Deception (Voltooid)

Deception deel 10

IK zette snelle stappen richting het hotel en ik voelde zijn armen om mijn middel mij trekken. "Sorry, ik had een maat van mij aan de telefoon" zei hij. "Ik word gestrest door die gasten" zei hij weer met een zucht. Hij draaide mij om. Sorry, echt. "Ze kunnen echt niets alleen beslissen".
Wie? Vroeg ik. Hij zuchtte......."De jongens die voor mij werken". 'Ik heb in Nederland ook een aantal zaken" zei hij weer. Maar ik wil het niet over werk hebben.

" Ik wil een lekker een hapje eten met jou gaan eten" en hij zette een glimlach op.

Ik keek hem aan en had toch een vreemd gevoel. Wat doet hij nou echt voor werk? Vroeg ik weer. Een restaurant openen is een grote investering.
Ik zuchtte weer..........Die auto en alles om hem heen..........Het klopte gewoon niet.
Hij pakte mij bij het gezicht. Maak je geen zorgen, zei hij. Echt helemaal geen zorgen. Zullen we gaan? Vroeg hij snel. Ik knikte en zei niets................ Ik had het gevoel dat hij van onderwerp wilde veranderen.

De weg naar het restaurant hield mijn hand vast. Ik zag hem af en toe in mijn ooghoeken kijken. Weet je wel hoe prachtig je bent" zei hij. "Weet ik" zei ik plagend. "Oh mevrouw gaat naast haar schoenen lopen".

"Nou als je het steeds blijft zeggen dan ga ik het geloven", zei ik lachend. "Geloof het maar. Je bent er eentje uit biljoenen", zei hij lachend. Ik keek hem aan en lachte. Hij is hiervoor getraind hij weet altijd wat hij moet zeggen. Ik wilde er niet op doorzeuren. Daar ken ik hem gewoon te kort voor.

We liepen het restaurant binnen en het was een prachtige locatie. Deze plek is niet voor de plaatselijk bevolkong. Er stonden auto's waar je u tegen zegt. Meiden die er van tot top tot teen helemaal overdressed zijn. IK keek hem aan en moest even slikken.

Hij kende blijkbaar het personeel en iedereen groette hem. Sommige gaven hem een knuffel en knikten slechts naar mij.

We werden naar de tafel begeleid en de bediening stond meteen voor onze neus. Hij bestelde wat te drinken alvast. Ennnnn zei hij, wat vind je van de plek? Ik keek even rond en weer naar hem. Ik weet niet wat ik moet zeggen, zei ik. Hij keek mij aan en glimlachte.
"Ze kennen je goed" zei ik. Ja, zei hij. Ik wil ook daarom een eigenzaak openen, zei hij.

We hoorden iemand zijn naam noemen en we draaiden ons meteen om. Twee meiden zwaaiden naar hem en hij knikte. HIj keek mij aan en ik rolde met mijn ogen. "Het is niet wat je denkt" zei hij.
Oh neen, het zijn je zusjes zeker" zei ik. Nee, want anders had ik ze afgemaakt, zei hij op een boze toon.

Voordat ik iets kon zeggen werd hij weer geroepen. Eentje stond op en liep onze kant op. "Je krijgt gezelschap" zei ik. Hij keek mij aan en slikte.......
Het uur van de waarheid dacht ik bij mezelf.

Het meisje stond bij hen en praatte half Arabisch en half frans. Ze was druk met hem in gesprek en deed of ik er niet was. Ze gaf mij het negeer-tactiek. Ik liet haar gang gaan. Ergens vond ik het gewoon zielig.

Hij kuchte en keek mijn kant uit. Ze gaf mij daarna een hand. Ik ben Imane, zei ze. Ik ben Rima, zei ik. Ze keek mij heel giftig aan. Ze had een kort rokje aan en hele hoge hakken. Echt klaar voor de wallen, maar ik mag niet slecht praten.

Imane, zei hij. "Ik ben in gezelschap van mijn vrouw" zei hij op hij een geïrriteerde toon. "Het was leuk je weer gezien te hebben". Bel je mij snel een keer op, zei ze en keek mij aan. Ik schudde met mijn hoofd en zei niets. Inchaalah zei hij en keek mij weer aan. Ik wilde haar niet eens meer aankijken en ze liep daarna gelukkig meteen weg.

"Heerlijk dit", zei ik. Rima, zij stelt niets voor." Je kent die wijven hier".
Oh, ze is van hier, zei ik. Dat maakt toch geen verschil uit.
"Ik heb niets met haar". "Ik ken je maar een dag" zei ik. Je bent mij echt geen verantwoording schuldig.

" Anderhalve dag" zei hij en voor de rest van je leven. "Die vrouwen hier kunnen niet aan je tippen" zei hij. Je weet waar ze op uit zijn, zei hij weer.
Laat mij raden. Een ticket naar Nederland? Vroeg ik. "Zoiets" zei hij." Maar ik heb jou nu en ik laat je niet gaan". Of je wilt of niet, je bent vanaf vandaag de mijne, zei hij op een serieuze toon. En je gaat van mij houden." Ik beloof het" zei hij lachend.
Ik keek hem aan en zei verder niets. Hij had iets. Iets wat mij echt tot hem aangetrokken voelde en hij had iets wat mij wegduwde.

