From hate to love

Chapter 48

'Dankje dat ik hier mocht komen.' Zeg ik terwijl ik mijn jas uit doe en neer plof op de bank.
Ik kijk op naar hem, hij staat aan de deur maar te grijnzen naar me.
'Je bent altijd welkom.' Zijn stem is hees. Ik glimlach breed. Hij komt naast me ploffen en zet de tv aan.
'Wil je iets drinken?'
'Ja graag.' 'De keuken is daar.' Ik open mijn mond en trek mijn wenkbrauwen op. Ik grijp meteen een kussen en gooi die naar hem toe. Hij kijkt me onschuldig aan en gooit dan de kussen raak terug. Ik hoor hem lachen, ik pak de kussen terug sta recht en ga voor hem staan terwijl ik maar blijf slaan met de kussen op hem. Hij lacht, en gek genoeg ik ook. 'St stoop.' Ik schud mijn hoofd en laat en enorme kreun horen als hij me langs mijn heupen pakt en naar zich toe trekt. 'Ik zei dat je moest stoppen.' Fluistert hij in mijn oor. Ik slik enorm luid en laat dan en zucht horen. 'Of anders?' 'Of anders dit.' Meteen vonden zijn vingers plaats op mijn buik en ik ging door het lint. Ik kon niet meer stoppen met lachen, het begon zelfs pijn te doen. Nadat ik tranen liet van lachen stopte hij en liet me los. 'Ik denk dat je moet opnemen.' Ik sta op en zoek mijn gsm, omdat we zo lachte wist ik eens niet dat hij afging. Als ik zie wie er op mijn scherm verschijnt leg ik mijn gsm op tafel en laat ik hem verder ringkelen.

Nassim kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. 'Ga je nog opnemen of?' 'Nee.' 'Het is Adan he?' Ik knik.
Hij zucht en pakt de afstand terug. 'Ik ga naar huis, het is al laat.' De tv valt uit en zijn ogen haken met de mijne. 'Je hebt gelijk, ik breng je.' 'Dat hoeft-' 'nee ik breng je kom.'

'Welterusten.'
We staan voor mijn huis, aan de stoep. Ik besef niet wat ik zojuist heb gedaan. Ik druk een kus op Nassim zijn wang. Ik zie hoe hij onder de indruk lijkt te zijn, en ik ook maar ik probeer zo normaal mogelijk te kijken. 'Dankjewel voor alles.' Zijn haar gaat wild door elkaar. En hij krabt ongemakkelijk aan zijn nek. 'Hoe vaak moet ik nog zegen dat je me niet moet bedanken.' Ik glimlach breed en kijk toe hoe hij de straat uit loopt. Als hij volledig uit het zicht is krab ik op mijn hoofd. Ik weet dat hij kijkt. Ik weet het. Voorzichtig hef ik mijn hoofd omhoog en kijk naar zijn raam. Daar staat hij. Mij vol ongeloof aan te kijken. En ik, ik weerkaats en gevoel van walging.  Ik kijk teleurstellend naar de grond en open voorzichtig de deur.

Hiervoor heb jij gekozen, jij kreeg mijn liefde, mijn trots. Maar jij speelde ermee, je speelde met mijn gevoelens en doet het nu jammer genoeg nog steeds. Je had de kans de waarheid te vertellen dan was het anders verlopen. Ik vind het jammer, jammer dat mijn kinderen niet jou achternaam gaan dragen. Want zover ik weet zal jij niet eerlijk zijn tegen mij, en zolang je dat niet bent hoef ik niets met je.

Sorry, ik weet dat dit een slecht en korte deel is sorry... Ik moest gewoon schrijven maar tegelijk had ik niet zoveel inspiratie rond dit tijdstip. Ik beloof volgende deel zal langer zijn en beter . Loveya al❤️