From hate to love

Chapter 42

Ik kom overeind en kijk rond in mijn kamer, ik pak mijn gsm en kijk hoe laat het is. Het is 4u dit is al de tweede keer dat ik wakker word. Ik schiet gewoon steeds wakker ik weet niet waarom maar ik voel me gewoon niet goed sinds Nassim naar me toe kwam. Ik denk alleen maar aan hem, zelfs aan Adan denk ik niet meer. Ik ben echt heel erg bezorgd om Nassim, er is iets met hem. En ik wil weten wat, ik wil hem helpen. Het deed mij eigelijk pijn om hem zo te zien.
Ik leg mijn gsm terug neer op mijn nachtkastje en staar gewoon voor me uit. Buiten is er eenbeetje licht dat binnen schiet van die palen. Een diepe zucht verlaat mijn mond, ik gooi mijn deken weg en zet mijn voeten op de grond. Zo zit ik een tijdje op de zijkant van mijn bed. Wat bedoelde Nassim toch? Waarschuwen waarvoor? En waarom werd hij zo stil toen hij Adan zag? Ik wilde het Adan vragen of er iets tussen hun is maar heb het toch niet gedaan. Straks denkt hij ook dat ik hem niet vertrouw.
Ik pak mijn gsm weer en open mijn app. Niet veel later maakt mijn gsm licht, teken dat ik een appje heb gekregen.

Adan: ben je nog wakker schat?
Ik: ja jij ook zo te zien
Adan: kon niet slapen zit al een hele tijd aan jou te denken❤️
Ik: aan mij? Waarom?
Adan: ik voel dat er iets met je is
Ik: wat? Nee maak je geen zorgen liefste

Hij maakt zich gewoon zorgen om mij, hoe lief.

Adan: ik weet het niet hoor, zeg dat recht in mijn gezicht.
Ik: prima morgen
Adan: waarom morgen? Waarom niet nu?
Ik: ben je gek ofzo?
Adan: kom naar me toe is gewoon oversteken bovendien bij mij is er niemand thuis alleen ik mijn ouders zijn weg kom nou
Ik: mijn broer en moeder gaan me killen
Adan: ik zal je beschermen met heel mijn hart kom nou toe ❤️

Zou ik gaan? Wat kan er mis gaan. Gewoon rustig de deur achter me sluiten en gaan. We gaan toch gewoon praten, misschien kan ik het hem dan vragen.

Ik: oke ik kom eraan
Adan: loveyou😘
Ik: loveyou to 😘❤️

Ik ontgrendel mijn gsm en open voorzichtig de deur van mijn kamer. Ik kijk op de gang en stap terug mijn kamer in en trek mijn badjas aan want ik heb een short een t-shirt aan het is dus koud buiten. Rustig verlaat ik mijn kamer en loop de trap voorzichtig af. Soms hoor je krak van die trappen en dan sta ik een poosje stil dat niemand wakker word. Ik loop de laatste trede vlug af en ga bij de deur staan. Ik doe mijn slippers aan en open rustig de deur met de sleutel en sluit die achter me weer dicht.
Het is koud, en heel stil hier buiten. Iedereen slaapt alleen Adan's licht is aan. Snel steek ik over en klop op zijn deur. Meteen word die geopend door Adan en trekt hij mij met zijn hand binnen. Hij sluit de deur en duwt me tegen een muur en drukt rustig zijn lippen tegen de mijne. Voorzichtig trekt hij zijn lippen terug en glimlacht naar mij waarna ik terug glimlach.
'Doe maar alsof je thuis bent daar is de bank.' Zegt hij en wijst naar de woonkamer. Ik trek mijn mondhoek open als ik al die rotzooi zie.
'Wat lach je nu?'
'Je kan zien dat je hier alleen bent.' Zeg ik waarna hij mijn blik volgt naar de woonkamer en grijnst.
'Wil je thee drinken?' Vraagt hij dan als ik naar de woonkamer stap.
'Heb je jus?' Vraag ik lief terug.
'Ja prinses.' Zegt hij en gaat naar de keuken. Ik plof op de bank en doe de tv aan. Hij zei dat ik me thuis moest voelen, nou dat doe ik graag.
Maar er is niks op tv dus doe ik het weer uit en wacht geduldig op Adan.

'Adan waar is de wc?' Roep ik naar de keuken.
'Boven eerste deur rechts.'
Ik loop de trap op, en zie een hele gang met langs elke kant een deur. Ik loop door en open de eerste deur die ik tegen kom. Ik sluit de deur achter me en draai me dan om.
Dit is niet de wc.
Maar Adan's kamer. Ik mag hier dus niet zijn.
Ik kijk om me heen en dan valt mijn blik op een boek met een slotje. Ik pak de boek probeer die open te maken. Rarara. Nee fout geraden hij was open! Meteen beginnen mijn ogen als een gek de eerste bladzijde te lezen waarin staat dat hij me heeft leren kennen. Mijn hart maakt een sprongetje. Ik mag dit niet lezen. Meteen sluit ik het boek en leg het terug neer hoe ik het vond. En dan open ik een kast die hij in zijn kamer heeft. Uit schrik val ik bijna achterover maar ik hielp mezelf overeind te houden.
Jullie raden nooit wat ik hier zie.

