Section D: Lurking Secrets | slow-update

CHAPTER 233: SHADOWS OF 2 YEARS AGO

GAVIN'S POV

Another day of cruelty of the Section D. Nandito kami ngayon where Julian's wherebouts. Kausap ni Julian sina Jared at Prian while exchanging money that insides the brief case.

All I can do is to watch them do that.

KERWIN: " Ang tagal naman nila, inom na inom na ako, eh. "

OWEN: " Don't get too excited, baka ikaw ang unang malasing mamaya sa kayabangan mo HAHAHAHA! "

I can still smell their fresh blood from our enemy earlier. Ang magkahalong amoy ng perfume at ng kanilang mga pawis mula sa sagupaan namin mula sa kabilang gang.

Nang makita kong tapos na silang dalawa mag-usap. I sat there, alerted, waiting for them to finally approaches us. Malapit na din mag ring kaya nangangamba akong baka may biglang pumasok na teacher at mahuli ang ginagawa namin.

PRIAN: " We calculated everything, sinong unang kukuha ng parte niya? "

Hindi ako umimik. Hinayaan kong sila ang mauna bago ako magpasyang kunin ang parte ko.

But Jared is the one who lend me the biggest part of the money, that makes Prian and everyone questioned.

" Masyadong malaki, 'to. I can't take----"

JARED: " You don't have to feel guilty. Mas marami kang napatumba sa mga gang kanina. You deserve the biggest part. "
paliwanag ni Jared na kaagad nagkaroon ng saysay sa'kin dahil sa ginawa niya.

" Thankyou. " I said shortly tsaka bumalik sa upuan.

Nang makaupo ako, pinanood kong muli ang mga kaklase kong nagbibiruan sa unahan.

Sa umpisa akala ko simpleng biruan lang. Pero nang makita ko kung paano sila magtinginan, parang may tinatagong mas malala.

KERWIN:" O, sino sa atin ang unang makakapahiya dun sa bata? Taya, isang daan. "

biglang sumabat si Cassius, tila nagyayabang.

CASSIUS: " Ako, kaya kong paikutin ‘yon. Ang dali niya lokohin, parang bata. "

OWEN: " Ang loser nun! Sige, kung sino makapagpaiyak sa kanya, libre ko ng milktea! "

Tawanan, Pustahan. Tinapik nila ang mesa, parang nag-uumpisa ng laro.

Marahil mas masahol pa ang mararanasan ng bata sa kamay nila. Wala siyang kalaban-laban. Kayang kaya nilang tapakan sa ulo ito nang hindi man lang nakakaganti sakanila.

Dahil sa inis, tumayo ako sa pag-iisip na baka kung ano lang ang magawa ko kapag nagtagal ako't naririnig ko pa sila.

KERWIN: " Uy, Gavin, halika dito! Sama ka sa amin. "

Tumingin ako ng masama sakanilang lahat na nasa unahan. Nang mapagmasdan ko ang bawat isa sakanila, bumaling kay Jared ang tingin kong isa ring seryoso na nakatingin sa'kin.

" I don't want to. " sambit ko at pahampas na inilapag sa lamesa ang parte na kinuha ko kanina.

Lumabas ako ng classroom kahit alam kong balikan na ng mga estudyante sa loob. Knowing na wala namang pakialam sa'min ang mga teachers namin made me think it's okay kahit wala ako sa loob.

Hindi na ito simpleng asaran. Pustahan na pala ang dignidad niya. At ako? Nakatayo lang, pinapanood.

Ngayon ko lang na-realize....ang laro nila, ngayon ay patindi ng patindi. Hindi na sila basta naglalaro ng pustahan---may taong matatapakan at mapiperwisyo ang buhay dahil sa kalupitan nilang lahat.