Deception (Voltooid)

Deception deel 61

Hij was net een kwartier weg en ik besloot om hem een bericht je te sturen om hem te bedanken. "Prachtige rozen" stuurde ik. Hij reageerde met" Ik houd van je" en een geweldig gevoel overmande mij weer. 

Ik ruimde snel op en liep voldaan naar buiten. Ik keek in de binnenspiegel en glimlachte. Ik moet dit eigenlijk met Zakia delen....Ik pakte mijn telefoon en twijfelde....ik ga haar niet telefonisch lastigvallen. Ik moet haar zien...

Thuis aangekomen liep ik meteen naar boven. Ik douchte en kleedde mij om in mijn pyjama. Ik moest iets verzinnen voor morgen en ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Ik vond het ook vreselijk om te liegen. 

Een berichtje zag ik verschijnen. Ik keek en moest weer lachen..wat eet je graag❤
Ik berichtte. Wat jij lekker vindt, stuurde ik terug...."dat ben jij" stuurde hij terug." Kannibaal" stuurde ik weer. Het was gewoon hilarisch.
"Ik kan mij niet op mijn werk concentreren" stuurde hij weer..

Ik hoorde ineens mama roepen. "kom zo" schreeuwde ik.

Ik stuurde een berichtje weer. Mama roept. Slaap lekker. Hij stuurde een hartje terug....
Ik wad letterlijk in de wolken.

Ik pakte mijn sloffen en legde mijn telefoon weg...

Mama had beneden al koffirle gezet.  De geur kwam mij al tegemoet.

Heerlijk,  ik hoorde haar met iemand praten. De Stem kwam mij bekend voor. We hebben bezoek.

De moeder van Anas was hier. Het was de stem van tante Latifa. Mama had niet gezegd dat ze vandaag bezoek zou hebben.  Zou ze onverwacht gekomen zijn?
Ik haalde mijn schouders op en liep naar beneden.

Ik hoorde ze ineens mijn naam noemen en mijn hart ging tekeer. Waarom heeft ze het over mij...

Wat zou er aan de hand zijn?. Zou Anas iets gezegd hebben tegen zijn moeder?
Heeft ze iets gehoord over Nadim of Jalil. Alles ging door mijn hoofd. Ik kreeg het even benauwd.

Ik haalde mijn schouders op en probeerde op mijn ademhaling te letten. Ik zie spoken....Rima, je ziet spoken, zei ik weer

Ik liep naar binnen en groette gelti latifa. Ik zette een glimlach op en ging voorzichtig naast mijn moeder zitten. Ze was meteen stil. Ik pakte een mok en keek haar weer aan.
Ze bleef mij aankijken. Ze wilde iets zeggen.

Ik liet het maar op mij afkomen. Ik wist niet waar het overging en hoopte zo dat het niets te maken had met Jalil of Nadim.

Tante Latifa keek mij heel doordringend aan en zette een vriendelijk gezicht op.

"Ewa Rima, wanneer ga je ons blijk maken met een trouwfeest" zei ze ineens. Ik schrok en keek haar weer aan. Ze begon te lachen.

Schrik niet, zei ze. "Het hoort erbij". "Je zal niet eeuwig thuisblijven".
Ik slikte en keek mama aan. Ze zei gelukkig niets en kneep in mijn hand.

"Ik heb tegen je moeder gezegd dat iemand interesse had" zei ze weer. Ze willen je graag om de hand vragen. Ik keek mama geschrokken aan.

MIjn hart ging te keer. Dit meent ze niet....

" Benti, het is een goede jongen" zei mama. "Hij is bevriend met Anas en hij komt uit een goed gezin "zei ze weer. " Je bent nu 23 jaar en toch een mooie leeftijd", zei tante Latifa weer.

"Ik wil niet" zei ik op een harde toon. Zeg maar NEE, zei im tegen tante Latifa.

Mama keek mij boos aan." Rima, je hebt de jongen nog niet gezien" zei tante Latifa. Wil Amira niet met hem trouwen? Vroeg ik bot.

"Als hij zo geweldig is, waarom trouwt hij niet met jouw dochter" zei ik weer op een botte toon. Ze schrok en ik zag haar even slikken. Ze probeerde kalm te blijven. " Ewa benti, Amira wil niet en die moeder heeft echt om jou gevraagd" zei ze weer.

