From hate to love

Chapter 6

'Zo jongens we gaan vertrekken.'
Vandaag gaan we naar London. Op 3daags.
' Selma en Nassim jullie zitten ik de bus naast elkaar omdat jullie het zo hebben uit hebben gehangen in de klas.'
'Neeeeee!!!' roep ik door heel de bus heen.
Nassim zat al, en ging maar naast hem.
'Ik zit bij het raam.' Hij zuchtte en keek me even aan voor hij opstond en me bij het raam liet zitten.
Dit word een lange rit.

'Wanneer zijn we er?'
'Selma hou je mond'
'Meneer dat is niet bepaald aardig van je'

'Meneer Nassim doet het weer.'

'Meneer?'

'Meneer!?'
'Meneer!!'

'Jaa Selma?'
'Nassim irriteert me weer.'
'Wat moet ik dan doen Selma?'
'Zeg dat hij zijn hoofd in deze zak moet stoppen.'ik haal een zak tevoorschijn die ik deze morgend vlug heb meegepakt uit de keuken. Altijd voorbereid zijn.
Nassim wierp me een verbaasde blik toe. Raar. Hijheeft heel de tijd nog niets gezegt.
Ik pakte mijn flesje water. Dronk eenbeetje.
'Mag ik ook drinken?' Vroeg Nassim.
'Je wilt drinken? Oke'
Ik opende de fles en kapte het over hem heen. Jaja ik weet het, niet aardig van me.
'GOD SELMA WAT!'
'Lekker water hè?' Zei ik om de sfeer leuk te houden.
'Ik haat je'
'Ik jou meer' zeg ik.
Meneer kucht en komt weer bij ons staan.
Ik kijk Nassim aan, die zijn t-shirt watervrij probeert te pletten.
Zijn t-shirt plakt op hem letterlijk.
Ik heb niet eens door dat ik aan het staren ben.
'Moet ik het uit trekken dan zie je het beter?' Zegt Nassim met een grijns dat mij niet bevalt.
'Ik keek niet euhm'
Ik kijk naar meneer die er niet goed bij zit.
'Ik keek naar meneer, ik was aan het denken wat hij doet buiten school, met zijn leven.'
Nassim barste in lachen uit.
'Zijn leven is school' zegt hij dan.
Nu kijkt hij kwaad naar ons.
'Ik ben jullie spug zat.'
Hij gaat naar boven en er komt en mevrouw naar ons toe.
'Waarom joelie zo doen met minier?' Zegt ze in het kapotte Nederlands.
Ik kijk Nassim aan die me dat moment ook aan kijkt.
'HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAAHHAHAHAHA!!!'
Nu barste ik en Nassim volledig uit elkaar van het lachen. We konden niet meer stoppen het was erg dat weet ik maar dan had ze maar niets moeten zegen.
'Mag ik mee lachen?' Klinkt en heel bekende stem achter mij. Marouane.
Ik keek achterom en draaide me weer om.
'Ik lachte gewoon met mijn dikke vriend hier.' zeg ik tegen Marouane en wijs naar Nassim. Aangezien hij Nassim kent.
Nassim kijkt nu helemaal verbaasd.
'Jullie leken mij eerder een koppel.' zegt marouane. Eikes.
'Neeeeeee ieuuw, ik bedoel Nassim is een goeie jongen maar er is niks.'
'Ooh.' zegt hij met een soort glimlach. Ja ik kan het niet plaatsen.
Ik draai me weer om en kijk naar Nassim.
'Wat?' Zeg ik.
'Je vind hem leuk.' Zegt hij, nee hij vraagt het niet hij zegt het alsof hij er zeker van is.
'Dat gaat je niets aan.' zeg ik weer en kijk naar buiten door het raam.