Houd ik wel van zulke dominante mannen?
Maar hij had toch weer iets dat toch mijn hart deed springen. Maar ik wist het niet. Is hij de ware? Is dit het? Hij ziet er goed uit en heeft het goed. Hij heeft humor en is allesbehalve kinderachtig. Ik val denk ik inderdaad op oudere mannen.

Waar ben ik aan begonnen? Wie is hij toch. Hij praat zo veel maar hij blijft mysterieus. Ik weet eigenlijk niets van hem. Ik besloot om het toch te laten gebeuren. Ik moet het een kans geven.
De dagen erna waren Magisch. Hij liet mij en Zakia heel Agadir zien. En we aten ook echt in het duurste restaurant. Hij liet ons ook zijn restaurant zien. Het was nog niet af maar het was bij het strand.

Hij kende wonderbaarlijk ook de geschiedenis van heel Agadir en nam ook naar de hoogste punt. De plek die overbleef en waar de bevolking vluchtte na de zware aardbevingen. Hij wist echt veel en dat deed mij goed. Misschien ook ergens omdat ik ook lerares ben en graag veel leer en niet alleen lessen wil overbrengen.

Ik belde mijn moeder elke dag en dat vond hij geweldig. Dat ik ergens toch het onschuldige meisje wilde uithangen. Ik heb ook niets over hem gezegd.

Zakia en ik zijn twee dagen naar Casablanca geweest. Hij was daar niet zo blij mee en bleef mij continu bellen. Hij zegt dat hij bezorgd was en mij miste maar volgens mij was het meer controleren. Die jaloezie in hem, daar moet ik echt aan wennen.

Hij was ook heel blij dat ik weer in Agadir was. Mohcine was inmiddels ook weer in Agadir. We besloten om samen gezellig in het restaurant van het hotel te eten.

Wil je nog een wandeling door het centrum maken? Vroeg hij lief. Nee Jalil. "We moeten morgen om 6 uur al inchecken". Ik wil echt vroeg naar bed" zei ik gapend. Is goed schatje, we blijven hier.

Rond een uur of 12 wilde ik echt naar boven gaan. Hij keek mij aan en knikte." Ik ga je missen" zei hij lief. Nou zei Zakia, we zijn er ook nog. Ja zei Mohcine, je laat er echt geen gras over groeien. We schaterden het uit. We namen afscheid en ik gaf hem mijn nummer in Nederland. Hij mocht van mij niet mee naar boven............

De volgende dag was ik vroeg wakker. Ik kon ook moeilijk slapen. Ik wist gewoon niet wat ik met mijn gevoelens aan moest. Dit voelde fijn maar het was zo NIET ik. We pakten snel ons koffer in en rond half 6 liepen we naar beneden. We checkten uit en liepen naar de auto die wij gehuurd hadden. IK zag Jalil en Mohcine staan.

Ik was eigenlijk best verrast maar ik begreep het even niet. Zakia zag ze ook staan en er verscheen een glimlach op haar gezicht

Jalil keek mij aan en lachte." Je dacht toch niet dat ik genoegen nam met die afscheid van gisteren" zei hij lachend. Ik slikte en werd knalrood. Ik wil je graag brengen, zei hij. "Het is dat ik met de auto ben, anders had ik ook geboekt naar Nederland" zei hij.
"Heel lief" zei ik. Maar het hoefde echt niet. "We hebben een auto", zei ik

Jij rijdt met mij mee en Zakia met Mohcine." Ik neem hem terug naar het hotel". IK keek Zakia aan ze knikte. Prima, zei ik.

De weg naar het vliegveld was ik behoorlijk stil. Het voelde toch vreemd om afscheid te nemen. Deze week hier was geweldig maar de realiteit wacht mij daar. Het eerste waar ik aan dacht was Anas.

HIj parkeerde de auto en keek mij aan. Lieverd, ik laat je niet gaan, zei hij. Ik begon te lachen. Nou dat moet, ik moet zo straks vliegen. Hij begon ook weer te lachen. "Dat bedoel ik niet" zei hij. Ik ben er over een week of twee in Nederland en dan kom ik naar je toe. Ik vind het nu al kut dat ik je twee weken niet kan zien, zei hij. Ik zuchtte ..........Inchaallah

Het zal misschien anders zijn daar zei ik." Beter" zei hij.
Hij bukte zich naar mij en gaf mij een kus op mijn lippen. "Je bent heerlijk" zei hij op een hese toon. "Ik moet echt gaan" zei ik . Hij zuchtte weer........."Wollah ik ga je missen" zei hij weer op een lieve toon. "Ik ga je ook missen" zei ik. Hij gaf mij een kus op mijn wang en ik stapte uit.
De weg terug naar Nederland...........Hij bleef door mijn hoofd spoken en iets gaf mij toch de rillingen. Is hij de ware?