From hate to love

Chapter 52

Met luide muziek in mijn oren ligt ik met gesloten ogen op bed.
Ik luister naar Sam  Smith  Stay  with me een prachtig liedje, wat ik ook vaak beluister is Yes-r uitelkaar een pijnlijk liedje met veel betekenis en ik zie mezelf er heel erg in wat me rustig maakt.

Ik en Adan he? Kindjes he? Een huisje met een voor en achtertuin? Gelukkig? Ik denk dat het niet gat volgens plan even. Ik denk nooit. Ik ben er echt zeker van dat hij nog veel meer te verbergen heeft. Heel veel.
Papa ik mis je zo erg. Ik wil een van je knuffels voelen nu. Ik wil je bij mij hebben dan had ik nooit zo naïef  geweest.

Ik schrik als ik voel hoe iemand me door elkaar schud, als ik mijn ogen open en naar de boze ogen van Fouad kijk haal ik mijn oortjes uit mijn oren en ga overeind zitten.
'Wat?' 'Hoevaak heb ik je wel niet geroepen he?' 'Ja ik hoorde je niet.' 'Dat heb ik wel door ja.' 'Wat wil je ik heb hier geen zin in als je komt lullen kan je meteen vertrekken.' Zeg ik zonder emotie. 'Wtf is er mis met jou!?' Zijn gezicht krimpt ineens en je ziet een stress streep op zijn voorhoofd die zie ik niet vaak.

Rustig Selma. Rustig je woede niet afreageren op je broer, hij heeft hier niks mee te maken. Rustig Selma. Adem in en adem uit.
'Ik vroeg je wat!' 'Wat vroeg je dan.' 'Wat er met je is ben je doof of?' 'Er is niks moet er iets zijn dan als er nog iets is zeg het en ga weg Fouad ik ben niet in de stemming.' Hij kijkt me een poosje aan en knikt dan. Hij loopt naar de deur en kijkt mij terug aan. 'Je weet me te vinden als je wilt praten.' 'Jij praten, aub laat me niet lachen en sluit de deur achter je dicht.' Zeg ik en plof weer liggen op mijn bed. Ik stop mijn oortjes terug in en sluit mijn ogen voor even weer dicht. Maar als ik merk dat ik niet meer rustig word en ik Adan zijn hoofd steeds voorbij zie flitsen haal ik mijn oortjes weer uit en bel Dessie.

Tfoe voicemail.
'Hewaaa met die ene knappe lieve Dessie, zoals u ziet ben ik efkes niet aanwezig je weet hoe die dingen gaan gewoon na de piep je onzin zegen, doeii' 'Dessie bel me terug.' Zeg ik na de pieptoon en haak af.

Ik leg mijn gsm terug neer op mijn nachtkastje en kijk voor me uit. Als ik mijn ringtoon hoor afgaan neem ik gelijk op zonder te kijken wie belt.

'Yo Dessie sorry dat ik niet kwa-' 'Ik ben Adan.' Word ik onderbroken. Ik draai mijn gezicht naar het raam en zie hem kijken. Ik schud het idee weg en hap naar adem. Net dat ik wilde afhaken zag hij het. 'Ik smeek je Selma ik smeek je laat me met je praten luister naar wat ik te zegen heb ik smeek je Selma. Daarna als je me niet meer wilt zien wollah dan gebeurt dat niet.' Ik slik en kijk hoe hij me smeekend aankijkt van zijn raam. 'Aub Selma.' Voegt hij eraan toe. Ik voel hoe er tranen in mijn ogen prikken en snel draai ik me om. Hij hoeft het niet te zien. 'Het spijt me Selma, veeg je tranen weg ik ben ze niet waard.' Te laat. Gezien.

'Ik luister.' Zeg ik met een brok in mijn keel. 'Kom rond half vier bij mij thuis.' 'Oke doei.' Ik hoorde een letter maar liet hem het woord niet afmaken en haakte af. Als ik me weer omdraai zie ik hem mij intens en gebroken aanstaren. Daarom loop ik naar de gordijn en trek het dicht.

Daar sta ik dan, voor zijn deur. Ik durf niet aan te kloppen noch te bellen. Ik was de hele tijd aan het denken wat hij wilt zegen, en eerlijk gezegd ben ik bang. Bang dat het me gaat breken. Ik ben expres 10minuten later gekomen zodat hij maar niet denkt dat ik te popelen sta.

Als ik dan overweeg aan te bellen gaat mijn gsm af. Ik zie Nassim zijn naam verschijnen. Sorry Nassim ik kan even niet opnemen. Ik druk op de bel en meteen word de deur geopend door niemand minder dan Adan.

'Ik dacht dat je niet zou komen.' Zegt hij hees. 'Dankjewel om te komen.' Ik kijk hem zonder emotie aan en ga naar binnen zonder dat hij me binnen laat. Hij gaat aan de kant en achter me hoor ik de deur nog dicht gaan.

Ik zet me op de bank en hij komt naast me. Ik geef hem een vervloekte blik en sta meteen op om op de bank aan de overkant te gaan zitten. 'Ik snap het.' Hoor ik hem fluisteren.

Als we een poosje stil tegenover elkaar zitten en hij zijn ogen niet weg kan halen van mij begin ik me te irriteren aan het feit dat ik hier zit en hij niet praat.

Zeg dan iets a sukkel. Zeg dat het een misverstand is. Dat je een tweelingbroer hebt of dat het je nicht is waarmee je een goede band hebt. Geef me bewijs je te geloven om je te vergeven en alles te vergeten en zo gelukkig voor te leven, te trouwen en kinderen te krijgen en omdan te klagen dat we slechte buren hebben en dan verhuizen, om vakantietrips te houden naar alle landen maar onze droom bestemming zeker behalen. Samen zijn en alle tegenslagen overwinnen voor nu en later.

Als hij eindelijk overweegt zijn mond te openen voel ik een hele last van mijn schouders terwijl ik nog helemaal niets weet van wat hij wilt zegen. Maar de gedachte dat hij nog leeft en ik niet beschuldigd ga worden wegens moord is al een opluchting.

'Wil je iets drinken? Thee? Jus?' Ik schud mijn hoofd. 'Oke ik haal dan voor mezelf jus want dit word droog.' 'Maak daar maar twee van.' Acteer ik enthousiast.

Hij legt mijn beker voor me op tafel, meteen neem ik mijn beker op tafel vast. Hij kijkt naar me en legt dan zijn hand op mijn hand die de beker vast heeft. Ik versteen man. Letterlijk ik wil niet dat hij dat doet als niks duidelijk word voor mij. Zijn hoofd komt dichter naar de mijne en op een of andere manier verschuif ik niet. Zoals ik al zei versteent alleen mijn gedachte leeft.

Mijn hart komt er bijna uit, maar mijn geest huilt.
Ik verdrink in zijn ogen, word wakker Selma hij wilt het zo goed maken besef. Als ik de natte jus voel op mijn hand trek ik die weg. Ik heb zojuist mijn beker opgekapt op tafel en op de grond. 'Jou schuld.' Sis ik naar hem. Hij is nog steeds met zijn gezicht dicht voor de mijne. 'Klopt alles is mijn schuld het spijt me.' Zegt hij eerlijk en slaat zijn ogen even dicht.  Als hij ze weer opent kijken zijn ogen mij bezorgd aan en dan doet hij een stap naar achter.

Ik kijk toe hoe hij alles afkuist en geniet. Ja ik geniet voor eventjes. Stik erin.