hem te gaan als je niet wilt. Maar iemand vertelde mij ooit dat je niet kan kiezen op wie je verliefd word.' 

De woorden zinken langzaam in, maar ik heb niets voor Arthur. Hij is niet de persoon die naar boven komt. Ik zie niemand. 

'Weet ik.' mompel ik. 

'Dus je vind hem stiekem toch leuk?' vraagt ze verbaasd en meteen schud ik lachend mijn hoofd. 'Waarom zou ik vallen voor een verkrachter die altijd dronken of stoned is en gaat en staat met wie hij wilt?' 

Haar gezicht vertrekt als ze achter me kijkt. Ik weet dat hij daar staat, maar het kan me niets boeien. Het is de harde waarheid die hij maar moet gaan accepteren. 

Ik draai me niet eens om, maar sta op, en vraag glimlachend: 'Zullen we dan maar?' 

Arthur zucht overdreven erg en kijkt naar Justin. Davina komt naast me staan en kijkt me onderzoekend aan. 'Ik heb honger.'