Deze kast zit vol met foto's!
Foto's van mij en nog andere meisjes!
Ik zie zelfs een foto terwijl ik slaap.
Hoe is hij in mijn kamer gekomen???? En wie zijn die andere meisjes.
Meteen denk ik aan Nassim zijn woorden.

'Ik wilde je gewoon waarschuwen S selma.'
'Waarschuwen waarvoor?' Vraag ik.
Ons gesprek word onderbroken door iemand die me riep in de verte.
Ik draai me om en kijk naar Adan die in de verte naar me zwaait.
'Voor hem.' Fluistert Nassim. Ik schrik op en draai me in een keer terug naar Nassim.
'Wat?! Hoe bedoel je voor hem!?'

'Selma!' Hoor ik hem van beneden roepen.
Vlug haast ik me uit zijn kamer en loop naar beneden.
'Waarom duurde het zo lang gaat het?'
Ik knik.
'Meisjes probleem.' Zeg ik alleen maar en plof op de bank.
Wie waren die meisjes? Waarom heb je zulke foto's van ze en van mij? Waar had Nassim het over?
Ik had verder in die boek moeten lezen hij heeft er vast over geschreven.
Opeens voel ik hoe een arm om mijn schouder word gegooid.
'Zullen we samen een romantische film kijken?' Zijn stem trilt en hij geeft me een vlugge knipoog.
Ik knik alleen maar.

'Adan.'
'Hmm.'
'Mag ik je iets vragen.' Zeg ik haast aarzelend.
Hij kijkt naar me een zet zijn serieuze kop op. Dan zucht hij en zet hij de film op pauze waarna hij nog dichter naar me toe komt.
'Ja schat vraag maar.'
Ik slik en hij kijkt me alleen maar vragend aan.
Ik moet erachter komen wie die meisjes zijn, waarom hij überhaupt foto's van ze heeft en van mij.
Ik slik weer, ik moet dit onopvallend aanpakken.
'Ik voel me niet lekker zou ik in je bed mogen gaan liggen en eventjes uit rusten.' Zeg ik in een keer.
Hij schud zijn hoofd hevig en begint verdacht te doen.
'Euh dat gaat niet.'
'Waarom niet dan.' Antwoord ik meteen waardoor ik merk dat hij schrikt van mijn antwoord.
'Gewoon ik heb daar veel muggen ik slaap daar zelf niet wil niet dat je gestoken word.' Zegt hij.
Hij liegt gewoon regel recht in mijn gezicht alsof hij me een klap geeft. Nu weet ik dat er iets is dat hij verbergt.
Ik knik en richt me dan terug op de tv. Hij legt de afstand op tafel en schuift terug dicht tegen me aan. Waardoor ik een rilling over heel mijn lichaam voel. 'We kunnen hier gewoon samen op de bank eventjes rusten.' Zegt hij hees een kust mijn nek. Duizend nee tienduizend vlinders komen los.
'Ik voel me al stukken beter.' Zeg ik.
'Ooh dus dan word ik niet besmet.'
'Hoe-' voor ik mijn woord kon afmaken drukt hij zijn lippen weer op de mijne. Deze keer beantwoord ik zijn kus niet snel. Ik trek me voorzichtig naar achteren maar hij komt terug dichter met zijn lippen. Dan zie ik Nassim zijn gezicht voorbij gaan vol teleurstelling. Ik voel Adan's hand op mijn buik rusten. Ik beantwoord nog steeds zijn kus niet waardoor ik merk dat hij zijn lippen nog harder aandrukt tegen de mijne alsof hij roept om mijn antwoord.
Dan antwoord ik zijn kus, hij glimlacht op mijn lippen en net dat ik terug mijn lippen op de zijne wil drukken trekt hij zich terug.

'I ik. Moet gaat.' Zeg ik stotterend.
Hij knikt.
'Ik steek met je mee de weg over.'
Ik schud mijn hoofd extreem heen en weer.
'Nee ik ga wel stel dat er iemand uit het raam kijkt nee.'
'Het is al half 6.' Zegt hij dan spottend.
'Je weet maar nooit.'
'Is goed slaapwel.' Zegt hij als hij de deur opent.
Ik loop naar de deur en blijf voor hem staan.
'We hebben toch geen geheimen meer voor elkaar?' Vraag ik en kijk hem smekend aan roepend dat dit zijn kans is. Dit is zijn kans om het eerlijk te zegen ik zal niet boos zijn alleen als ik er zelf naar moet zoeken dan wel. Zeg aub gewoon de waarheid ik hou echt veel van je.
'Nee ik heb geen geheimen voor jou liefste.'
Alles valt uit elkaar. Zonde.
'Oke slaapwel.'
Vlug loop ik zijn huis uit en steek over.