"Als het geen goede jongen was, zou ik hier niet geweest zijn". Je weet dat ik je als mijn dochter zie, zei ze.

Ik keek haar aan en ik wist even niet wat ik van haar blik moest vinden.

"Semhili, gelti, Geen interesse" zei ik bot.
"Ik ken hem niet en ik wil niet" zei ik. "Ik ben nog niet aan trouwen toe" zei ik weer. Ik keek mama aan. "Ik ben nog jong" zei ik weer.
Dat was wat mama zei toen Anas hier was na het gevecht met Jalil. Ik probeerde haar zo aan haar woorden te herinneren.

"Benti, je moet even naar je tante luisteren" , zei mama op een harde toon. Het was meer een bevel en ik wilde het niet aanhoren.

Ik stond meteen op. Hier had ik ook geen zin in.
Mijn moeder keek mij een boos aan. "Rima, heshmi, een beetje respect" zei ze op een harde toon." Je kunt je tante het beste even aanhoren", zei ze weer. "Nee", zei ik." Hij hoeft niet te komen". "Ik ken hem niet en ik wil het niet" zei ik.

Mijn tante keek weer mijn moeder aan. Ik zag haar met haar ogen rollen. Dit is de nieuwe tijd, zei mijn tante. "Meisjes willen blijkbaar zelf een man om de hand gaan vragen".  

Ik deed net of ik haar niet hoorde en liep door richting de trap.

Ik wilde naar boven en ik hoorde mijn moeder roepen." Rima, je tante gaat morgen ook mee" zei ze. "Ze wil je tante Karima ook even zien". Ik liep terug. "Prima. Ik blijf alleen niet in België" zei ik weer. "Ik moet met Zeyneb een project voor school doen". Wie haalt ons dan zondag op? vroeg ze." Ik" zei ik "maar laat". Mijn moeder keek mij aan en zei gelukkig niets. Ze had denk ik geen zin in een discussie met tante Latifa erbij.

Ik ben moe mama, zei ik. Ik ga slapen. Ik liep even terug naar de woonkamer. Beslama, zei ik. Ik ga slapen. Mijn tante keek mij aan en zei verder geen woord. Gelukkig maar............... 

De volgende was ik ook vroeg op. Ik wilde ze zo snel mogelijk brengen en op tijd weer hier zijn. Het was 2,5 uur enkele rit en ik moest echt rond 9 vertrekken. Ik was blij dat ik ook daar niet bleef.

Ik weet zeker dat ze mij daar van alles gaan vertellen om mij zover te krijgen die vriend van Anas te ontmoeten. Ik had daar geen behoefte aan en ik hield gewoon van Nadim. Ik schrok bij die gedachte. Ik houd gewoon van hem. 

En ja hoor, de hele rit naar Brussel werd die jongen, genaamd Said helemaal opgehemeld. Hij had een eigen zaak, en zag er goed uit. Hij was jong en iedereen was gek op hem. Serieus en wilde ma3koul.
Goede manieren en was blijkbaar elke vrijdag in de moskee. Ze waren niet te stoppen met hemelen....

Ik zei niets en hoorde het alleen aan. Het ging gewoon 2,5 uur door en ik was blij dat ik weer richting Nederland kon rijden. Ik moest blijven voor de thee..........

Rond drie uur was ik gelukkig weer thuis. Ik heb daar een kopje theegedronken en meer niet. Ze smeekten mij haast om te blijven eten maar ik zei dat Zeyneb op mij wachtte. Het liegen begon weer...........

Ik liet mij eerste even op de bank vallen. Ik was kapot en morgen zou ik weer 5 uur rijden. Ik kon even aan niets anders denken dan Nadim. Ik hoefde alleen al aan hem te denken en de glimlach verscheen op mijn lippen. Mijn tante en mijn moeder boeiden mij even niet.

Dat ik hem straks zou zien gaf mij alweer energie. Ik ben opnieuw gaan douchen en omkleden. Ik heb mij wel zeker 5 keer omgekleed. Ik koos voor een bordeauxrode blouse en een zwart kokerrok. Ik pakte mijn zware leren pumps en deed mijn make-up heel lichtjes op. Ik liet mijn haren loshangen en rond 5 reed ik al richting zijn huis.

Ik was zo blij dat ik niet in Brussel was gebleven..............