Muhtar

67. Bölüm

Selammmm. Ben geldim. Gerçekten çok uzun zaman oldu, farkındayım. 😓

Aslında bölüm söz verdiğim gibi geçen ay gelecekti ama panomu takip eden okurlarım durumdan haberdar. Şimdi kendimi hazır hissettim ve geri döndüm. 🤗

Bollll yorumlar yapmayı ve oy vermeyi unutmayın.
✨
🌼Keyifli okumalar. 🌼

***

Her genç kız evlendiği güne dair hayaller kurardı ancak pek azı bu hayallerini tam anlamıyla gerçekleştirebilirdi.

Leyla ise hiçbirini gerçekleştirememişti.

İki sene süren evlilik hayatında her türlü musibet gelmişti başına. Beş para etmez bir adamın koynunda tam iki sene geçirmişti. Her gecesine binlerce gözyaşı ve dua sığdırmıştı. Binlerce yakarış, binlerce haykırış... Şu an hissettiği huzurun onda birini bile hissedememişti onca gece.

Odanın içindeki aydınlığa bakılırsa güneş biraz sonra doğacaktı. Saate baktı. Altıyı on geçiyordu. Avlunun pervazına yuva yapan kumruların uğultusunu dinlerken bedenini sağına doğru çevirdi ve yerde yatan adama baktı.

Kısa kollu tişörtüyle öylece uzanıyordu ancak yüzünde rahatsız bir ifade yoktu. Üşümüyor muydu? Her ne kadar mevsim kış olmasa dahi buranın geceleri sert geçerdi. 'Erkek adam işte. Senin gibi mi kızım?' dedi kendi kendine. Abisinden bilirdi. Erkekler sıcağa gelemezdi.

Gözlerini adamın yüzünde gezdirdi uzun uzun. Belki on, belki yirmi dakika boyunca sadece izledi. Yüz hatları sert olsa da gözleri kapalıyken bile merhameti okunuyordu yüzünde. Dudaklarının teninde gezindiği saatleri hatırladı. Sırtında, alnında, kollarında... Dahası yoktu. Öpüşlerine dayanamamıştı. Yalvarmıştı durması için. Bu kez yalvarması içinin gidişindendi ama.

Selim'in yanında topaklanmış şekilde duran battaniyeyi üzerine doğru sereceği sırada gözlerini aralayınca alelacele battaniyeyi adama fırlatıp kendine yatağa attı. Gerçekten şapşal gibi görünmüştü şu anda.

"Leyla?" dedi Selim. Sesindeki uykulu tını kadının yüreğini ağzına getirdi. "Ne oldu?"

"Üzerini örtüyordum. Sen birden uyanınca korktum." der demez adamın çatılan kaşlarını görünce fazla açıklama yaptığı fikrine kapıldı Leyla.

Selim üzerindeki battaniyeyi tekrar kenara alıp oturur pozisyona geldi. Leyla'nın geceliğinin iki düğmesinin açık olduğunu görünce orada takılı kalacaktı ki vazgeçti. Şimdi kız fark ederse kapatırdı, gerek yoktu bilmesindi. Şöyle bir kendini toparlayıp boğazını temizledi.

"Nasıl geçti gecen?"

Nasıl geçsindi. Her on dakikada bir uyanmış, her uyandığında da adamın tenini yakan öpüşlerini hatırlamış ateşler içinde kalmıştı. Ancak bu ateşin içinde kalmak bile paha biçilemezdi.

"Rahat uyudum. Senin nasıl geçti?"

Selim iki elini yana doğru açarak muzip bir tavırla, "Gördüğün gibi." dedi.

"İyisin iyi." dedi Leyla aynı muzip tavırla. "Maşallahın var. Aslan gibisin. Battaniyeye bile gerek kalmamış baksana."

"Çok sıcaktı gece."

"Hayır canım soğuktu. Sen erkeksin diye hissetmemişsindir." Adamın lafı götürdüğü yeri bilse böyle masum masum cevap verebilir miydi acaba?