From hate to love

Chapter 87

'Hallo Selma.' Zegt hij hees.
'Hey Bilal.'
'Hoe gaat het?' Ik kijk op van zijn vraag. Vraagt hij nu werkelijk hoe het met me gaat. 'Het euh het gaat goed.' Hakkel ik. 'Hoe gaat het met jou?' 'Perfect.' Zegt hij sarcastisch. 'Ik hou van je Selma.' Zegt hij uit het niets. Als hij die woorden uitspreekt vormt zijn mond een lange streep op zijn gezicht. 'Vertel me alles Bilal ik smeek je.' Hij speelt met zijn duimen op de tafel. Ik leg mijn hand op zijn handen waardoor hij op kijkt. Een traan rolt spontaan over mijn wang. 'Heb je iets te maken met papa's dood?' Floept het uit mijn mond. Automatisch rollen er nog tranen over mijn wangen. Ik sluit even mijn ogen maar open ze weer als ik een zachte kneep in mijn handen voel.

'Twee dagen voor dat ik te horen kreeg dat papa omkwam in een accident belde je lieftallige vriendje je me.'

Mijn ogen worden groot als ik besef wat hij net zei. Wat? Vriendje. Ik wil iets zeggen maar hou mijn mond. Ik mag dit moment nu niet verpesten. Nu hij wilt praten.

'Ik kende hem al voor dat hij hier heen verhuisde. Hij zat bij mij op school waar ik kort zat, eerst waren we hele goede vrienden we waren onafscheidelijk waar hij was, daar vond je mij ook en andersom ook.' Hij stopt even en sluit zijn ogen. Ik hoor hem diep adem halen en weer uitblazen.
'Ik was verliefd.' Zegt hij met een zucht zijn ogen nog gesloten. Ik weet niet wat me overkomt. 'Leila hete ze.'
Zoals in de brief.

'Ze was perfect.' Hij stopt weer even en slikt door. 'Ik en Adan.' 'Adan!' Onderbreek ik hem. Hij knikt.
'We waren dus erg bevriend, en hij wist dat ik Leila leuk vond. Elke keer als ik over haar bezig was begon hij raar te doen, alsof hij dat onderwerp wilt vermijden. Hij zei me dat ik beter kan krijgen en ze niet op iemand als mij zit te wachten.'

'Achteraf bleek dat hij haar ook leuk vond, ik liet het dus zo ik kreeg haar niet maar hij haar ook niet.' Ik knijp als teken in zijn handen. 'Maar stilletjes aan begon ze zelf in mijn leven een plaats te krijgen zonder dat ik er echt iets voor deed. Ze had blijkbaar ook interesses in mij. Gek he?' Ik hoor een gemeende grinnik wat best wel eng is op dit moment.

'Ik deed alsof alles wat ze me zei en wat ze deed me koud liet, tot ze op een dag tekeer ging ze was zo kwaad omdat ik niet duidelijk genoeg was over mijn gevoelens. Dus kuste ik haar maar. God dit is zo raar om te zeggen tegen mijn kleine zusje maar dat gevoel dat ik beleefde op dat moment is onbeschrijfelijk nog steeds begrijp ik dat gevoel niet.' 'Ik begr-' voor ik mijn zin kan afmaken sluit ik mijn mond. Ik had mezelf bijna verraden, ergens kreeg ik ook een dodelijke blik van Bilal maar die vervaagde al snel.

'Je gelooft het nooit, maar in die gang in dat lokaal waar ik haar kuste viel plots Adan binnen. Nu begint het verhaal pas.' 'Tijd is om mevrouw!' Ik kijk om naar de lange man. 'Nog even.' Zeg ik. 'Nee elk persoon krijgt maar tien minuten het is meneer zijn beurt.' 'Ze mag mijn tien minuten.' Zegt Nassim. De man kijkt van Nassim naar mij. 'Normaal mag ik dat niet doen-' 'Komop Jantje.' Zegt Bilal. 'Goed dan tien minuten.' Ik glimlach dankbaar naar de man en focus me weer op Bilal.
'Adan was woest, gebroken teleurgesteld. Hij dreigde me met het dierbaarste dat ik hem me af te nemen.' Ik hap naar adem en hou mezelf vast aan de tafel. 'Papa.' Fluister ik. 'Dat dacht ik dus eerst ook maar steeds schudde ik die gedachtes van me af.'

Een vrouw van ongeveer de dertig schreeuwt tegen de man die tegenover haar zit. Ze duwt haar bank opzij en loopt naar hem toe. Maar voor ze hem kon grijpen hadden twee manen haar al vast. 'Meneer u kunt gaan.' Zei een van de beveiligers tegen de man. De vrouw werd terug naar binnen begeleid.
Waarom verspil ik überhaupt mijn tijd aan dit. Ik moet weten wat er is gebeurd.

