From hate to love

Chapter 3

De bel was al af gegaan. En we hadden alweer pauze. In de verte zie ik Dessie op me afkomen. Ze had net biologie, haar hatelijkste vak.
'Vraag me niets.' Zegt ze.
Ik zweeg gewoon ik had geen zin om daarop in te gaan, want Dessie bedoelt altijd het tegengestelde dan wat ze zegt.
Ik de verte zag ik Nassim met zijn groepje jongens. Ik snap wel dat hij knap is, kijk dat groepje nou eens ze hebben allemaal iets van elkaar ieuw.
'Aarde aan Selma!' Klonk er hard in mijn oor.
'wat ja ik ben er'
' Selma!'
'Ja wat, roep niet zo!'
'Ik vroeg je wat.' Ze keek me nu boos aan.
Hoe red ik me hieruit.
'Mijn antwoord was ja' improviseer ik.
'Oke laten we dan gaan'
Ik ben goed echt heel goed.
Ik zie Dessie een zet maken en meteen loop ik achter haar aan, tot ik de koude grond onder mijn kont voelde.
'Kijk toch uit schatje.' Zei een jongen.
Ik keek boven me en zag dat dat groepje van Nassim nu rond me staat.
Nassim gaf me zijn hand om me ophoog te trekken. Maar ik weigerde en sprong zelf omhoog, ik strijk het vuil van me af en keek ze boos aan.
Het groepje begon te lachen.
'Wat valt er nou te lachen.' beet ik hen boos toe.
'Nou schatje, het feit dat je zo kijkt.' Zei weer dezelfde jongen die me al schatje noemde.
Ik voelde woedde. Veel woedde.
Zonder dat ik er controle over had ging mijn been omhoog en ja hoor je raad het al, in zijn kruis raak. Ik glimlach als hij op de grond van pijn neervalt.
'Voortaan praat je maar met respect tegen mij he?'
Ik pakte mijn tas van de grond. Lachte vriendelijk en stapte uit dat groep.
'He' Dat was Nassim zijn stem.
'Wat wil je aardappelhoofd?'
'Hoe noemde je mij? Noemde je me nu echt-'
'Aardappelhoofd ja' onderbrak ik hem weer.
'Je bent een kangoeroe weetje dat?' Zei hij.
'Ooh in dat geval. Spring ik zo hoog op jou tot je aardappelpuree bent.'
Hij keek me met open mond aan. Waardoor ik hem graag een duw wil geven maar hield me in. Ik haat hem nu al zonder dat ik hem 100% ken.
Ik haat hem gewoon aan de manier hoe hij eruit ziet. Ik bedoel vanwaar haalt hij het recht er zo uit te zien. O gosh ik draai door.
Geen grenzen. Ik duw hem zo hard, maar zonder resultaat hij staat daar gewoon te grijnzen als een kast.
'Dat is niet zo aardig van je.' zegt hij.
'Moet ik mijn excusez aanbieden meneer?' Zeg ik op een rare toontje.
'Dat zal ik waarderen.' zegt hij.
'O.'ik vormde mijn mond in en O vorm. 'Ja, jammer dan.'
'Je zoekt oorlog bij de verkeerde' zegt hij met een grijns op zijn mislukte perfecte gezicht.
'Moet ik bang zijn?' Zeg ik vaagjes terwijl ik met mijn hand op mijn mond zwaai van het gegeeuw. 'Dan verklaar ik hierbij de oorlog meneertje.' Komt eruit.
Zijn hemelse lach vult mijn oren voor hij zich omdraait en uit mijn zicht verdwijnt.