Not Like Most Boys (NL)

95. Still Nothing

Davina's POV:

Voor de zoveelste keer word ik gebeld door Joy, ze wilt dat ik naar haar toe kom zodat ik het goed kan maken met Ayliana. Iedereen wilt dat ik het goed ga maken, maar ik heb er nu geen zin in. 

Vorige week woensdag probeerde ze het ook, toen ben ik gegaan, maar is zij niet komen opdagen. Dat doe ik dus niet nog een keer. 

'Moet je niet opnemen?' vraagt Justin terwijl ik me verder omkleed. Ik schud mijn hoofd en bekijk mezelf in de spiegel. Mijn buik verpest de outfit die ik gepland had en dat irriteert me meer dan normaal. 

'We gaan alleen maar naar James.' zegt hij grijnzend en hij komt naast me staan. 'Weet ik, alleen niets staat me meer.' 

Hij kijkt me schuin aan en kust me snel. 'Alles staat je, je kijkt gewoon verkeerd.' 

Ik rol met mijn ogen en loop naar de slaapkamer, waar ik op het bed ga liggen. Mijn telefoon gaat weer over en Justin zucht erdoor. 

'Vind je niet dat je op moet nemen?' 'Waarom, zodat ik weer kan horen hoe fout ik was en dat ik het moet goedmaken?' vraag ik sarcastisch, maar hij knikt. 

'Je zat fout en je moet het ook goed maken.' zegt hij simpel en dat irriteert me. Mijn buik doet de laatste tijd meer pijn dan normaal, ik heb ruzie met een van mijn beste vriendinnen, mijn broer ligt al vier weken in coma en geeft nog steeds geen teken van leven buiten de piepende rot apparaten en iedereen zeikt aan mijn hoofd. 

'Top dat je er zo over denkt North, maar ik heb het geprobeerd. Vorige week, weet je nog?' Hij zucht en achtervolgt me de trap af. Mijn telefoon gaat weer af en ik kijk naar het scherm. Weer Joy. 

Ik gooi mijn telefoon op de bank en loop naar de keuken om eten te pakken. 'Kleintje, denk je niet dat-' 'Niet mengen Justin. Alsjeblieft niet.' 

Hij steekt zijn handen op als teken van overgave en knikt. 'Oké, maar je moet ooit wel met hun gaan praten.' 

Ik zucht en kijk naar de klok in de keuken. 'Als we om twee uur bij James moeten zijn, moeten we wel zo gaan.' Hij knikt en drinkt zijn flesje water leeg. 'Ik ga even naar de wc.' 'Is goed.' 

Ik loop terug naar de woonkamer en ga op de bank zitten. Mijn telefoon ligt op, maar niet van een beller, van een bericht. 

Kira: SOS,  I need you!

Davina: Wat is er aan de hand?

Kira: Kan je alsjeblieft langskomen!? 

Ik kijk naar de trap en zie Justin naar beneden lopen. 'Wat is er?' 

'Kira heeft me nodig, geen idee waarvoor.' Hij glimlacht en kijkt me schuin aan. 'En James dan?' 'Jij kan naar hem toe, het is een SOS!' 

Hij zucht en knikt. 'Ik breng je wel.' 

Ik klim van de bank en geef hem snel een kus, waarna ik hem het appartement uit trek. 

'Opschieten!' 

Davina: OTW!

Justin neemt zijn tijd om me bij Kira af te zetten. Bij hun oprit kust hij me extra lang, gewoon omdat hij niet wilt dat ik wegga. 

Wanneer ik dan eindelijk bij de deur ben, doet ze bijna meteen open, alsof ze bij de deur zat te wachten. 

Haar ogen zijn rood en haar mascara is helemaal uitgelopen. 'Wat is er aan de hand?' vraag ik meteen, maar ze antwoord niet. 

In plaats daarvan neemt ze me mee naar haar kamer en doet ze de deur op slot, waarna ze diep adem haalt en begint met huilen. 

'Kira?' Ik loop naar haar toe en knuffel haar stevig, voordat ik haar begeleid naar haar bed. Ze gaat langzaam zitten en haalt beverig adem.