'Vertel verder Bilal.' Hij kijkt dwars door me heen, wat me kippenvel bezorgt.
'Ik had dus nog een goeie vriend, Ismaël. Maar hij was achteraf ook geen goeie vriend. Toen ik hier terug kwam ontdekte ik dat hij drugs in een zak in mijn tas stopte. Hij zei dat ik de zak pas mag openen als ik hier ben maar ik was het vergeten te openen. Natuurlijk vergat ik ook die zijtasje in de auto en daarna viel alles op zijn plaats. Ik werd gearresteerd.' 'Mooi!' Roep ik. Als alle hoofden mijn richting uit kijken beheers ik me. 'Waarom zeg je dat dan niet tegen hun?' 'Ze gaan me toch niet geloven Selma, ik bedoel er is kei hard bewijs gevonden in mijn tas in mijn auto.' 'Jawel je zegt dat je gest-' 'Ik heb mijn studie niet afgemaakt.' Onderbreekt hij me. 'W w wat?' Verward schud ik mijn hoofd heen en weer. 'Ik werd afgeleid en ging niet meer. Ik werd beïnvloed maar toch was het mijn eigen keuze. Niemand wist dit behalve papa, hij belde me keer op keer om me erop te wijzen verder te gaan met mijn studies maar steeds keerde ik hem de rug toe. Op een dag kregen we hierom enorme ruzie, er vielen heel wat woorden. Het was die dag dat papa geen geduld meer had en hij los barste.'

'Ondertussen waren ik een Leila gelukkig erg gelukkig, maar Adan liet het niet los. Hij was overal waar wij waren het leek alsof hij ons achterna volgde gewoon. Ik sprak niet meer met hem en hij niet met mij. Wel viel hij Leila af en toe lastig maar daar wist ik helemaal niets van af. Tot ik ze zag en afluisterde. Dat was de dag dat ik de hoop helemaal opgaf voor onze vriendschap.' 'Waarom gunde hij jou dat niet?' Vraag ik. 'Omdat hij niet echt om me geeft als een broer.'

'We hadden die dag gevochten, we werden uit elkaar gehaald maar als we niet uit elkaar werden gehaald dan was het nog even en ik had hem vermoord dan zat ik vast voor moord.' Hij slikt. 'Je bent geen moordenaar noch drugsdealer Bilal. Je moet ze vertellen hoe het is gegaan en dat je erin bent geluisd.' 'Geen bewijs.' Zucht hij.

'Na ons gevecht ben ik hem daarna één keer tegen gekomen, die keer had hij me gewaarschuwd. Hij zou van mijn leven een hel maken en al de mensen waar ik om geef beetje bij beetje van me afnemen.' 'Nog twee minuten!' Roept de man naar me toe. Ik knik en gebaar aan Bilal dat hij verder moet praten. 'En ik moet toegeven dat zijn dreigement me toen koud liet, maar nu niet meer. Ik ben een vriend en Leila kwijt. Papa ben ik ook kwijt. En Fouad's geduld raakt op, jou was ik haast ook kwijt. Ik heb alleen eigenlijk nog ons moeder.' 'Je bent mij niet kwijt, en Fouad je kent hem hij wilt je hier snel weg krijgen. Papa ben je al helemaal niet kwijt, niemand is hem kwijt hij is er nog in ons hart.' 'Je snapt het niet.' Zucht hij verslagen.

'Bilal, je moet hier eerlijk op antwoordden.' Hij kijkt op en knikt naar me. 'Ik zal proberen.' Gapt hij. 'Denk je d dat Adan i-' 'Ik weet het niet Selma, we gaan niemand beschuldigen misschien sprak hij gewoon een vloek over me heen.'

Adan.
Oh mijn god. Alles valt op zijn plek. Adan gebruikte me, ik ben dierbaar voor Bilal. Hij wilde me mentaal kapot maken.

'Tijd is om mevrouw.' Ik knik en loop in een keer naar Bilal toe. Zonder te aarzelen trek ik hem in een knuffel. 'Mevrouw!' Roept de man. 'Er waren regels!' Ik negeer hem en laat mijn tranen hun gang gaan. 'Het komt goed Selma.' Fluistert hij. 'Alles komt goed.' Herhaalt hij maar niet overtuigend genoeg. Ik klem mezelf aan hem vast als ik word getrokken door de man. 'Laat haar los. Haar niet aanraken ik zal haar zelf wel meenemen.' Hoor ik Nassim zeggen.

Zijn handen gaan meteen naar mijn heup en voorzichtig trekt hij me van Bilal weg. 'We halen je hier uit Bilal dat beloof ik je.' Zeg ik. Twee bewakers pakken hem bij zijn arm en sleuren hem mee naar binnen. 'Kom we gaan.' Ik knik en sla mijn arm rond Nassim's middel. Hij doet hetzelfde en zo lopen we het gebouw uit.

Weer nieuwe deeltje🎉🎉🎉🎉
Whoapp!!
Ik vertrek vrijdag lekkah naar marokko.
Ik zal misschien nog een deel morgen of overmorgen plaatsen, althans ik zal proberen.

Kisssesss

Foodlover🍕