Deception (Voltooid)

Deception deel 34

Zakia ging weg en ik keek nog naar het eten wat zij had gebracht. Ik wilde niets meer van hem. Ik gooide de Sushi meteen in de prullenbak. Ik liep naar de koffiekamer en pakte maar een kop koffie.

Gelukkig hadden we een fruitmand en daar pakte ik ook een banaan.
Het was bijna kerstvakantie en ik hoopte zo dat ik in het nieuwe jaar van hem af was. Dat was mijn enige wens nog voor het nieuwe jaar. Ik moet van hem af en een abortus is de enige mogelijkheid. Als ik zijn kind niet meer draag, maakt het allemaal een stuk gemakkelijker. IK voelde mij zo vreselijk maar zover gezonken was ik.

Ik had het eerste huisbezoek kwart over 6 tot kwart voor 7. Het ging lekker vlot. Het waren jonge ouders en hun dochter deed het ook goed in mijn klas. Het gesprek was ook snel afgerond en de ouders van Adam waren de volgde op de lijst.

Het voelde heel vreemd om naar zijn huis te gaan. Het idee dat ik daar tegenover zijn vrouw sta en wetende dat ik met haar man heb gezoend, gaf mij al een steek in mijn maag. Ik voelde mij ook behoorlijk onrustig. Ik zuchtte een paar keer......

Ik stapte daarna in de auto en reed richting zijn huis. Binnen tien minuten was ik er al. Ik stond in de straat geparkeerd en de spanning werd meer. Ik hoorde letterlijk mijn hart kloppen. IK slikte een paar keer en probeerde mij te vermannen. Dit hoort er nu bij........Het is zo voorbij zei ik tegen mezelf.

Ik stapte uit en liep naar de deur. Ik keek even om mij heen maar ik zag gelukkig de auto van Jalil nergens. Het voelde ergs als een opluchting. De deur ging open en een mooie vrouw stond voor mij neus. Het was dezelfde vrouw die ik met hem eerder heb gezien. Ze glimlachte en had een vriendelijk uitstraling.

"Salam" zei ze op een vrolijke toon. "Jij bent vast Juf Rima", zei ze lachend. Ik kinkte en zei verder niets. Ze groette mij met de gebruikelijk vier zoenen." Ik ben Zahira trouwens", "Kom binnen" zei ze.

Ik liep voorzichtig achter haar aan. Het was zo prachtig en schoon van binnen dat ik bang was om iets vies te maken. Ik stond er een beetje ongemakkelijk bij en ik wist niet wat ik moest doen.

" Ziedi" zei ze. Ik deed mijn schoenen uit en ze pakte mijn jas aan. Ik liep achter haar aan en mocht op de bank zitten. Op de tafel lag van alles. Marokkaanse thee, msemen en zelfs loempia's.

" Dat had niet gehoeven" zei ik.

"Dat dacht ik ook", zei ze lachend. "Maar broerlief wilde per se dat ik dit ging klaarmaken" zei ze en keek mij weer lachend aan. "Maar met liefde gedaan" zei ze en ze gaf mij een knipoog. Ik keek haar aan en kon het even niet volgen. Je broer? Vroeg ik verbaasd. "Ja, mijn lieve zus" hoorde ik Nadim zeggen. Mijn steun en toeverlaat, zei hij weer lachend. Hij stond ineens voor mij.

Ik moest even slikken. Hij was gekleed in een trainingspak en zijn haren waren nat. Ook zo stiluurde hij kijn gevoelns naar een andere level...Hij glimlachte en keek zahira aan.

"Je had eerder weg moeten gaan, dan kon ik zeggen dat ik dit allemaal gemaakt heb" zei hij weer. "Oh je wilt met de eer strijken", zei ze lachend. Ik bleef hen aankijken en het moest even binnenkomen. Zijn zus? Wat is hier aan de hand.

"Nou ik moet ook echt gaan". "Ik zou mama helpen met koekjes maken "zei ze. Hé, zei hij." Jullie laten ook iets voor mij en Adam". "Tuurlijk" zei ze. Ze groette mij weer en liep daarna weg.
Ik bleef om mij heen kijken. Ik begreep er niets van.
Hij deed de deur achter haar dicht en liep mijn kant op. Moet Adam erbij zitten? Vroeg hij. "Hij is boven", zei hij weer. Nee, zei ik." Maar ik wil hem wel graag even zien" zei ik. Ik roep hem zo. "Hij slaapt pas rond 8".

Hij ging zitten en schonk thee. Wil je anders koffie? Vroeg hij op een lieve toon. Nee, zei ik. "Thee is goed".

Ik keek weer om mij heen en weer naar Nadim. Het is net of hij mijn gedachten kon lezen. "Mijn vrouw komt niet" zei hij. "Oooh" zei ik. Meer kwam er niet uit.